Το Τέταρτο κουδούνι

Σάββατο κι απόγευμα – λαϊκή απογευματινή – στους «Σιδεράδες» και
τελευταία μέρα των παραστάσεών τους στο «Από Μηχανής Θέατρο».

Τρίτο κουδούνι, «Σας παρακαλούμε κλείστε τα κινητά σας, γιατί οι
σιδεράδες μόνο τα αμόνια τους θέλουν ν’ ακούνε» διά φωνής Χρήστου Βαλαβανίδη,
σκοτάδι… Και η κυρία πίσω μου: «Μα τι μανία κι αυτή να κλείνουν τα φώτα…».

Πάντα έτοιμη για έρευνα η Ρούλα Πατεράκη.

Επανέρχεται στο «4.48 Ψύχωση», ύστατο, πριν απ’ την αυτοκτονία της,
κείμενο της τραγικής Σάρας Κέιν, που παρουσίασε πέρυσι ως μονόλογο, σε δική
της σκηνοθεσία, στο Πατάρι τού «Χώρα».

Ποιητικό κείμενο προσωπικής αγωνίας, εντελώς «ανοιχτό» για παρουσίαση
από διαφορετικές οπτικές γωνίες, το «4.48 Ψύχωση» θα παιχτεί, στο «Εμπρός»
πια, σε μια νέα προσέγγιση που πρότεινε στην Ρούλα Πατεράκη ο σκηνοθέτης
Πέτρος Σεβαστίκογλου και την πραγματοποιεί μαζί της, με το θέατρο «να
συμβιώνει αρμονικά» αλλά και «να συγκρούεται επικίνδυνα» με τον κινηματογράφο,
στη μετάφραση που συνυπογράφει η ίδια με τον Αντώνη Γαλέο.

Αμέσως μετά το Πάσχα – από 29 Απριλίου έως 18 Μαΐου.

Ο Βίκτορ, του Βίκτορ, τον Βίκτορ… Αλλά και ο Βίκτωρ, του Βίκτω(;)ρ,
τον Βίκτω(;)ρ… Το άκουσα και στο «Αμόρε», στο «Ιδιωτικές ζωές» του Νόελ
Κάουαρντ, στη μετάφραση της Χριστίνας Μπάμπου-Παγκουρέλη και στο «Λαμπέτη»,
στο «Ξυπόλητοι στο πάρκο», στη μετάφραση της Όλιας Λαζαρίδου.

Μπορεί να είναι το «σωστό», εφόσον οι δυο μεταφράσεις δεν εξελληνίζουν
τα ονόματα και των άλλων ηρώων – το «Βίκτωρ», όμως, δεν είναι ήδη
εξελληνισμένο; – αλλά εμένα στο αυτί με τίποτα δε μου πάει…

Να λέω, δηλαδή, «τον Βίκτωρ Αρδίττη που, όπως είπε και ο κ. Κολοβός,
πρόεδρος του ΣΕΗ, τον προωθεί το εβραϊκό λόμπι»; Θα ντρέπομαι διπλά…

Ανεμομαζώματα, ΔΗΠΕΘΕσκορπίσματα…

Ο Δημήτρης Ιωάννου, που ήταν έως πρόσφατα καλλιτεχνικός διευθυντής του
ΔΗΠΕΘΕ Σερρών – και παλαιότερα του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας – και έληξε η θητεία του
εκεί, ανέλαβε καλλιτεχνικός διευθυντής και πάλι του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας,
κερδίζοντας «στα σημεία» τον δεύτερο επικρατέστερο υποψήφιο – τον Νίκο
Διαμαντή του «Σημείου».

Αμέσως μετά τη λήξη της θητείας στην Καβάλα του Γιώργου Σίσκου, ο
οποίος ήταν ο προκάτοχος του Δημήτρη Ιωάννου καλλιτεχνικός διευθυντής του
ΔΗΠΕΘΕ Σερρών και είχε θέσει και πάλι υποψηφιότητα και για την Καβάλα και για
τις Σέρρες, όπου υποψήφιος ήταν και ο Δημήτρης Ιωάννου!

Ε; Πώς; Μπερδευτήκατε; Να τα ξεμπερδέψετε μόνοι σας! (Καλά, σαν
τραγούδι του Λουκιανού είναι…).

Άμα αναλάβει κι ο Γιώργος Σίσκος πάλι καλλιτεχνικός διευθυντής του
ΔΗΠΕΘΕ Σερρών θα πεθάαανω, έλεγα.

Διότι κάπως το λένε αυτό χυδαϊστί… Κάπως το λένε… Πώς το λένε;
Αλλα…, αλλαξο… Ναι, ναι! Το θυμήθηκα! Αλλά ντρέπομαι να το γράψω (Ολίγη
τσίπα μού έχει απομείνει ακόμη…).

Ελάτε, όμως, που έπεσα έξω… Και διευθυντής στις Σέρρες εξελέγη ο
Σερραίος ηθοποιός Νίκος Βεργίδης. Κι έζησαν όλοι καλά κι εμείς καλύυυυτερα…
Και δε θα πεθάαανω… Για τα ΔΗΠΕΘΕ δεν ξέρω.

Να κάνεις «ευάερη» και «ευήλια» κριτική παρουσίαση καινούργιου βιβλίου
και να τη συνοδεύεις, από λάθος, με φωτογραφία άλλου και όχι του συγγραφέα, ε,
έχει συμβεί και στις καλύτερες των οικογενειών. Ουδείς αναμάρτητος – «ο δαίμων
κ.λπ., κ.λπ.».

Αλλά η φωτογραφία του «άλλου» να είναι του ηθοποιού με τον οποίο είχε
δεσμό η γυναίκα του συγγραφέα αμέσως μετά το χωρισμό τους, ε, αυτό, ναι! Είναι
σατανικό!

Κι όμως συνέβη. Σε κυριακάτικο φύλλο.

Κι άντε μετά να «επανορθώσεις»… Να πεις ΤΙ, καλοί μου άνθρωποι; Ε;
ΤΙ;

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Στο έργο (1762) του Κάρλο Γκότσι – του μεγάλου αντίπαλου του Γκολντόνι
στην Βενετία του 18ου αιώνα – «Ο βασιλιάς-ελάφι» κατέληξε η Ξένια
Καλογεροπούλου για την επόμενη σεζόν τής «Μικρής Πόρτας» της.

Θα το διασκευάσουν με το μόνιμο πια συνεργάτη της Θωμά Μοσχόπουλο (στη
φωτογραφία), ο οποίος θα αναλάβει και τη σκηνοθεσία.