ΝΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗ «Αρνούμαι να ωριμάσω»

Το παιδικό της δωμάτιο στην παραθαλάσσια Πέτρα της Λέσβου ήταν γεμάτο από έργα
του Θεόφιλου. Ο πατέρας της ήταν ζωγράφος και τα αγόραζε σε ανύποπτους
χρόνους. Η βεράντα του σπιτιού της γέμιζε τα καλοκαίρια από τους πιο γνωστούς
ποιητές και συγγραφείς. Τον Οδυσσέα Ελύτη, τον Ανδρέα Εμπειρίκο, τον Νίκο
Γκάτσο και πολλούς άλλους. Επόμενο ήταν για τη Νίκη Ελευθεριάδη να αναπτύξει
τις καλλιτεχνικές της ικανότητες. Άκουγε κλασική μουσική, ξεφύλλιζε πανάκριβα
λευκώματα τέχνης, βιβλία, ζούσε ανάμεσα σε συλλογές παραδοσιακών κοσμημάτων
και κεραμικής. Πού θα στρεφόταν; Προς τη ζωγραφική. Ανέπτυξε μάλιστα έναν δικό
της «ναΐφ» τρόπο έκφρασης, επηρεασμένη από τα χρώματα στους πίνακες του
Θεόφιλου. Ήταν συνειδητή επιλογή, αφού η Νίκη Ελευθεριάδη πέρασε από τα
φροντιστήρια σχεδίου και το Κέντρο Τεχνικών Εφαρμογών – Σχολή Δοξιάδη και από
τη Σχολή Διακοσμητικών Τεχνών στο Παρίσι. Προτίμησε τον ελληνικό πνευματικό
πολιτισμό «αντί για τον πειραματισμό, με τραβάει η σοβαρότητα του βάθους», θα
πει. «Πατώ στα αρχαία ελληνικά ευρήματα, τα ερμηνεύω με τη δική μου
τεχνοτροπία». Επιδόθηκε στη ζωγραφική τού μπατίκ και κατόπιν στη ζωγραφική και
την εικονογράφηση βιβλίων, με τις γλυκόπικρες πάντα εικόνες της. Μια γυναίκα
με μεγάλα μελαγχολικά μάτια περιφέρεται σαν μια σιωπηλή παρουσία σε πυκνούς
κήπους, βεράντες, με θέα τη θάλασσα. Σαν κάποιον να περιμένει, που δεν φθάνει
ποτέ. Μένει μόνο το άδειο τοπίο, ο πετεινός και η γάτα. Αυτός είναι ο κόσμος
της Νίκης Ελευθεριάδη, που παντρεύτηκε νωρίς, έκανε παιδί, ζει στην Αθήνα και
ζωγραφίζει τον χαμένο παράδεισο αλλά και τον εφιάλτη της παιδικής ηλικίας. Δεν
έχει πρόβλημα να παραδεχθεί «Αρνούμαι να ωριμάσω» και πως η ζωγραφική της
είναι μια εξομολόγηση. Πως η γυναίκα στους πίνακες είναι η ίδια…

INFO

Η έκθεσή της εγκαινιάζεται απόψε στη Γκαλερί Σκουφά (Σκουφά 4, τηλ.
210-3603.541). Το βιβλίο «Το ταίρι της Αταίριαστης» της Φωτεινής Φραγκούλη με
εικονογράφησή της (Ελληνικά Γράμματα) παρουσιάζεται τη Δευτέρα 14 Απριλίου.