ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Μεταπτυχιακά

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Η εισηγητική έκθεση του υπουργείου Παιδείας για τα μεταπτυχιακά, προβλέπει
έναν δεύτερο μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών επιπέδου “μάστερ”, δηλαδή το λεγόμενο
Δίπλωμα Προχωρημένων Σπουδών (ΔΠΣ), το οποίο έρχεται να προστεθεί στο ήδη
υπάρχον Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Εκπαίδευσης!! Με άλλα λόγια, η συντριπτική
πλειοψηφία των πτυχιούχων που δεν θα έχει πρόσβαση στο εκλεκτό και κοστοβόρο
ΔΠΣ θα θεωρείται ότι δεν θα έχει «εμβαθύνει» επαρκώς στο επιστημονικό της
αντικείμενο. Είναι σαφές ότι η παραπάνω πρόταση αποτελεί απόπειρα διάσπασης
του προγράμματος σπουδών σε δύο κύκλους: αφενός, ενός πρώτου κύκλου
αποσπασματικών κι ελλειπτικών γνώσεων, χωρίς ειδίκευση, που θα διαμορφώνεται
μέσα σ’ ένα εν γένει υποβαθμισμένο προπτυχιακό επίπεδο, και, αφετέρου, ενός
δεύτερου κύκλου μεταπτυχιακής “εμβάθυνσης”, που κατ’ ουσίαν θεσμοθετεί ένα
είδος “τεταρτοβάθμιας” εκπαίδευσης για λίγους και εκλεκτούς!!

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι δεν γίνεται καμία αναφορά για τη χρηματοδότηση
των μεταπτυχιακών προγραμμάτων. Εύκολα μπορεί κανείς να αντιληφθεί το γιατί
συμβαίνει αυτό, εάν ληφθεί υπόψη ότι ήδη σήμερα το “μάστερ” στην Ελλάδα
κοστίζει από 1 έως 2,5 εκατομμύρια δρχ., ενώ βάσει ρύθμισης μόνον το 15% των
αποφοίτων, δηλαδή ένας “κλειστός αριθμός”, μπορεί να παρακολουθήσει
μεταπτυχιακά προγράμματα, προφανώς προς δόξαν της κατ’ όνομα Δωρεάν Δημόσιας
Παιδείας για όλους! Είναι ξεκάθαρο ότι το ΔΠΣ συνιστά τη συνέχεια των
αποφάσεων της Μπολόνια για μετατροπή των πτυχίων σε απλά απολυτήρια χωρίς
επαγγελματικά δικαιώματα, και για μεταφορά της ουσιαστικής ειδίκευσης από τα
προπτυχιακά στα μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών. Ο στόχος είναι η δημιουργία
αποφοίτων “ευέλικτων” και αναλώσιμων, και η διαμόρφωση μιας μικρής
επιστημονικής ελίτ, που μέλος της βεβαίως θα γίνεται μόνον όποιος κατορθώσει
να περάσει απ’ όλα τα ταξικά φίλτρα της εκπαίδευσης.

Όσοι πιστεύουν ότι τα παραπάνω είναι κινδυνολογίες, θα πρέπει να αναρωτηθούν
ποιος είναι άραγε ο ρόλος της εκπαίδευσης στην κοινωνία: Δεν χωράει αμφιβολία
ότι η εκπαίδευση λειτουργεί για να υπηρετεί, σε τελική ανάλυση, τις ανάγκες
του υπάρχοντος οικονομικού συστήματος. Ιδιαίτερα σήμερα, που το κεφάλαιο
αναζητά το γρήγορο και εύκολο κέρδος, χρησιμοποιείται πλέον η εκπαίδευση ως
αγωγός διοχέτευσης στις επιχειρήσεις ενός φθηνού εργατικού δυναμικού που θα
είναι ανειδίκευτο και δεν θα διεκδικεί υψηλές αμοιβές και, παράλληλα, ενός
ολιγάριθμου ακριβοπληρωμένου στελεχιακού δυναμικού που θα είναι αυστηρά
ειδικευμένο σε τομείς κερδοφόρους».