ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Σκληρή ριάλιτι

Φυσούσε παγωμένος αέρας και στη στάση τουρτουρίζαμε, περιμένοντας το
λεωφορείο. Σαν κιβωτός μοιάζει όταν έρχεται από μακριά, σανίδα σωτηρίας στα
κύματα. Μιλώντας για κύματα, ετούτο που πλησιάζει μοιάζει πολύ με πλοίο. Δεν
είναι μπλε όπως το ξέραμε, είναι καφέ, το χρώμα του ξύλου. Ξεχωρίζουν μάλιστα
καθαρά οι σανίδες, καρφωμένες η μία πάνω στην άλλη. Ακαλαφάτιστο πλοίο, μάλλον
αρχαίο είναι. Τριήρης, με τα κουπιά της ζωγραφισμένα στη σειρά, να κατεβαίνουν
λοξά στην άσφαλτο, όλα στην ίδια κίνηση, τέλεια συγχρονισμένα. Παράξενη ιδέα
για να διακοσμήσεις λεωφορείο. Έρχεται, αργά αργά πλευρίζει στη στάση, τα
κουπιά μοιάζει να βγαίνουν από τρύπες ανοιγμένες στο πλάι, λίγο πιο κάτω από
τη σειρά των παραθύρων. Και οι επιβάτες, καθισμένοι στις καινούργιες μοβ
καρέκλες του ΟΑΣΑ, μοιάζουν κωπηλάτες που λάμνουν στην τριήρη καθώς εκείνη
ετοιμάζεται να αράξει στο λιμάνι. «Another reality», γράφει δίπλα στη θέση του
οδηγού. Σταματά και βγαίνουν έξω οι κωπηλάτες. Απ’ έξω ετοιμάζεται να μπει η
άλλη βάρδια. Γαλέρα το λεωφορείο. Να τραβήξουμε το κουπί της καθημερινότητας,
ερέτες αρχαίοι, δούλοι δηλαδή και αιχμάλωτοι πολέμου, αλυσοδεμένοι στους
πάγκους. Διαφήμιση τσιγάρων είναι άραγε, ότι τα τσιγάρα σε βοηθάνε να τραβάς
κουπί στα δύσκολα; Ειρωνεία κάποιου που κυκλοφορεί με γιωταχί και μας βλέπει
σαν κατάδικους; Είπαμε, είναι δύσκολη η ζωή, τραβάμε κουπί, αλλά όχι και να
μας φορτώνουν στη μεταφορά έτσι εν ψυχρώ. Να γίνεται η μεταφορά μεταφορικό
μέσο. Έχουμε κάπως βελτιωθεί από τότε που οι γαλέρες χρειάζονταν ανθρώπινα
χέρια ή μήπως όχι; Ορίστε, γέμισε το λεωφορείο κι έφυγε κι έμεινα απ’ έξω να
τουρτουρίζω χειρότερα από πριν, ανατριχιάζοντας κι από τους συνειρμούς
επιπλέον.