ΜΑΤΙΕΣ Ποδόσφαιρο

Κάθε Σαββατοκύριακο, παρακολουθώ τους ποδοσφαιρικούς αγώνες που μεταδίδει η
τηλεόραση. Και, κάθε φορά, λέω: πώς είναι δυνατόν οι Έλληνες ποδοσφαιριστές να
παίζουν μπάλα σ’ αυτά τα άθλια χωράφια, που χαρακτηρίζονται «γήπεδα»; Πώς δεν
σπάνε τα πόδια τους, πώς δεν τραυματίζονται στο κεφάλι, στη μέση, στην
ωμοπλάτη, όποτε πέφτουν κάτω, ύστερα από μια εναέρια μονομαχία ή ένα βίαιο
μαρκάρισμα;

Όλα τα γήπεδα είναι για «κόκκινη κάρτα». Εξαίρεση τα γήπεδα της Νέας
Ευκαρπίας, της Ξάνθης και της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, όπου το τερέν εξακολουθεί
να έχει χορτοτάπητα και δεν λασπώνει – μιλάμε για βούρκο – «με την πρώτη
σταγόνα της βροχής». Είναι δυνατόν παίκτες αξίας δισεκατομμυρίων, όπως ο
Καρεμπέ, ο Τζιοβάνι και τόσοι άλλοι, να κολυμπάνε στη λάσπη, ολόκληρο τον
χειμώνα;

Και να σκεφτεί κανείς, ότι ίσαμε πέρυσι το ποδόσφαιρο ήταν γεμάτο χρυσάφι,
εξαιτίας των τηλεοπτικών μεταδόσεων! Δεν θα έπρεπε ένα μέρος αυτών των
χρημάτων να ξοδεύεται για τη βελτίωση των αγωνιστικών χώρων, αλλά και των
αποδυτηρίων και των κερκίδων; Πηγαίνεις στην Ολλανδία, στη Γαλλία, στην
Ισπανία, στην Ιταλία κ.λπ. και βλέπεις Στάδια που σε τρελαίνουν! Κι εδώ, ένα
χρόνο πριν από τους Ολυμπιακούς, έχουμε το μαύρο μας το χάλι…

Διάβασα πολλά, όλες αυτές τις μέρες, για τα μέτρα Βενιζέλου και Λιάνη. Νομίζω
ότι η Πολιτεία άργησε πολύ να βάλει το δάχτυλο στην πληγή. Επιτέλους, όμως, το
έβαλε. Και έχω τη βεβαιότητα ότι το υπουργείο Πολιτισμού θα κάνει την κάθαρση,
που υποσχέθηκε. Οι νονοί, οι νταήδες, οι τραμπούκοι, οι πιστολάδες, οι
άνθρωποι του υποκόσμου θα πάρουν πόδι, οριστικά, από το ποδόσφαιρο. Και θα
πληρώσουν κιόλας. Γιατί δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται διάφοροι «επενδυτές»
να βάζουν στις τσέπες τους δισεκατομμύρια, που δεν τους ανήκουν, βέβαια, κι
ωστόσο να μένουν μακριά από την εισαγγελική τσιμπίδα.

Στην ΑΕΚ, ειδικά, που παρακολουθώ από κοντά, η «μαύρη τρύπα», που χάσκει
μπροστά από τον εξαίρετο Γιάννη Γρανίτσα, οφείλεται, κατά ένα πολύ μεγάλο
ποσοστό, σε απίστευτες μεταγραφές, που πραγματοποίησαν οι διάφοροι
«υπεύθυνοι» και «αρμόδιοι» τα τελευταία χρόνια. Δεν υπερβάλλω. Η ΠΑΕ πλήρωσε
καραβιές χρυσάφι για ν’ αποκτήσει παραπάνω από είκοσι παίκτες, που ήταν σκέτα
«παλτά»! Θυμίζω, καγχάζοντας, μερικά, μόνον, ονόματα: Μιελκάρσκι,
Ραμπεσαντρατανά, Μαρικά, Φερούζεμ, Φόλια, Ρουΐς, Ρε, Μέντες, Μιλοβάνοβιτς,
Τσέκολι, Μεντίνα, Τόμιτς, Ντόντσεφ, Ίλιεφ, Κάλβο, Μπαμπούνσκι, Ματιάσεβιτς,
Πέτριτς! Και, πραγματικά, από μια μεριά χαίρομαι που οι ΠΑΕ μπατιρίσανε. Γιατί
αυτό το μπατιριλίκι τις υποχρέωσε να στραφούν στην ντόπια αγορά ποδοσφαιριστών
και να μην πετάνε περιουσίες στον άνεμο, τη εισηγήσει, πάντοτε, «σπουδαίων»
αλλοδαπών προπονητών, που έφυγαν από την Ελλάδα, νύχτα…