ΓΝΩΜΗ Ακριβέ μου Ντέμη

Τελικά, τι σου είναι η μπάλα… «Πόρνη» την είχε πει κάποτε ο Όσιμ. Μεγάλος
δάσκαλος του ποδοσφαίρου ο Κροάτης, δεν έπεσε έξω. Αυτή η δερμάτινη σφαίρα σε
μαγεύει, σε πλημμυρίζει συναισθήματα, σε εκτοξεύει στα ουράνια, αλλά στο τέλος
σου δείχνει μόνο την αλήθεια. Δεν κοροϊδεύει. Και δεν ανέχεται
«αγαπητικούς»…

Πολλές φορές «αστέρια» και «αστεράκια» που κατέκτησαν τιμές και δόξες από
την μπάλα, ξεγυμνώθηκαν μπροστά στα μάτια των θεατών.

Πρέπει να είσαι πιστός στην μπάλα για να δοξαστείς. Και να τη σέβεσαι.
Σπουδαίο ποδοσφαιριστή δεν σε κάνουν ούτε οι εφημερίδες ούτε οι δημόσιες
σχέσεις ούτε οι παλικαριές ούτε τα τατουάζ. Μόνο μέσα στο γήπεδο, στον ναό
αυτής της μαυρόασπρης Αφροδίτης, μπορείς να καταξιωθείς. Και για να γίνει αυτό
πρέπει αφενός να το αξίζεις και αφετέρου να μοχθήσεις πολύ. Όταν μάλιστα έχεις
αποδείξει ότι διαθέτεις προσόντα και ποιότητα, οι απαιτήσεις μεγαλώνουν. Το να
παλεύεις αλλά να μην μπορείς, δεν είναι κακό. Το να μπορείς αλλά να μην
παλεύεις είναι έγκλημα. Είναι αυτοχειρία. Είναι παράδοση σε μια μίζερη
πραγματικότητα, για την οποία, δήθεν, φταίνε «οι άλλοι». Μια πραγματικότητα
μουντή. Παρά την αστραφτερή γυαλάδα του τζιπ με τα δύο «11άρια».

Το περίφημο «δεν ανέχομαι να έχω σχέση με τον Ψωμιάδη» και τα όσα
ακολούθησαν είναι αυτό που μένει από την παρουσία του Ντέμη Νικολαΐδη στην
τρέχουσα ποδοσφαιρική περίοδο. Η μοναδική… υπηρεσία που πρόσφερε στην
αγαπημένη του ΑΕΚ. Θα ήταν όλα καλά αν ο Νικολαΐδης ήταν παράγων ή οτιδήποτε
άλλο. Αλλά είναι ποδοσφαιριστής… Και ως ποδοσφαιριστής οφείλει να κάνει την
αυτοκριτική του.

Καλές οι επαναστάσεις, ακόμα και οι ανέξοδες, αρκεί να μην ξεχνά κανείς την
«Ιθάκη» του. Ο λωτός της δόξας είναι γλυκός.