ΜΑΤΙΕΣ Ο Νταλάρας

Τους καταλαβαίνω τους Έλληνες της Αμερικής: μεγάλωσαν στη Νέα Υόρκη, στο
Σικάγο κ.λπ., δούλεψαν σκληρά, σπούδασαν, πρόκοψαν και, φυσικά, θεωρούν τη
μεγάλη αυτή χώρα δεύτερη πατρίδα τους και κάτι παραπάνω. Εκεί, στην Αμερική,
είναι τα σπίτια τους, τα σχολεία των παιδιών τους, οι φίλοι τους, οι παρέες
τους. Με τον «αμερικάνικο τρόπο» συνήθισαν να ζουν και να συμπεριφέρονται.
Φυσικό, λοιπόν, είναι να ενοχλούνται, όταν ακούνε ή διαβάζουν πράγματα που
στρέφονται κατά των ΗΠΑ.

Εκείνο που δεν καταλαβαίνω, είναι τούτο: αυτοί οι άνθρωποι δεν διαβάζουν
εφημερίδες; «Μαθαίνουν» τι συμβαίνει στον κόσμο μόνον από τις εκπομπές της
τηλεόρασης; Δεν πήραν χαμπάρι ότι ο Μπους, μαζί με τα γεράκια του, διέταξε να
γίνει εισβολή στο Ιράκ, για την… πάταξη της τρομοκρατίας και άλλες τέτοιες
φαιδρότητες και σκότωσε χιλιάδες αμάχους – γέροντες, παιδιά, γυναίκες; Δεν
πήραν χαμπάρι ότι, στη χώρα όπου ζουν, εκατομμύρια Αμερικανοί ξεχύνονται κάθε
μέρα στους δρόμους και συλλαμβάνονται, επειδή απαιτούν να σταματήσει αυτός ο
παράνομος, ο βρώμικος και άδικος πόλεμος;

Ένας κορυφαίος Έλληνας τραγουδιστής, που έχει κατ’ επανάληψιν εμφανισθεί στην
Αμερική και έχει βραβευθεί και από τον ίδιο τον Έντ. Κέννεντυ, ο Γιώργος
Νταλάρας, βρίσκεται σε περιοδεία, στις ΗΠΑ, με την σπουδαία, επίσης,
τραγουδίστρια, Μαρινέλλα, εδώ και 10 μέρες. Την περασμένη Κυριακή, οι δυο
τους, τραγούδησαν στο Radio City Hall της Νέας Υόρκης, μπροστά σε 3.500 θεατές
και αποθεώθηκαν. Στο τέλος της συναυλίας, μετά τα μπιζαρίσματα κι αφού
υποκλινόντουσαν στο κοινό, ο Νταλάρας άρπαξε το μικρόφωνο και, όπως θα
διαβάσατε ήδη, είπε τα εξής:

«Με το θάρρος της γνώμης μου και της σχέσης που έχουμε καλλιεργήσει μεταξύ
μας, εδώ και χρόνια, θέλω να ευχαριστήσω τον αμερικανικό λαό, για τους αγώνες
που έχει κάνει για την ελευθερία. Να ευχαριστήσω το Πεντάγωνο και τον
αμερικανικό στρατό για τη βοήθεια που προσέφεραν στην Κύπρο, κατά τη διάρκεια
της τουρκικής εισβολής. Να ευχαριστήσω την αμερικανική κυβέρνηση για ό,τι
συνέβη στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν και τώρα στο Ιράκ. Άντε και του
χρόνου στο Πεκίνο»!

Πολλοί από τους θεατές, όπως μετέδωσε το ΑΠΕ, θύμωσαν με τον Νταλάρα και
δήλωσαν ότι η αντίδρασή του ήταν αδικαιολόγητη. (Προφανώς, ταυτίζουν τον
αμερικανικό λαό με το Πεντάγωνο και τον Μπους…). Εγώ, πάντως, επιθυμώ να του
σφίξω το χέρι και να τον συγχαρώ, για την «ψυχή» του και για το ήθος του. Και
το ίδιο επιθυμεί, πιστεύω, και η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού.