ΜΑΤΙΕΣ Οι άμαχοι…

Μιλάνε για τον θάνατο, σαν να είναι ένας καβγάς στη γειτονιά, ένα επεισόδιο
στη στάση κάποιου λεωφορείου. Δεν τον αντιμετωπίζουν σαν ένα συνταρακτικό
γεγονός, τελεσίδικο, ανέκκλητο, που σκορπίζει πόνο και απελπισία. Όλα αυτά,
φυσικά, όταν ο θάνατος αφορά τον απέναντι, τον εχθρό. Γιατί, όταν πρόκειται
για «δική μας απώλεια», τα πράγματα αλλάζουν. Ακόμη και ο αιχμάλωτος, τότε, (ο
οποίος, όντως, πρέπει να προστατεύεται) είναι ένα ιερό πρόσωπο. Που χάνει,
όμως, την ιερότητά του, όταν φοράει τη στολή των στρατιωτών του Σαντάμ…

Παρακολουθούσα στην τηλεόραση μια συνέντευξη Τύπου. Πίσω από το γραφείο του,
ένας Αμερικανός στρατηγός. Κάτω, στις καρέκλες τους, καμιά εκατοστή
δημοσιογράφοι, από διάφορες χώρες του κόσμου. Ρώτησε ένας δημοσιογράφος: «Σας
ακούσαμε να λέτε ότι οι βομβαρδισμοί γίνονται με χειρουργική ακρίβεια.
Διαπιστώνουμε, όμως, ότι συνεχώς σκοτώνονται και τραυματίζονται πολλοί άμαχοι.
Γυναικόπαιδα…».

Ο στρατηγός μισογέλασε και προσπάθησε να γλυκάνει το πρόσωπό του. Είπε: «Έτσι
είναι… Εμείς προσπαθούμε να χτυπάμε μόνο στρατιωτικούς στόχους. Ζητάμε από
τους αμάχους να βρίσκονται στα σπίτια τους, για να μην εκτίθενται στα πυρά
μας. Αλλά οι παράπλευρες ζημιές είναι αναπόφευκτες σ’ έναν πόλεμο. Τα όπλα
κάνουν και λάθη… Άλλη ερώτηση…».

Είδα, την Κυριακή, στην πρώτη σελίδα της «Καθημερινής», μια φωτογραφία που
δείχνει δυο μικρά παιδιά, 4-5 χρόνων το καθένα, στο νεκροτομείο της Βαγδάτης.
Το κόκκινο φανελάκι του ενός είναι γεμάτο τρύπες από θραύσματα βόμβας! Το
σωματάκι του άλλου είναι καρβουνιασμένο! «Παράπλευρη απώλεια», θα πει ο
Αμερικανός στρατηγός, αν καταδεχτεί να κοιτάξει αυτή τη φωτογραφία, και θα
στρέψει, αδιάφορος, το βλέμμα του αλλού…

Κλείνω με τον Διακογιάννη, που τηλεφώνησε στα «ΝΕΑ», από τη Βαγδάτη: «… Τη
φρίκη της τραγικής θέας δεκάδων διαμελισμένων κορμιών έζησα στην κεντρική
Λεωφόρο Ταλίντ, όπου έπεσαν οι δύο αμερικανικοί πύραυλοι. Οι εκρήξεις τους
άνοιξαν τεράστιους κρατήρες, ενώ είχαν τιναχτεί στον αέρα και είχαν καεί
τουλάχιστον δέκα αυτοκίνητα (…) Βουτήχτηκα ολόκληρος στα νερά, για να περάσω
απέναντι. Σπίτια και μαγαζιά είχαν σαρωθεί και από τις δύο πλευρές. Έβρεχε
λάσπη. Μύριζε καμένη σάρκα. Πλάι σ’ ένα καμένο αυτοκίνητο είδα τον καρπό ενός
χεριού. Εκείνοι που είχαν μαζέψει τα διασκορπισμένα μέλη των σκοτωμένων, τον
είχαν ξεχάσει…».

Τι έχουν να δούν τα μάτια μας ακόμη…