Πόλεμος, «προϊόν» προς πώληση

Για εκείνον είναι βοήθεια ζωής, για τους «σωτήρες» του δεν είναι παρά μια διαφημιστική εικόνα ευεργεσίας τους που αποφεύγουν φυσικά να προβάλλουν τον θάνατο που σκόρπισαν προηγουμένως

Τι χρειάζεται ένας πόλεμος στην εποχή μας; Μια γερή διαφημιστική καμπάνια, που
θα τον κάνει να φαίνεται απαραίτητος στους «καταναλωτές». Μήπως αυτή δεν είναι
η δουλειά της διαφήμισης; Να δημιουργεί ανάγκες εκεί που δεν υπάρχουν.

Αυτή τη σπουδαία σκέψη έκανε ο Κόλιν Πάουελ και προσέλαβε μια διαφημίστρια για
να «πουλήσει» τον πόλεμο στο αμερικανικό κοινό, όπως είδαμε στην εκπομπή
«Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα» (ΝΕΤ) που παρουσίασε το ανατριχιαστικό τοπίο της
αμερικανικής πολεμικής προπαγάνδας και τον κυνισμό των αρχιτεκτόνων του
πολέμου. Την ίδια διαφημίστρια, που είχε αναλάβει και το ρύζι Μπάρμπα Μπεν.

Μόνο που για το ρύζι τα διαφημιστικά ψέματα, ακόμη κι αν τα ανακαλύψει
ο καταναλωτής, δεν χάλασε ο κόσμος. Όταν όμως το «προϊόν» αφορά τη ζωή, την
παγκόσμια ειρήνη, τις αξίες του ανθρώπου, τα ψέματα, μέσα στη γελοιότητά τους,
εξαγριώνουν τις συνειδήσεις, όσων βεβαίως διαθέτουν. Γιατί για τον Πάουελ
είναι μάλλον είδος εν ανεπαρκεία, καθώς τον βλέπουμε να υπερασπίζεται την
επιλογή του να «πουλήσει» τον πόλεμο με τη βοήθεια της διαφημίστριας,
λέγοντας: «Θέλω κάποιον να εμπορευτεί το σύστημα αξιών».

Η κεντρική δύναμη της μοντέρνας Αμερικής, λένε, οι μεγαλύτεροι Αμερικανοί
θεωρητικοί της επικοινωνίας ήταν η ανακάλυψη των εμπόρων πως το θέαμα, η
σκηνοθεσία μιας δήθεν ανάγκης, είναι η πλέον πειστική μέθοδος για να αγοράσει
το κοινό. Ήρθε η ώρα να αγοράσει οτιδήποτε πλέον. Ακόμη και πόλεμο.

Μήπως το θλιμμένο ύφος του Μπους Τζούνιορ την ώρα που βγάζει λόγο στους
Αμερικανούς λέγοντας πως «εμείς ζητάμε ειρήνη, μόνο αν μας κηρύξουν πόλεμο
τότε θα πολεμήσουμε με δίκαια μέσα και θα προστατέψουμε τους αθώους», δεν
είναι κατασκευή των ίματζ μέικερς; Πείθει κανέναν; Φαίνεται πως ναι. Ένα
μεγάλο ποσοστό Αμερικανών έχει πειστεί. Κι ας αποκαλύφθηκαν τα ψέματα με τα
οποία σκηνοθετήθηκε η ανάγκη να κηρυχθεί πόλεμος στον Σαντάμ.

Δύο δημοσιεύματα στους «Νιου Γιορκ Τάιμς», λέει στην εκπομπή του Στέλιου
Κούλογλου ο Τζον Μακ Αρθουρ, που έλεγαν πως ο Σαντάμ εισάγει πρώτες ύλες για
την κατασκευή ατομικών όπλων αποκαλύφθηκε ότι είχαν ψευδή στοιχεία. Η διάψευση
άργησε να γίνει και δεν έγινε από τους «Νιου Γιορκ Τάιμς». Ψευδή ήταν και τα
στοιχεία που παρουσίασε ο Κόλιν Πάουελ περί αποθηκών χημικών όπλων στο Ιράκ
στην περίφημη συνέντευξη Τύπου που αναμεταδόθηκε απευθείας από το CNN.
Διαψεύστηκε και αυτός, αλλά όχι σε ένα παρόμοιας τηλεοπτικής λαμπρότητας και
σκηνοθετημένης σπουδαιότητας θέαμα.

Αυτό που είναι πιο απειλητικό ακόμη και από το περίφημο σχέδιο των περί
των Μπους «γερακιών» για τον Νέο Αμερικανικό Αιώνα, σύμφωνα με το οποίο η
Αμερική θα είναι η απόλυτη δύναμη κάνοντας «προληπτικούς πολέμους» προκειμένου
να καταστείλει οποιαδήποτε υποτιθέμενη απειλή για την κυριαρχία της, αυτό που
μας έκανε να αισθανθούμε το ρίγος ενός νέου φασισμού ήταν τα λόγια του
«θεωρητικού» της μπουσικής παρέας, Πολ Γούλφοβιτς στην κάμερα της εκπομπής
«Ρεπορτάζ χωρία σύνορα»: «η ιδέα της Δημοκρατίας δεν είναι αμερικανική είναι
αθηναϊκή, εμείς δεν κάνουμε τίποτε περισσότερο από το να προωθούμε τα ιδεώδη
του Περικλή σε όλο τον κόσμο. Το 1914 υπήρχαν 8-10 δημοκρατίες, σήμερα έχουμε
120 και ο αραβικός κόσμος είναι το μόνο τμήμα στον κόσμο που αγνοεί τη
δημοκρατία».

Πρόκειται για την πιο διαστροφική ερμηνεία των μεγαλύτερων αξιών και
ιδανικών του πολιτισμού, για την πιο καταστροφική αξιοποίηση της μακράς
εμπειρίας του δυτικού κόσμου στην εκλεπτυσμένη προπαγάνδα, τη διαφήμιση. Και
το χειρότερο είναι πως τα ξέρουμε όλα, τα βλέπουμε, έχουμε τα επιχειρήματα,
υπάρχουν οι αντιδράσεις, κατεβαίνει ο κόσμος στους δρόμους, αλλά ο κολοσσιαίος
μηχανισμός της προπαγάνδας συνεχίζει ακάθεκτος τις μάχες της πειθούς, όπως και
τα υπερ-αεροπλάνα των Αμερικανών τους βομβαρδισμούς, όλα μέσα σε μια
παροξυσμική αυτοκαταστροφική κρίση του πολιτισμού, πολύ, μα πολύ θεαματική
ακόμη και στις πιο μακάβριες στιγμές της.