Ροκ εν ρολ… τρόμου

Μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι θα ακούσει για τους (μετρ του ροκ εν ρολ)
Ramones από το στόμα ενός θαυμαστή της ντίσκο; Δεκαπέντε πρωτοπαλίκαρα του ροκ
εν ρολ παίζουν σε μια καινούργια συλλογή τα πιο εκρηκτικά δίλεπτα στην ιστορία
του με άξονα τη μουσική των Ramones και ο Στίβεν Κινγκ, η πένα του τρόμου
και… φαν της ντίσκο, προλογίζει το αφιέρωμα στο συγκρότημα που έσωσε το ροκ
και μάλιστα για κάμποσα χρόνια.

«Συμφώνησα να το κάνω – λέει ο Στίβεν Κινγκ – γιατί αγαπούσα τους Ramones από
την πρώτη στιγμή που άκουσα το “gabba-gabba-hey” και όλα αυτά, αλλά ακόμη
περισσότερο επειδή μού το ζήτησε ο Ρομπ Ζόμπι, και ένας κανόνας στη ζωή μου
λέει “ποτέ μη λες όχι σε κάποιον άνθρωπο που λέγεται Ζόμπι”. Επίσης ο κ. Ζόμπι
– συνεχίζει – έχει κάνει το “Σπίτι με τα χίλια πτώματα”, μια ταινία για τους
Ramones, που η Universal Pictures δεν τόλμησε να κυκλοφορήσει, και την οποία,
αφού θα ήμουν στην καλή λίστα του κ. Ζόμπι, θα είχα την ευκαιρία να δω».

«Συμφώνησα να γράψω σ’ αυτή τη μουσική συλλογή γιατί αγαπούσα τους Ramones από την πρώτη στιγμή που άκουσα το “gabba-gabba-hey”», λέει ο Στίβεν Κινγκ

Ανεξάρτητα από τις λίστες που διατηρεί ο κ. Ζόμπι, φυσιογνωμία του σκληρού
ροκ, ο Κινγκ γράφει για τους Ramones (δηλωμένα φανατικούς αναγνώστες του,
εξάλλου) που στα μέσα της δεκαετίας του ’70 στην Νέα Υόρκη περιέγραψαν με ροκ
εν ρολ το «Μεγάλο Μπαμ», ταχύ, δυνατό, καυστικό σαν οξύ. Εκεί άρχισε το πανκ,
εκεί τελείωσε, εκεί αναλήφθηκε στους ουρανούς (όλα τα άλλα συζητιόνται), όλα
αυτά γραμμένα σε ένα πόκετ μπουκ. Αλλά ένα αφιέρωμα;

«Όχι, Θεέ μου, σκέφτηκα», επανέρχεται ο Κινγκ. «Συνήθως τα αφιερώματα είναι
ευκαιρίες για καλλιτέχνες να ηχογραφήσουν κομμάτια που μόνο στα όνειρά τους θα
μπορούσαν, ή μια ευκαιρία για τις εταιρείες να κάνουν αυτό που κάνουν
καλύτερα, το να εισπράττουν. Το αφιέρωμα για τον Τζόνι Κας; Βλακείες – εκτός
από τον Τζόνι Κας, βέβαια. Για τον Έλβις; Βλακείες επίσης – ο Έλβις δεν ήταν
καν εκεί… Αλλά σε αυτό εδώ τώρα είναι κάποιοι καλοί άνθρωποι μέσα, που θα
είχε ενδιαφέρον να ακούσει κανείς πώς μεταχειρίζονται το μεγαλείο των τριών
χορδών (και τεσσάρων, μερικές φορές) του Τζόι, του Τζόνι, του Ντι Ντι, του
Μάρκι και του Τόμι (αλλά και του Σι Τζέι και του Ρίτσι)».

Συμμετοχές στην «Οικογένεια»

Από καλτ ήρωες του αμερικανικού πανκ της δεκαετίας του ’70 οι Ramones έγιναν σύμβολο του αληθινού ροκ εν ρολ

Μεταξύ των «καλών ανθρώπων» που, κατά τον Στίβεν Κινγκ, φτιάχνουν τη
συλλογή υπό τον τίτλο «We’re Α Happy Family» (είμαστε μια ευτυχισμένη
οικογένεια…) περιλαμβάνονται οι U2 και ο Τομ Γουέιτς, ο Έντι Βέντερ και οι
Metallica, oι Garbage και ο Μέριλιν Μάνσον, οι Pretenders, οι Green Day, οι
Offspring, οι Kiss (!), ο Πιτ Γιορν και ο Ρομπ Ζόμπι βεβαίως. Από εκεί
ξεκινάει ο Στίβεν Κινγκ και φτάνει να αποδείξει πως ντίσκο και Ramones ήταν
περίπου αυτόν λέμε “ταυτόχρονος οργασμός” – πως ό,τι εκείνοι έκαναν ανάμεσα
στο «The Ramones» του ’76 μέχρι το «Adios Amigos» του ’95 τούς εξασφάλισε μια
θέση στην αιωνιότητα, ακόμη και αν εκεί πρέπει να μεταφράσουν τουλάχιστον αυτό
το gabba-gabba-hey…

INFO

Το «We’ Re Α Happy Family – Α Tribute to Ramones» κυκλοφορεί και στην Ελλάδα
από τη Sony.