Η… Παναγιώταινα και το «τρένο»

Μετά βαΐων και κλάδων ξεκίνησε από την Εταιρία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων το
σχέδιο «Άνοιξη Σύγχρονου Ελληνικού Θεατρικού Έργου» που φάνηκε να υιοθετεί η
Πολιτιστική Ολυμπιάδα. Οι θίασοι κλήθηκαν να κάνουν προτάσεις για παραστάσεις
με σύγχρονα ελληνικά έργα. Θα ανέβαιναν σαράντα σε κάτι σαν φεστιβάλ όπου θα
καλούνταν να τις παρακολουθήσουν παράγοντες του ξένου θεάτρου τους οποίους θα
εφοδίαζαν με μεταφράσεις των έργων και συνόψεις τους. Οι προτάσεις που έφτασαν
στην ΕΕΘΣ ξεπέρασαν τις διακόσιες (!!!) και το κόστος προσέγγιζε τα δυόμισι
δισ. – σε δραχμές. Αδύνατον να υλοποιηθεί η ιδέα, όταν μάλιστα έγιναν τόσες
περικοπές στο πρόγραμμα της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας. Και το «γκλαμουράτο»
σχέδιο ναυάγησε. Ή μάλλον «μετασχηματίστηκε» στο πρόγραμμα που ανακοινώθηκε
την Πέμπτη – μεταφράσεις έργων και προώθησή τους στο εξωτερικό μέσω
συμπαραγωγών με ξένους θεατρικούς οργανισμούς και θιάσους. Τα θεατρικά έργα
βέβαια είναι για να παίζονται και να βλέπονται. Και όχι για να διαβάζονται.
Αλλά από το ολότελα… Μπορεί να είναι και για καλύτερο η «συρρίκνωση» αυτή.
Το ελληνικό θεατρικό έργο την αξίζει τη βοήθεια και την προώθηση στο
εξωτερικό. Αν όντως μπορεί να συναγωνιστεί το ξένο έργο θα δείξει. Δεν θα
υπάρχουν «άλλοθι» πλέον. Αρκεί οι εμπλεκόμενοι να αρθούν στο ύψος των
περιστάσεων. Να αφήσουν πίσω προσωπικές φιλοδοξίες και διαπλεκόμενα και να
δουλέψουν πολύ, μεθοδικά, με σοβαρότητα και με ανιδιοτέλεια. Και, πάνω απ’
όλα, να βρουν τους κατάλληλους ανθρώπους που γνωρίζουν τα «κουμπιά» στη διεθνή
θεατρική αγορά και έχουν την πίστη στις δυνατότητες του ελληνικού έργου και
τις ικανότητες και την πυγμή να το προωθήσουν. Προσοχή! Ερασιτεχνισμοί δεν
χωρούν πια. Χάνουμε το τρένο…