ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η μαύρη μέρα

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Ε. Ηλιάκης, Μεσσηνίας 48, Γαλάτσι, γράφει:

«Τεντώνουμε τα χέρια και τα σπαράγματα της ψυχής για τη δόση μας, για λίγα
γραμμάρια θανάτου. Η ημέρα μας είναι πιο μαύρη κι απ’ τη νύχτα που χρειάζεστε
για να δείξετε το μέγα φαύλο και ανόητο της πλατείας έκτρωμα και είδωλό σας.

Η νύχτα μας είναι πιο άθλια και θλιβερή. Τα ανόητα και ευτελή κατασκευάσματα
μας ατενίζουν αμίλητα, ακίνητα, απόκοσμα και ανέκφραστα, όπως κι εσείς με το
άχαρο βλέμμα σας, το χαρούμενο και ευτυχές.

Για μας το 2003 δεν θα ‘ναι χαρούμενο. Προσμένουμε κάποιον άλλον χρόνο, που ο
θάνατος θα μας φέρει στην ευτυχία. Και βρίσκεται κοντά μας… Προσμένουμε τον
θάνατο να μας πάρει από την πλατεία και τη σύναξη των μελλοθανάτων και να μας
φέρει στα Ηλύσια Πεδία της λύτρωσης.

Εσείς, πάντα ευτυχείς και χαρούμενοι, θα δοξάζετε την Κόκα-Κόλα, ανάμεσα στις
ιαχές, στα κιτσάτα και τα φανταχτερά, στα εφήμερα και τα χλιδάτα, θα
καμαρώνετε αντιγράφοντας τους φύλαρχους των ιθαγενών με ψεύτικα λαλιά, εν μέσω
άγριων θηρίων με προτεταμένους τους σκεμπέδες και τους τουπέδες σας.

Εσείς ανάμεσα στα χρυσοφόρα εκτρώματα του τίποτα κι εμείς στους τόπους τού
πουθενά. Στην κόλαση και τον παράδεισο της νάρκης, της φαντασίας και του
ονείρου.

Ομοτράπεζοι και συνδαιτυμόνες στο φαγοπότι του ψεύδους και της εξαθλίωσης
ανάμεσα στα ερείπια της πόλης, εσείς φανταχτεροί και φαντασμένοι, κι εμείς
φαντάσματα και ναρκωμένοι.

Μοιραζόμαστε τους ερειπιώνες τους απέραντους και μιλούμε την ίδια γλώσσα της
ασυναρτησίας, την ονειρική και απατηλή.

Περιφραγμένοι στα κιγκλιδώματα των εσκαμμένων πεζοδρομίων, και δροσιζόμενοι
στους πίδακες των πλατειών. Ανάμεσα στα απορρίμματα των τσιμέντων και την οσμή
των ρακένδυτων φαντασμάτων της πόλης, των κολασμένων της αμαρτίας και του
ολέθρου.

Εσείς στη μέθη της εξουσίας κι εμείς στη μέθη της φαντασίας.

Εσείς στις ιαχές και στις αψίδες των θριάμβων κι εμείς στις αλυσίδες των
στεναγμών και των παραισθήσεων.

Εσείς με τα χρυσοποίκιλτα καραβάκια, κι εμείς με τα βαποράκια του ολέθρου.
Αρμενίζοντας στην ίδια θάλασσα, εσείς με ντελίνια κι εμείς με σανίδες πνιγμού.
Πίνοντας, εσείς το νέκταρ κι εμείς τα λύματα.

Ευλογείς και καταριέσαι, ηγούμενε φαφλατά, σε δουλειά να βρίσκεσαι. Θυμιάζεις
τον ενιαυτόν και τη λήξη της ζωής μας. Μαστουρώνεις κι εσύ με το δικό σου
λιβάνι όπως κι εμείς με το δικό μας χορτάρι του θανάτου, που μας οδηγεί στα
άστρα όπου καλπάζουν οι καμήλες της πλατείας. Οι καμήλες που μας φέρνουν στην
έρημο του θανάτου, για να θαφτούμε στην άμμο, για να μη δώσουμε τη χαρά στα
όρνια να γευτούν την πικρή μας σάρκα, όση απόμεινε στον αδύναμο σκελετό μας.

Ο θίασος μπροστά στο σπηλιάρι ακίνητος, αμίλητος, δεν μπορεί να παίξει το
δράμα μας, να λυτρώσει και να καθάρει.

Οι άγγελοι, κι αυτοί σιδερένιοι, δεν μπορούν να πετάξουν μαζί μας στα αστέρια
του χαμού και του ολέθρου.

Μπροστά μας το σπήλαιον της Αχερουσίας του Άδη, χωρίς μάγους και σοφούς, με
μαύρους σταυρούς χωρίς λύτρωση, χωρίς αναστάσιμη ελπίδα, χωρίς προσμονή, χωρίς
στρατί και ξέφωτο στη νύχτα του θανάτου. Μπροστά μας μόνο ο βαρκάρης, που
προσμένει για το ταξίδι στον ωκεανό και την άβυσσο. Το πλεούμενό μας μόνο ξόδι
γνωρίζει και όχι λιμάνι και γυρισμό.

Το έγραψα την Πρωτοχρονιά του 2003».