[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

«Πόλεμος πατήρ πάντων» λοιπόν. Έξυπνες μπόμπες, Κρουζ, Τόμαχοκ, Αλ Σαμούντ,
πυραυλικές κεφαλές που διαπερνούν το έδαφος, δορυφόροι-κατάσκοποι, e-bombs που
νεκρώνουν τα ηλεκτρονικά και τις επικοινωνίες, χημικά, βιολογικά,
αντιασφυξιογόνες μάσκες, τανκς, κανόνια, αεροπλανοφόρα, ψηφιακοί στρατιώτες,
σχέδιο «δέος» – και στη μέση, δύο μάτια μαύρα λαμπερά, κάρβουνα αναμμένα,
ανοιχτά ίσα που να στέκονται στη θέση τους. Από τρόμο και απορία. Το κορίτσι
από τη Βαγδάτη, με τα μάγουλα κατακόκκινα από θέρμη ή από συστολή, ζητάει
εξηγήσεις «γιατί αυτός ο πόλεμος. Εμείς θέλουμε να είμαστε φίλοι με όλα τα
παιδιά του κόσμου, και τα παιδιά της Αμερικής». Θέλουν, αλλά ούτε ο Μπους ούτε
ο Σαντάμ θα ακούσουν το παράπονό της. Πολύ περισσότερο την απορία της…

Και στη μέση ο Θεός

Ο θύτης και το θύμα, και στη μέση ο Θεός. Αν υπάρχει εκεί πάνω, δεν μπορεί, θα
τα ‘χει πάρει στο κρανίο, και με τους δύο. Λίγη ώρα μετά την έναρξη των
βομβαρδισμών, ο Μπους τον επικαλέσθηκε – στο όνομά Του, γίνεται η επίθεση. Το
ίδιο και ο Σαντάμ, που φαίνεται ότι μόλις είχε γλιτώσει από μια «χειρουργική
επίθεση». Και ο Πανάγαθος, που πρέπει να έχει πολλές αντοχές και περισσότερη
υπομονή, δυστυχώς, δεν έστειλε τα σημάδια του. Τα σημάδια της οργής Του για
τους βέβηλους που τον επικαλούνται για να αιματοκυλήσουν τον πλανήτη. Άλλωστε,
δεν είναι η πρώτη φορά που τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην Ιστορία της
ανθρωπότητας έχουν γίνει στο όνομά Του!…

Ο χωροφύλακας των Αμερικανών

Ο θύτης και το θύμα, στο ίδιο τσουβάλι; Στο ίδιο όχι. Αλλά σε διαφορετικά
τσουβάλια, οπωσδήποτε. Διότι ο Μπους είναι αυτός που επιτίθεται, αυτός που
σκοτώνει για ένα καπρίτσιο και μερικά εκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο, αλλά και
ο άλλος δεν είναι άγιος. Ένας τρομερός δικτάτορας είναι, που κυβερνάει επί 23
χρόνια φυλακίζοντας, βασανίζοντας και εκτελώντας τους αντιπάλους του. Η
επισήμανση καθίσταται αναγκαία, διότι στη βιασύνη μας να εκφράσουμε, και
δικαίως, τα αντιαμερικανικά μας αισθήματα, ξεχνάμε ποιος ακριβώς είναι ο
κύριος. Ότι για πολλά χρόνια ήταν ο χωροφύλακας των Αμερικανών στην περιοχή.
Αυτοί τον συντηρούσαν, αυτοί τον κρατούσαν στη θέση του, αυτοί τον
τροφοδοτούσαν με όπλα, αυτοί τον άφησαν ανέγγιχτο το ’91, στον πόλεμο του
Κόλπου. Δικός τους ήταν…

Οι ντρίπλες δεν πετυχαίνουν πάντα

Ωραία η ντρίπλα της Ρηγίλλης σε σχέση με τις εκλογές στην ΚΕΔΚΕ και την ΕΝΑΕ
(η Ένωση των Νομαρχών είναι αυτή). Ποια ντρίπλα; Να, αυτή της επιψήφισης του
υποψήφιου του Συνασπισμού Π. Φιλίππου για την προεδρία της Τοπικής Ένωσης
Δήμων και Κοινοτήτων Αττικής. Στόχος είναι να κερδίσει η Ντόρα Μπακογιάννη την
προεδρία στην ΚΕΔΚΕ με την ψήφο του ΣΥΝ. Οι ντρίπλες όμως είναι θεαματικές και
αποτελεσματικές, όταν πετυχαίνουν. Όταν αποτυγχάνουν, επειδή ο αμυντικός έβαλε
έγκαιρα το πόδι, άσ’ τα, χάλια. Εν προκειμένω ο αμυντικός έκανε ήδη την
κίνηση. Το ΠΑΣΟΚ κατέστησε σαφές στον Συνασπισμό, ότι ανεξάρτητα από το τι θα
πράξει ο κύριος Κατσανεβάκης (εκλεγείς με τον Συνασπισμό νομάρχης Χανίων) στις
εκλογές της ΕΝΑΕ – αν ψηφίσει δηλαδή τη Φ. Γεννηματά ή τον δεξιό υποψήφιο για
πρόεδρο – το ΠΑΣΟΚ θα τηρήσει τη συμφωνία και θα ψηφίσει τον Π. Φιλίππου στην
ΤΕΔΚΝΑ…

Η ώρα της υποχρέωσης

… Και αναμένει από τον ΣΥΝ να κάνει το ίδιο. Να στηρίξει δηλαδή τον υποψήφιο
του ΠΑΣΟΚ Π. Κουκουλόπουλο στις εκλογές της ΚΕΔΚΕ. Και όχι την Ντόρα. Ο
Λαλιώτης έχει ένα σκεπτικό: σου λέει, οι υποψήφιοι του ΣΥΝ βγήκαν μόνο με τις
ψήφους του κόμματος; Όχι. Στη βάση της συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ εξελέγησαν.
Ακόμη και ο επαμφοτερίζων κύριος Κατσανεβάκης εξελέγη και με τις δικές μας
ψήφους. Και πως από μια συμφωνία απορρέουν δικαιώματα, και υποχρεώσεις. Τώρα
είμαστε στο κεφάλαιο υποχρεώσεις. Ωραία είναι όλα αυτά, αλλά η Ντόρα δεν κάνει
κινήσεις χωρίς υπολογισμό. Είναι δυνατόν να έβαλε υποψηφιότητα χωρίς να έχει
εξασφαλίσει ότι θα εκλεγεί; Όχι δεν είναι, υποστηρίζουν αυτοί που (την)
ξέρουν. Μπλέξιμο, ε; Όχι και τόσο. Άλλωστε, κοντός ψαλμός αλληλούια – αυτή την
εβδομάδα κληρώνει…

Η συνοδός του κυρίου λιμενάρχου

Το περιστατικό συνέβη στη διάρκεια δεξίωσης για μια εθνική επέτειο, σε
ακριτικό νομό της χώρας. Όπως είθισται, στη δεξίωση έχουν κληθεί οι αρχές του
τόπου. Ο νομάρχης, ο δήμαρχος, ο αστυνομικός διευθυντής, ο λιμενάρχης,
εκπρόσωποι των κομμάτων – κόσμος. Οι επίσημοι συνοδεύονται από τις κυρίες
τους. Όλοι; Όχι, ακριβώς. Ο κύριος λιμενάρχης συνοδεύεται από κυρία πολύ
μικρότερή του, και εκπάγλου καλλονής. Οι επίσημοι κάθονται γύρω από ένα μεγάλο
τραπέζι, και όπως είναι φυσικό τα μάτια όλων είναι καρφωμένα στην «κυρία»
λιμενάρχου. Εκείνη, κάποια στιγμή αισθάνεται αδιαθεσία. Επικρατεί μικρή
αναστάτωση, καλείται γιατρός, και τη μεταφέρουν σε διπλανό χώρο. Λίγο αργότερα
ο γιατρός επιστρέφει – «τίποτε το ανησυχητικό». Τίποτε; Χμμμ. Και το ότι η
συνοδός του κυρίου λιμενάρχου ήταν… Ρωσίδα, από τα χιλιάδες κορίτσια που
φέρνουν τα κυκλώματα δουλεμπόρων στην Ελλάδα, δεν σημαίνει τίποτε και για
κανέναν;! Πέρα από το αδιαμφισβήτητο θράσος του… φύλακα του νόμου!..

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Γιατί τα «μάσησε» ο Κ. Καραμανλής;

Να λέμε λοιπόν «Όχι στον πόλεμο», αλλά όχι και «Ναι στον Σαντάμ», εντάξει;

Ο Κώστας Καραμανλής, πάλι, ούτε αυτό μπορεί να πει. Στην αγωνία του, μήπως και
κακοφανεί των Αμερικανών τα μάσησε από ‘δώ τα μάσησε από ‘κεί, την αντίθεσή
του στην πολιτική Μπους δεν την εξέφρασε. Τι φοβήθηκε αλήθεια; Ότι οι
Αμερικανοί θα τον εντάξουν στο αντιαμερικανικό μπλοκ; Ή ότι η «ένταξη» αυτή θα
του δημιουργήσει προσκόμματα στον δρόμο για την εξουσία; Όπως και να ‘χει το
πράγμα, μας απογοήτευσε. Και τους νεοδημοκράτες περισσότερο. Γιατί μπορεί οι
άνθρωποι να είναι συντηρητικοί, δεν σημαίνει όμως ότι είναι και οπαδοί του
πολέμου και του Μπους. Κρίμα, πρόεδρε…