Φυσούν… μουσικές ερήμου
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
Γελαστοί οι Τζόι Μπερνς και Τζον Κονβερτίνο: οι Calexico (εκ του California |
Οι φωνές τους ακούγονται πιο δυνατά από ποτέ. Ο αέρας που φέρνουν μαζί τους
μυρίζει έρημο πιο πολύ από κάθε άλλη φορά. Η κιθάρα του Τζόι Μπερνς
επαναστατεί και τα ντραμς τού Τζον Κονβερτίνο διαδηλώνουν. Και ο λόγος για
αυτά δεν είναι που οι Calexico έκαναν το «Feast Of Wire» το καλύτερο άλμπουμ
τους έως τώρα σε μια σειρά έξοχων έργων.
Είναι οι εποχές. Αυτές οι εποχές που οι μουσικές τους έχουν κηρύξει πόλεμο. Ο
Κονβερτίνο, Αμερικανός με ρίζες ιταλικές στη Νάπολη, αναστενάζει… «Είχα ένα
προαίσθημα ότι τα πράγματα δεν θα πήγαιναν καλά, από τότε που ο Μπους έγινε
πρόεδρος», λέει στα «ΝΕΑ». Ήταν ημέρες πριν από τον πόλεμο όταν συνάντησα τον
Κονβερτίνο – μετά κιόλας βρήκα και μια φωτογραφία ασπρόμαυρη από την πρώτη μας
συνέντευξη (δέκα χρόνια πριν!), με μακριά μαλλιά εκείνος και τον Χάου Γκελμπ
μαζί, στους Giant Sand. Τότε που πρωτοάρχισε να μαζεύεται η σκόνη της ερήμου
και οι Calexico έχουν πια εγκατασταθεί μόνιμα στο top 5 των ελληνικών
προτιμήσεων. Παλιός γνώριμος. Άλλες εποχές.
«Δεν ξέρω πού μπορούν να φτάσουν τα πράγματα», έλεγε ο Κονβερτίνο, που τώρα
πια ξέρει. «Βλέπω την Αμερική να χάνει συνέχεια έδαφος. Υπάρχουν άνθρωποι που
σκέφτονται και αντιδρούν, όμως πολύς κόσμος πιστεύει μόνο αυτά που του δίνουν.
Πρέπει να ψάχνεις για να βρεις την αλήθεια». Ο Τζον Κονβερτίνο και ο Τζόι
Μπερνς από την Τούσον της Αριζόνας ακολουθούν ακριβώς την αντίθετη πολιτική
γραμμή από αυτήν της χώρας τους. Στις ανασφάλειες της Αμερικής απαντούν με τη
σιγουριά των προσωπικών επιλογών τους, στις φοβίες της χώρας τους με
εμπιστοσύνη απέναντι στους άλλους, και στον φανατισμό με ανοιχτό μυαλό και
καινούργιες ιδέες.
«Είναι τόσο ωραίο στη μουσική να δουλεύεις με παραδοσιακές φόρμες και
να παρατηρείς πως αυτές αντιδρούν σε καινούργιες προσμείξεις. Έτσι που να
μπορείς να καταλάβεις από πού έρχεται τι, κάθε φορά».
Φτάνεις στα μεξικανικά τραγούδια και στις μπαλάντες τής κάντρι, σε ένα
ολοκαίνουργιο σκηνικό made by Calexico, μακριά από τα ύποπτα παραπήγματα της
μεγαλο-δισκογραφίας. Ανάγλυφες σε αυτό το τοπίο, η οικονομική και η πολιτική
κατάσταση στα σύνορα του Μεξικού, εκεί που οι Calexico φτιάχνουν τα τραγούδια
τους. Ένας τόπος που αδιαφορεί για τη λογική και καίγεται από τον ήλιο.
«Πρέπει πρώτα να επιβιώσεις. Μετά όλα τα άλλα», λένε.
«Η πείρα μας στο στούντιο είναι αλήθεια μεγάλη και έτσι θέλαμε αυτήν τη
φορά να δοκιμάσουμε κάτι άλλο, να παίξουμε λίγο με τη μουσική μας». Και
δοκίμασαν. Τζαζ και ηλεκτρονική μουσική. «Είναι μουσικές που ακούμε. Στον
Τζόι, για παράδειγμα, αρέσει αρκετά η ηλεκτρονική μουσική. Κάποιες στιγμές
νιώσαμε πως το μυαλό δούλευε περισσότερο από την καρδιά και ξαναβρίσκαμε πάλι
την ισορροπία».
Αν ο Κονβερτίνο το λέει «ισορροπία», η «ντανς» (χορευτική σκηνή) το λέει
«γέφυρα». Γιατί, αυτό που ήταν αδιανόητο και επιστημονική φαντασία για τους
μουσικόφιλους, είναι πραγματικότητα πια ή – όπως έγραφε το έγκυρο περί τα
«χορευτικά» περιοδικό «DJ», δείχνοντας πρώτα και κύρια τους Calexico- πως η
«κάντρι είναι το νέο chill out», πως το χαμηλόφωνο (downtempo) τραγούδι είναι
η εναλλακτική της «κλασικής» των κλαμπ χαλαρωτικής μουσικής. Ο Τζόι Μπερνς το
διατυπώνει με άλλον τρόπο: «Είναι θέμα, πιστεύω, καλής μουσικής και μόνο. Πέρα
από ετικέτες και μόδες, οι άνθρωποι που ψάχνουν λίγο περισσότερο βρίσκουν
πάντα κάτι. Δεν είμαστε εμείς μόνο. Υπάρχουν πολλοί μουσικοί και σχήματα που
παίζουν αυτό το είδος και κάνουν εξαιρετική δουλειά».
Τραγούδια στον δρόμο
Ιστορίες που μαζεύουν στον δρόμο, που κάποιος φορτώνει κρυφά στις αποσκευές
τους, που αποκαλύπτονται ύστερα από ώρες στο τιμόνι ή απλά κατεβαίνουν στο
μυαλό του Κονβερτίνο την ώρα που κτίζει τον τοίχο στον κήπο του («με χαλαρώνει
αυτό – λέει – και έρχονται πολλές ιδέες έτσι»), είναι τα τραγούδια από τον
κόσμο των Calexico, ανοιχτοί ορίζοντες και παλιομοδίτικα σκαριά. Και αυτή η
ψύχωση με τα αυτοκίνητα, παλιά, εξουθενωμένα, υπέροχα; «Περισσότερο δική μου,
παρά του Τζόι», λέει ο Κονβερτίνο. «Κάπου δεκαπέντε χρόνια τώρα οδηγώ μία
Φορντ του ’64. Γερό αυτοκίνητο, είναι και ο καιρός – με τόση ξηρασία, στα μέρη
μας – που δεν σκουριάζει… Αντέχει. Όμως, εδώ και μερικές εβδομάδες, βλέπω
ένα επίμονο όνειρο: πως οδηγώ ένα Φολκσβάγκεν. Και νομίζω πως πρέπει τελικά να
το αποκτήσω…».
INFO
Απόψε, στο κλαμπ «Ark No 6» (Θέμιδος 18, τηλ.: 210-3388.400) στις 22.00, αύριο
στον «Μύλο» της Λάρισας και το Σάββατο στον «Μύλο» της Θεσσαλονίκης.
Google news
