«Προπολεμικά Παναθήναια», Επιθεώρησις

Μου φαίνεται απίστευτο ότι μπορώ κάλλιστα ν’ αρχίσω σήμερα με τη φράση:
Παραμονές πολέμου…

Έβλεπα χθες αργά τον Αμερικανό, τον Άγγλο και τον Ισπανό… σαν σκηνές από
ταινία χολιγουντιανής υποστάθμης. Πολύ μπερδεύτηκα. Όλο το ύφος (ήθος όχι, δεν
υπήρχε), όλο το στυλ σαν ψέματα, σαν φιλμ, σαν μακάβρια καρικατούρα. Ίσως με
μπέρδεψε, αρκετά πρέπει να ομολογήσω (μη χτυπάτε άλλο, όλα θα τα πω, όλα θα τα
μολογήσω), ίσως με μπέρδεψε λοιπόν το ότι πριν από λίγες μέρες είχα δει τον
ηθοποιό που έπαιζε τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών (έπαιζε μια κουβέντα
είναι, παίζουνε μ’ αυτά τα πράγματα;) σ’ ένα σίριαλ με μεγάλη επιτυχία στην
Αμερική, τον Μάρτιν Σιν, να ηγείται στη διαδήλωση εναντίον του πολέμου.
Δηλαδή, ψεύτικος πρόεδρος εναντίον αληθινού προέδρου. Τώρα ποιος ο ψεύτικος
και ποιος ο αληθινός; Διαλέξτε. Μετά είδα σε απευθείας σύνδεση με την
πραγματικότητα, μποϊκοτάζ Αμερικανών σε γαλλικά προϊόντα. Άδεια και έρημα τα
γαλλικά εστιατόρια, στα ράφια να λειώνει το καμαμπέρ και να βρωμάει ο τόπος,
και έξω σε ένα πάρκο μερικούς Αμερικανούς προγάστορες να αδειάζουν μπουκάλες
με γαλλικά κρασιά, να τρέχει ο μυρωδάτος οίνος στην άσφαλτο ποτάμι.

Σκέφτηκα να κάναμε κι εμείς εδώ το ίδιο για τους Αμερικανούς. Τι να
πρωτοπετάξεις, τι να πρωταπαρνηθείς και τι να πρωταδειάσεις;

Πόσα λίτρα Κόκα-Κόλα, πόσους τόνους χάμπουργκερ θα πρέπει να εμέσεις. Από πόσα
μπλουτζίν να ξεβρακωθείς. Πόσες ταινίες ράμπο, μάμπο, ντίλιγκερ, διαστημικές,
οικογενειακές, καταστροφής, διαστροφής, τρόμου κι ασυναρτησίας πρέπει να
βγάλεις απ’ τα μάτια σου; Πόσα βλέμματα με σηκωμένο φρύδι ν’ απαρνηθείς; Πόσες
καπαρντίνες με σηκωμένο τον γιακά να κουρελιάσεις; Πόσα τσιγάρα κρεμασμένα στο
κάτω χείλος να αιωρούνται πρέπει να σβήσεις; Πόσα πάρτι να διαγράψεις και μαζί
μ’ αυτά πόσους έρωτες που γεννηθήκανε στον ήχο των τραγουδιών τους; Πόσους
γάμους; Πόσα παιδιά; Τα παιδιά σου πώς να τα προδώσεις. Θα μου πεις αυτοί πώς
σε προδίδουν; Παιδί τους δεν είσαι; Μ’ αυτούς δεν μεγάλωσες; Ο θείος Σαμ δεν
ήταν ο μπαμπάς σου; Πώς να σκοτώσεις τον ίδιο τον πατέρα σου; Θα γίνεις
πατροκτόνος; Είναι για μας αυτά;…

Αν και τώρα που το λες… ναι… εμείς μπορεί να μην τον έχουμε σε ταινία…
τον διαθέτουμε όμως σε μύθο. Πανάρχαιο και χιλιοπαιγμένο. Τι λέτε; Είστε φέτος
την άνοιξη να το παίξουμε Οιδίποδας; Να τους γ… τη μάνα;

ΥΓ: Όσην ώρα γράφω ακούω στα ραδιόφωνα να παίζει ένα παλιό τραγούδι του Μίκη
σε στίχους του Μποστ. Ένα τραγούδι που σκωπτικά άδει τον Άδη: «Καταραμένη
νήσος, νήσος των Αζορών/ που καταστρέφεις νέους και θάπτεις των κορών/ να
σβήσεις απ’ το χάρτη κι απ’ τον ωκεανό».