ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ «Όνειρα δεν βλέπω πια…»

Ο ποιητής στο σπίτι του στην Κυψέλη, 16 Δεκεμβρίου 2002 (φωτό: Μ. Αναστασίου)

«Μας τρέλανε φέτος ο καιρός με τις βροχές, πάρα πολλές βροχές, εμένα μ’
αρέσουν οι βροχές, στην ποίησή μου υπάρχει η βροχή, αλλά όχι αυτός ο
κατακλυσμός, αυτή η καταστροφή. Εμένα μ’ αρέσουν οι απαλές βροχές, οι
ρομαντικές βροχές», λέει ο Μίλτος Σαχτούρης. Ο ποιητής είναι 84 ετών και ζει
σε ένα μικρό διαμέρισμα στην Κυψέλη, μάλλον απομονωμένος, αν μεταφράζουμε
σωστά τα λεγόμενά του στο τεύχος 436 του περιοδικού «Διαβάζω», που κυκλοφορεί
σήμερα.

Ένα τεύχος σημαδιακό, καθώς το περιοδικό άλλαξε εντελώς εμφάνιση, κάνοντας, ας
το πούμε έτσι, «εκσυγχρονιστικά» βήματα που το καθιστούν αναμφίβολα πιο
ελκυστικό. Το καλό περιεχόμενο δεν νοείται πια χωρίς το κατάλληλο αμπαλάζ,
έστω και αν ένα αφιέρωμα σε έναν ποιητή όπως ο Σαχτούρης, υποτίθεται ότι εξ
ορισμού δεν το έχει ανάγκη.

«Δεν διαβάζω τίποτα τελευταία, τίποτα. Όνειρα δεν βλέπω πια. Δεν είμαι
σε φόρμα για να μιλήσω», λέει στον Λευτέρη Ξανθόπουλο. «Στην τηλεόραση βλέπω
μόνο τις παλιές ελληνικές ταινίες, τις κωμωδίες με τον Αυλωνίτη, τον
Κωνσταντάρα, τη Βασιλειάδου. Τις καλές ταινίες, για παράδειγμα του Μπέργκμαν,
δεν τις βλέπω ποτέ στην τηλεόραση γιατί χάνουν, πάντα τις έβλεπα στον
κινηματογράφο. Βλέπεις κανέναν από τους φίλους τούς παλιούς; Μια μέρα ήρθε και
με είδε ο Γονατάς. Τον Αναγνωστάκη τον βλέπεις; Να του δώσεις τους
χαιρετισμούς μου. Τον Φασιανό έχω να τον δω πολλά χρόνια· είχε μεγάλη εξέλιξη
ο Αλέκος, του αξίζει!».

Στο 50 σελίδων αφιέρωμα (την επιμέλεια του οποίου έχει ο Ηλίας Μαγκλίνης)
περιλαμβάνεται χρονολόγιο της ζωής τού ποιητή, κείμενα για τον Μίλτο Σαχτούρη
των Αλέξανδρου Αργυρίου, Αλέξη Ζήρα, Νάνου Βαλαωρίτη, Βρασίδα Καραλή, Γεώργιου
Παπαντωνάκη, Ράνιας Μουσούλη, συνομιλία του με τον σκηνοθέτη Λευτέρη
Ξανθόπουλο, μια παλαιότερη συνομιλία του με τον Ζαν Παλεστέλ για τη
«Liberation».

Ο Αλέξανδρος Αργυρίου προσφέρει ένα «συνοπτικό διάγραμμα της υποδοχής του
έργου του Μίλτου Σαχτούρη» που δεν υπήρξε ιδιαίτερα ευνοϊκή – «μοναχικός
καβαλάρης πρέπει να υπήρξε στα πρώτα του βήματα». Η «Λησμονημένη» πετάχτηκε
στον κάλαθο από τον Άλκη Θρύλο, δεν κατανοήθηκε στην αρχή από τον Αιμίλιο
Χουρμούζιο, δεν κρίθηκε ευνοϊκά ούτε από το νεώτερο Γ.Β. Ιωαννίδη. «Μου κάνει
εντύπωση ότι κανείς από τους κριτικούς δεν αναφέρεται στις πηγές τής ποίησης
τού Μ. Σαχτούρη και δεν νομίζω ότι αναπληρώνει το κενό η αναφορά τους στον
υπερρεαλισμό όταν ξέρουμε τις αναρίθμητες εκδοχές του κινήματος», λέει ο
Αλέξανδρος Αργυρίου.

«Ο εχθρικός κόσμος και το άδειο» είναι ο τίτλος του άρθρου του Αλέξη
Ζήρα (υπότιτλος: Σημειώσεις για το προλογικό νόημα της ποίησης του Μίλτου
Σαχτούρη), «Μικρή περιδιάβαση» ο τίτλος του κειμένου του Νάνου Βαλαωρίτη. Ο
οποίος επαινεί τον Μ. Σαχτούρη «για τη συνέπειά του την ποιητική, που κάνει να
διαβάζονται πάντα με απόλαυση τα ποιήματά του, για τις εκάστοτε νέες
επινοήσεις φρίκης, μαύρου χιούμορ, εφιαλτικά ονειρικής ατμόσφαιρας, με
γλωσσικά και εικονικά ευρήματα».