Κι όσα ζουν, θύματα είναι…

Δίχως βαθυστόχαστες αναλύσεις και φανατισμούς, το περιοδικό καταφέρνει να μας
δροσίσει με το αεράκι του φιλειρηνισμού, σ’ αυτές τις μαύρες μέρες. «Οι
υπέρμαχοι του πολέμου», σημειώνει στο βασικό κείμενο η Βούλα Καρκαντζού,
«φροντίζουν να εθίζουν την κοινή γνώμη για την αναγκαιότητά του και με βοηθό
την πανίσχυρη, καθηλωτική τηλεοπτική εικόνα εξοικειώνουν το μάτι και την ψυχή
του ανθρώπου με τη βία, ώστε αυτή να θεωρείται κάτι τόσο κοινότοπο, που
εντέλει να γίνεται αποδεκτό χωρίς πολλές αντιστάσεις».

Είναι φανερό πως η μεγαλύτερη ευθύνη του Τόνι Μπλερ είναι πως έντυσε με
ευρωπαϊκό κοστούμι τη βαρβαρότητα του Τζορτζ Μπους. Να θυμάται άραγε ο Άγγλος
πως στην πατρίδα του δημιουργήθηκε το πασίγνωστο σήμα της ειρήνης που στολίζει
τοίχους, σώματα και πλακάτ σε όλο τον κόσμο; Μας το θυμίζει το περιοδικό: Το
πασίγνωστο σύμβολο σχεδιάστηκε από τον Άγγλο Τζέραλντ Χόλτομ, απόφοιτο του
Βασιλικού Κολεγίου των Τεχνών το 1958 και παρουσιάστηκε στην πρώτη διεθνώς
πορεία κατά των πυρηνικών όπλων που έγινε από το Λονδίνο στο Αλντερμάστον –
όπου εξακολουθούν μέχρι και σήμερα να παράγονται πυρηνικά όπλα – το Πάσχα του
1958. Το περιεχόμενο του κύκλου, συμβολίζει έναν άνθρωπο. Η κάθετη γραμμή
αναπαριστά τον κορμό του και οι δύο πλαϊνές γραμμές τα χέρια του. Ένας
άνθρωπος όρθιος με τα χέρια προς τα κάτω, λίγο ανοιχτά και με τις παλάμες
ανοιχτές μπροστά, σε μια στάση που φανερώνει απόγνωση και ερωτηματικά. Το
σύμβολο πέρασε ταχύτατα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού από έναν συνεργάτη του
Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο οποίος πήρε μέρος στην πορεία αυτή και έκτοτε
χρησιμοποιήθηκε σε όλες τις διαδηλώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τα παιδιά

Σε άλλες σελίδες το περιοδικό δημοσιεύει ένα τραγικά επίκαιρο θέμα της
κοινωνικής λειτουργού και ψυχολόγου Παρασκευής Θεοφίλου «Παιδιά σε συνθήκες
ένοπλης σύγκρουσης». Η μία πλευρά είναι η φρίκη, τα δάκρυα και η οργή που
προκαλούν οι εικόνες λαβωμένων και νεκρών παιδιών. Η άλλη το διά βίου στίγμα
που αφήνει στις ψυχές τους ο πόλεμος:

«… Σε χώρες οι οποίες βρίσκονται υπό το καθεστώς ένοπλων συγκρούσεων, παιδιά
και έφηβοι στερούνται τα δικαιώματα που θα τους δώσουν τη δυνατότητα να
επιζήσουν, να εξελιχθούν και να συμμετάσχουν ενεργά στα κοινά. Σε κάποιες
γωνίες του κόσμου, παιδιά σχολικής ηλικίας αντιμετωπίζουν αναγκαστική
στράτευση, βασανιστήρια, άδικες τιμωρίες, φυλακίσεις και έλλειψη προστασίας.

Από έφηβους, λοιπόν, και παιδιά που δεν καλύπτουν βασικές τους ανάγκες και
στερούνται στοιχειώδη δικαιώματα λόγω του πολέμου, δεν μπορούμε να περιμένουμε
ότι ωριμάζοντας θα εξελιχθούν σε παραγωγικούς ενήλικες που συμμετέχουν ενεργά
στα κοινά, καθώς και σε πολίτες που θα σέβονται τα δικαιώματα των άλλων».

«ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ» ΚΑΙ «ΧΙΟΝΗ»

Σ’ εσάς που (δεν) ακούτε

Όσοι παρακολουθούν αυτή τη στήλη θα έχουν παρατηρήσει ότι συστηματικά δεν
εμπλέκεται σε «τοπικά αιτήματα» κι αυτό γιατί σε άλλες σελίδες της εφημερίδας
προβάλλονται καθημερινά από συναδέλφους με επάρκεια και γνώση του ρεπορτάζ.
Υπάρχουν όμως κάποια άλλα αιτήματα που δεν αφορούν στενά τοπικά και συχνά
αντίθετα συμφέροντα. Διαβάζοντας δύο πολύ καλά έντυπα, την «Παρέμβαση» της
Κοζάνης και τη «Χιόνη» της Χίου, στάθηκα σε δύο σχόλια με το ίδιο θέμα: Την
κοροϊδία των πολιτών από την Ελληνική Ραδιοφωνία και τους τοπικούς άρχοντες,
σχετικά με την αδυναμία ακρόασης του Τρίτου Προγράμματος.

Αντιγράφω από την «Παρέμβαση»:

«Αλλαγές στο πρόγραμμα του Τρίτου Προγράμματος και οι φίλοι του στην Κοζάνη
περιμένουν την εγκατάσταση τού αναμεταδότη στην περιοχή που υποσχέθηκε, στις
εφημερίδες, ο προηγούμενος διευθυντής του κ. Γ. Τσαγκάρης. Η εκδοχή αυτή τώρα
φαντάζει κάπως χλωμή. Εν τω μεταξύ με ανακοίνωσή του ο Δήμος Κοζάνης δηλώνει
πως αυτό ακούγεται εδώ χάριν του. Η αλήθεια όμως είναι πως αυτό ακούγεται
χάριν της μηνιαίας καταβολής προς υπηρεσίαν αναμετάδοσης ήχων, άνω των 50
ευρώ, από τρεις εντελώς ευαίσθητους συμπολίτες εδώ και 1,5 χρόνο».

Και από τη «Χιόνη»:

«… Και καλά οι καρεκλοκένταυροι της Αγίας Παρασκευής, έχουν κλειστά τα αυτιά
τους και ουδόλως τους απασχολούμε όλοι εμείς, που θέλουμε μια διαφορετική
ακρόαση στα ραδιόφωνά μας, ανεξάρτητα ότι κι εμείς μέσω του γνωστού
“χαρατσίου” πληρώνουμε για να “ζει” το Τρίτο. Οι δικοί μας αιρετοί τοπικοί μας
άρχοντες γιατί μας αγνοούν;».

Εάν δεν είναι ντροπή αυτά τα πράγματα, στον αιώνα των επικοινωνιών, τότε ποια είναι;

«ΘΕΜΑΤΑ ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ»

Δώσ’ μου χέρι να πιαστώ

Αυτή η τριμηνιαία περιοδική έκδοση του Πανελλήνιου Επιστημονικού Συλλόγου
Ειδικής Αγωγής (ΠΕΣΕΑ) δημοσιοποιεί με άρθρα, σχόλια και έρευνες ειδικών
επιστημόνων τα προβλήματα των παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Σ’
αυτό το τεύχος δημοσιεύεται, μεταξύ άλλων, η πολύ διαφωτιστική έρευνα της
επίκουρης καθηγήτριας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου Αναστασίας Τσαμπαρλή και της
υπ. διδάκτορος στο ίδιο Πανεπιστήμιο Ασημίνας Τσιμπιδάκη «Η χρήση των
ηλεκτρονικών υπολογιστών από νήπια με σωματικές δυσκολίες στο σχολικό
περιβάλλον». Οι ερευνήτριες, εκτός από τη θεωρητική τεκμηρίωση του θέματος,
καταγράφουν την περίπτωση ενός νηπίου με εγκεφαλική παράλυση που εργάζεται
στον υπολογιστή καθημερινά για μισή ώρα. Εντυπωσιάστηκα και συγκινήθηκα.

Ποιος θα διαφωνήσει ότι το «άλφα» στα θέματα εκπαίδευσης είναι τα κατάλληλα
σχολικά κτίρια; Στο προηγούμενο τεύχος το περιοδικό επαίνεσε τη νομικοπολιτική
βούληση του υπουργείου Παιδείας να ιδρύσει σημαντικό αριθμό εργαστηρίων
Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης καθώς και Τμημάτων Ένταξης
σε πολλούς νομούς της χώρας. Ωστόσο αυτή η πολιτική πρωτοβουλία κινδυνεύει να
ακυρωθεί από την έλλειψη κατάλληλων σχολικών κτιρίων και αιθουσών. Καταγγέλει
σ’ αυτό το τεύχος η συντακτική επιτροπή του περιοδικού:

«Διανύουμε τα μέσα της σχολικής χρονιάς και πολλά παιδιά με ειδικές
εκπαιδευτικές ανάγκες, που θα μπορούσαν να γεύονται το κοινωνικό αγαθό της
εκπαίδευσης, βρίσκονται εκτός σχολείου. Ποιος μπορεί να σιωπήσει και να μείνει
αδιάφορος για αυτά τα παιδιά; Τα δικά μας παιδιά».

«ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ»

Προσφορά

Συνεχίζει την πολύτιμη προσφορά της η περιοδική έκδοση του «Echo & Artis»
παρουσιάζοντας τη ζωή και το έργο των σημαντικότερων δημιουργών του λαϊκού
τραγουδιού. Αυτή τη φορά η σειρά του μεγάλου Γιάννη Παπαϊωάννου με κείμενα του
Μάρκου Φ. Δραγούμη, του Γιώργου Τσάμπρα, του Γιώργου Ε. Παπαδάκη, του Γιώργου
Ι. Αλαμανή. Για τον Παπαϊωάννου μιλούν ακόμα η Καίτη Γκρέυ, ο Λουκιανός
Κηλαηδόνης, ο Χρήστος Νικολόπουλος, η Πόλυ Πάνου, ο Ορφέας Περίδης, ενώ τη
δισκογραφία έχει επιμεληθεί ο Γιώργος Τσάμπρας.

Στο CD που προσφέρεται με το τεύχος υπάρχουν 12 γνωστά τραγούδια του ρεμπέτη
που γεννήθηκε το 1913 στην Κίο, πόλη της Προποντίδας, και πέθανε σε
αυτοκινητικό διστύχημα το 1972 στο Πέραμα.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ

* «ΟΔΟΔΕΙΚΤΕΣ»: Χαριλάου Τρικούπη 134, Αθήνα – 11472, τηλ. 210-3612.217.

* «ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ»: Χ. Μούκα 1, Κοζάνη – 50100, τηλ. 24610-34.691.

* «ΧΙΟΝΗ»: Καλαμπόκα 74, Χίος – 82100, τηλ. 22710-25.678.

* «ΘΕΜΑΤΑ ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ»: Θήρας 29, Κερατσίνι – 18757, τηλ. 210-4625.832.

* «ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ»: Ηλιουπόλεως 2-4, Αθήνα – 17237, τηλ. 210-9792.500.