Απόδραση τώρα

Παγωμένη εικόνα. Έχεις την αίσθηση πως τα πάντα είναι σε αναμονή. Πως οι
εξελίξεις τρέχουν, αλλά η εικόνα εκεί, ακίνητη, ένας κόσμος stand by, μέχρι να
σταματήσουν όλα γύρω και να αρχίσει πάλι η κίνηση. Ψάχνετε το παράλογο; Μην
ψάχνετε άλλο, μας έχει ήδη προσπεράσει. Τρέχουμε πίσω του με κομμένη την
ανάσα.

«From Every Sphere» Ed Harcourt (ΕΜΙ)

Εντ Χάρκουρτ… η ζωή είναι σκληρή και τα έχει με άλλον. Αυτή χάνει

Αν θέλετε, μπορείτε και να χαμογελάσετε. Μπορείτε ακόμη και να ξεκαρδιστείτε
στα γέλια. Κάποιοι λόγοι θα υπάρχουν που μπορούν να βάλουν τους υπόλοιπους σε
ανησυχία. Τα θλιμμένα τραγούδια του Εντ Χάρκουρτ είναι ένας από αυτούς, κατά
κάποιο τρόπο, ο αντίλογος στη μαυρίλα – με το λεξιλόγιο της θλίψης σε νέα
χρήση. Ο 25χρονος Χάρκουρτ είχε μπροστά του μια λαμπρή καριέρα σεφ, με τις
κάμερες να τον αποθεώνουν, ενώ θα έκοβε τα καροτάκια και τα κολοκυθάκια που θα
τον μεταμόρφωναν σε σταρ. Αντί γι’ αυτό, ο Εντ έλειωνε στο πικάπ τους δίσκους
του Έλβις Κοστέλο και του Τομ Γουέιτς, αν μαντεύω σωστά και του αγαπητού Μπεκ,
και μαγείρευε άλλου τύπου συνταγές. «All Your Days Will Be Blessed», ας πούμε.
Αν δεν σε κάνει να νιώσεις την ανατριχίλα στη σπονδυλική στήλη, πρέπει να το
κοιτάξεις αυτό. «Jetsetter»: πού είπες ότι ήσουν όταν έπεφταν οι βόμβες;
«Metaphorically Yours», το τραγούδι που θέλεις να παίζει το πρωί, πριν ακόμη
ακούσεις την καφετιέρα να γουργουρίζει. Και μετά.

«Watching The Sun Come Up»: η ανάσα του καλοκαιριού στο σβέρκο σου, τόσο που
να αισθάνεσαι το τσούξιμο από το πρώτο έγκαυμα. Ο Χάρκουρτ επιμένει με άρτιο
υλικό να προκαλεί, να εκθέτει την ψυχή του, κόντρα στο ρεύμα, στις αναλύσεις
των ειδικών και στις προβλέψεις των ειδικότερων και, ενώ οι άλλοι θα το έκαναν
με απόγνωση, αυτός το κάνει με στυλ. Έναν χρόνο μετά, το «Here Be Monsters»,
με γλυκόπικρα τραγούδια, που δεν τα προσδιορίζει ούτε ο χρόνος, ούτε η μόδα,
ούτε η τρέλα του καθενός… είναι φτιαγμένα για να υπάρχουν έξω από οτιδήποτε
και μέσα σε όλα. Πίσω στο ταμείο, λοιπόν, για να εισπράξουμε συναισθήματα.
Είχαμε ποντάρει σωστά. Αυτό, παρακαλώ, να σημειωθεί.

«Just Like Blood» Tom McRae (ΕΜΙ)

Το παλιρροιακό κύμα των τροβαδούρων είναι έτοιμο να πνίξει τραγούδια του
δευτερόλεπτου, επίδοξα ποπ σταρ, κορώνες που ξεκουφαίνουν και κακόμοιρα
ντεκολτέ που ψάχνουν με απόγνωση μια θέση στο συγκρότημα. Τι έχει η
δισκογραφία και κλαίει; (έλα, ντε;) Ο Τομ Μακρέ, από το νέο τούτο εδώ κύμα
συνθετών/τραγουδοποιών (σόρι, κιόλας, που ακούγεται τόσο ξεπερασμένο), βάζει
τις φωνές, μέσα από μπαλάντες-διαμάντια: απόδραση τώρα. Είναι το σφυράκι που
σκαλίζει τον τοίχο και μας βγάζει έξω από την κακογουστιά, η κίνηση «ματ»,
όταν λες πως αυτό το παιχνίδι θα συνεχίζεται βασανιστικά έως την αιωνιότητα.
Ιστορίες αγάπης και θυσίες και κοινωνικό σχόλιο και πολιτική – πόσο μακριά,
νομίζετε, είναι το ένα από το άλλο. Το «Karaoke Soul» – είναι η «καραόκε»
έκδοση των πιστεύω μιας εποχής (εσύ απλώς ανοιγοκλείνεις το στόμα σου) -, τα
«Walking 2 Hawaii» και «Ghost of a Shark», η πλευρά των πραγμάτων που δεν
θέλουν πάντα να βλέπεις. Βλέπεις αυτόν που τρέχει ελεύθερος εκεί έξω; Κάποτε
έβλεπε μόνο τηλεόραση.

Hitting The Ground» Gordon Gano (Hitch Hyke)

Έχει πολλές συμπάθειες ο Γκόρντον Γκάνο, των Violent Femmes, στην πιάτσα, έτσι
που όταν έχει και μια ιδέα, οι «συμπάθειες» έτοιμες είναι να συνδράμουν.
Παίζει και η κιθάρα τον ρόλο της και πιο πολύ το ατίθασο πνεύμα της λαβωμένης
έτσι και αλλιώς δεκαετίας του ’80. Πολύ δεν θέλει μετά, το «Hitting The
Ground» να γίνει ένα άλμπουμ all star – με τον Λου Ριντ να κάνει τα δικά του
(«Catch ’em in the Act»), τον Τζον Κέιλ να χαρίζει την ουαλική γοητεία του
(«Don’t Pretend»), την Πι Τζέι Χάρβεϊ να δίνει μερικά ηχηρά χαστούκια στο
ευπρεπές ροκ («Hitting the Ground»), τη Λίντα Πέρι («So It Goes») και τους
They Might Be Giants («Darlin’ Allison») να βρίσκουν ευκαιρία για προπόνηση. Ο
ενορχηστρωτής Γκάνο δικαιολογημένα κολακεύεται για ένα έργο πλήρες, το γενναίο
άθροισμα των στοιχείων του, αλλά όχι πολλά πράγματα παραπάνω.

Όνομα και διεύθυνση

*… Ο Εντ Χάρκουρτ κλείνει το μάτι (http: //www.edharcourt.com) και κάνει
περιοδεία στην Ευρώπη. Με τις μπαλάντες, εξάλλου, διαχωρίζει τη θέση του από
την πολιτική της Βρετανίας.

*… Υπέροχα είναι τα γκόσπελ φωνητικά στα χάουζ κομμάτια, αλλά ο dj
Soulafied πήγε το θέμα ένα βήμα πιο πέρα. Χρησιμοποιεί τη μουσική των κλαμπ
για να μεταδώσει τον λόγο του θεού. «Praise You Lord», στο http: //www.gospelhousemusic.com/

*… http: //www.vfemmes.com/ Οι
Violent Femmes δεν έχουν σχέση με την αναβίωση των 80ς (ούτε των 90ς). Μπορούν
και χωρίς αυτή.