Όταν το δάκτυλο έδειχνε το φεγγάρι…

Η νίκη, ως γνωστόν, έχει πολλούς πατέρες – το περιβόητο κλουβί του Κορυδαλλού,
πάλι, έμεινε… ορφανό. Ο κ. Φ. Πετσάλνικος – και οι κύκλοι του υπουργείου
Δικαιοσύνης, βεβαίως βεβαίως – στενοχωρήθηκαν που τα βέλη της κριτικής για την
απόφαση κατεδάφισης του «κλωβού ασφαλείας» έπεσαν στον υπουργό και τους
κύκλους του. Και τι να κάνουν; Τι να κάνουν; Άρχισαν να δείχνουν με το δάκτυλο
τούς… πραγματικούς οικοδόμους του κλουβιού…

Και ποιοι ήταν οι πραγματικοί… οικοδόμοι; Α, ήταν το υπουργείο Δημόσιας
Τάξης – δηλαδή, ο κ. Μιχ. Χρυσοχοΐδης – κατά τους κύκλους του υπουργείου
Δικαιοσύνης. Αυτοί μας παρέσυραν, πρόσθεταν οι «κύκλοι» – και προς στιγμήν,
όλοι περίμεναν ότι θα ακολουθούσε έκρηξη με απροσδιόριστες συνέπειες…

Μπα, πάνε αυτά – μαζί με τους… αδελφούς Ξηρούς. Οι «κύκλοι» του υπουργείου
Δημόσιας Τάξης περιορίστηκαν σε δύο πράγματα: κατ’ αρχήν, έδειξαν με το
δάκτυλο κάποιους «υπηρεσιακούς κύκλους» της… Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας,
τους οποίους κατηγόρησαν για τον συνήθη «υπερβάλλοντα ζήλο». Και στη συνέχεια,
έριχναν το «καρφί» – τι καρφί, περί κανονικής ταβανόπροκας επρόκειτο:
υπενθύμιζαν με κάθε αθωότητα, ότι σύμφωνα με τον νόμο περί «οργάνωσης των
δικαστηρίων», τη σχετική αρμοδιότητα φέρει ακεραία το… υπουργείο
Δικαιοσύνης.

Λίγο αργότερα, η παρτίδα του πινγκ πονγκ ολοκληρώθηκε χωρίς να ανακηρυχθεί
νικητής – η κυβέρνηση, δηλαδή οι διάφοροι «κύκλοι» της, έριχναν το φταίξιμο
στην… κακοκαιρία. Έτσι δεν λέμε τον… κακό μας τον καιρό;