Οι δικές μας «φωνές»

Παραμένουν μαχητές της ενημέρωσης στην πρώτη γραμμή του μετώπου πολεμώντας την αποστείρωση της τηλεοπτικής τεχνολογίας, μεταφέροντας εικόνες και ανθρώπινα συναισθήματα, οι πολεμικοί ανταποκριτές

«Καλύτερα να μείνουμε στο ξενοδοχείο, παρά να επιχειρήσουμε να φύγουμε, γιατί
είναι πολύ επικίνδυνο τώρα πια με τις επιχειρήσεις που γίνονται στα περίχωρα»,
ακούγεται ο εξαιρετικής ψυχραιμίας Πάνος Χαρίτος, ο ανταποκριτής της ΝΕΤ, να
εξηγεί στον Αντώνη Αλαφογιώργο κατά την πρωινή του ανταπόκριση από την
πληγωμένη Βαγδάτη, που περιμένει από στιγμή σε στιγμή να καταληφθεί από τις
αμερικανοβρετανικές δυνάμεις. Λίγες ώρες αργότερα, παραμένοντας ψύχραιμος, σε
απευθείας σύνδεση με την εκπομπή του Φάνη Παπαθανασίου, ενώ οι αμερικανικές
δυνάμεις βρίσκονται κοντά στο κέντρο της Βαγδάτης και περιγράφει καπνούς και
εκρήξεις, δεν παραλείπει να τονίσει ότι οι δημοσιογράφοι «είναι ασφαλείς εκεί
που βρίσκονται».

Συνειδητοποιούμε ότι οι δικοί μας άνθρωποι της ενημέρωσης βρίσκονται
στη φωτιά του πιο άγριου πολέμου, αφήνοντας στην τύχη σχεδόν την επιβίωσή
τους, καθώς κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί τέτοιες ώρες ότι δεν θα συμβεί το
λάθος. Δεν είναι σινεμά, δεν πρόκειται για κομάντο, είναι δημοσιογράφοι.
Βρέθηκαν εκεί από την πρώτη στιγμή, ορισμένοι γύρισαν για να τους
αντικαταστήσουν άλλοι, πάντως η ελληνική ενημέρωση ήταν παρούσα σε όλα τα
σημεία της κρίσης, όλες αυτές τις ματωμένες ημέρες, με όσες δυνάμεις της
επιτρέπουν οι συνθήκες, αποφασισμένη να μην αφεθεί στην ενημέρωση των μεγάλων
ειδησεογραφικών δικτύων που απευθύνεται σε κοινό διαφορετικής κουλτούρας από
το ελληνικό.

Η εγχώρια ενημέρωση έχει διαμορφώσει τις δικές της αρχές, που
αναταποκρίνονται στις ευαισθησίες του ελληνικού κοινού, με μια υπερβάλλουσα
επαναστατική διάθεση, που συντηρεί τον προσφιλή μύθο για το ατίθασο και
ασυμβίβαστο της φυλής, ίσως ορισμένες στιγμές πιο συναισθηματική, ίσως πιο
ευάλωτη στο θέαμα και πιο επιρρεπής στην τρομολαγνική υπερβολή, αλλά πάντως
αποφασισμένη να μη δεχθεί τις λογοκριμένες κατευθύνσεις και την καθοδήγηση των
μεγάλων πρακτορείων και δικτύων.

Ορισμένοι από τους ανταποκριτές της τηλεόρασης επιλέγουν να είναι και
πιο φασαριόζικοι από άλλους, δεν ξεχνούν ότι ακόμη και αυτές είναι ειδήσεις
που «πρέπει να πουληθούν», άλλοι πιστοί στην αρχή της ψύχραιμης ενημέρωσης
αποφεύγουν συναισθηματολαγνικές κορόνες, που άλλωστε είναι περιττές, όταν οι
εικόνες είναι από μόνες τους τόσο δυνατές, όλοι τους, όμως, γίνονται τα
«μάτια» μας σε ημέρες που μαίνονται οι μάχες της παραπληροφόρησης και της
προπαγάνδας των δύο στρατοπέδων που μάχονται.

Για χάρη της ενημέρωσης μοιράζονται μεταξύ τους το πολύτιμο νερό, μαζί και οι
ανταποκριτές των εφημερίδων, το ίδιο αποφασισμένοι για την ενημέρωση,
ανασαίνουν τη σκόνη και την άμμο, βρίσκονται δίπλα στον θάνατο, στα πληγωμένα
μωρά, σε όσα δεν αντέχει η ψυχή του ανθρώπου της τυχερής πλευράς του κόσμου.
Χάρη σε αυτούς ο πόλεμος έπαψε να είναι ένα είδος παγκόσμιου CΝΝικού
βίντεο-γκέιμ και οι βόμβες να μοιάζουν με φωτορυθμικά κάποιου υπαίθριου κλαμπ,
όπως τον είδαμε στην πρώτη Καταιγίδα της Ερήμου.

Δίπλα τους το ίδιο πολύτιμοι οι οπερατέρ, για να δώσουν την εικόνα, ώς εκεί
που φτάνει η τεχνολογία της κάμερας και ώς εκεί που δεν το χωράει ο νους του
ανθρώπου.

Πώς να μην κατανοήσει κανείς το άγχος της Ελένης Καλογεροπούλου, που άκουγε
τις βόμβες να σκάνε από το ξενοδοχείο, της Μαρίας Καρχιλάκη ή του Κώστα
Βαξεβάνη, που ξεσπούσαν πιο θεατρικοί στις ανταποκρίσεις τους, ανεβάζοντας
τους τόνους της έντασης.

Μπορεί η παράδοση του πολεμικού ανταποκριτή να τον θέλει ψύχραιμο και
ενημερωμένο, χωρίς σκηνοθεσίες πολεμικού ενθουσιασμού και ειδικό πολεμικό
«χρώμα» στη φωνή. Βλέπουμε πιστό σε αυτή τη «σχολή» τον Πάνο Χαρίτο (ΝΕΤ),
αλλά και τον Αργύρη Ντινόπουλο (Antenna), φυσικά τον νεοαποκτηθέντα πολύπειρο
Πίτερ Αρνέτ. Συνήθως ήπιος και ο Σωτήρης Δανέζης (Mega) έγινε πιο έντονος
κάνοντας δίδυμο με τον Γιάννη Κανελάκη, τουλάχιστον την ώρα των εκρήξεων. Ο
καθένας έχει το στυλ του, ταιριαστό με το μέσο που υπηρετεί, αλλά όπως κι αν
έχει, όλοι τους δίνουν σκληρή μάχη σε δύσκολες συνθήκες.