ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Τρελή χαρά!

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Κώστας Γιαμπάνης, στέλεχος της Κομμουνιστικής Ανανέωσης, γράφει:

«Η εφημερίδα για μένα είναι αναντικατάστατο μέσον ενημέρωσης. Καμία τηλεόραση,
ακόμα και η πιο σοβαρή, δεν μπορεί να την φτάσει. Διαβάζεις διάφορα, καλά και
κακά, και για κάποιες ειδήσεις χαίρεσαι. Όμως, κάπου διαβάζεις και κάτι
ειδήσεις που σου ‘ρχεται να αγκαλιάσεις και να φιλήσεις την εφημερίδα από
απερίγραπτη χαρά, ειδικότερα σήμερα που κάποιοι δημοσιογράφοι “κουκουλοφόροι”
της αμερικανικής πρεσβείας και “βαποράκια” της Ασφάλειας προσπαθούν να μας
φέρουν στον δρόμο του… Μπους, δηλαδή να μας κάνουν κι εμάς τρομοκράτες.
Είναι γεγονότα που μας έχουν κάνει “τρελούς” από χαρά στο παρελθόν, με πρώτο
και καλύτερο τη νίκη του ηρωικού λαού του Βιετνάμ, που πέταξε κυριολεκτικά στη
θάλασσα τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και έδωσε ένα δίδαγμα στους λαούς, ότι οι
φονιάδες των λαών δεν είναι αήττητοι.

Σήμερα, όμως, θα σταθώ σε τρεις ειδήσεις, που η καθεμία έχει και το δικό της
νόημα-μήνυμα.

14-12-1998

Ένα από τα ανθρωπόμορφα κτήνη – αγαπημένο παιδί των ΗΠΑ – που βασάνισε και
δολοφόνησε χιλιάδες ανθρώπους στη Χιλή, ο Πινοσέτ, κάθεται στο εδώλιο αγγλικού
δικαστηρίου! Ο δικαστής Γκρέιχαμ Πάρκινσον τον ρωτά: “Ονομάζεστε;”. Το κτήνος,
κατάχλωμο από τον εξευτελισμό και ράκος από τον φόβο, ψελλίζει: “Αγκούστο
Πινοσέτ”. Ο δικαστής, για να τον ξεφτιλίσει περισσότερο, του ζητά να το
επαναλάβει “αργά και καθαρά”!

Διαβάζοντας όλ’ αυτά, αισθάνθηκα απερίγραπτη χαρά και ικανοποίηση, που μόνο
όσοι έχουν κυνηγηθεί και υποφέρει στη ζωή τους τα καταλαβαίνουν.

7-9-2002

Διαβάζω πως η Εθνική Γιουγκοσλαβίας στο μπάσκετ νίκησε τους Αμερικανούς μέσα
στο ίδιο τους το σπίτι και χοροπηδώ απ’ τη χαρά μου. Στη συνέχεια, διαβάζω και
τη δήλωση του Γιουγκοσλάβου παίκτη Μποντίρογκα και αισθάνομαι αγαλλίαση. Είναι
δήλωση μιας κατεστραμμένης χώρας, που μπόρεσε να ταπεινώσει τα παιδιά αυτών
που την μακέλεψαν.

“Νικήσαμε και αποκλείσαμε τους Αμερικανούς μέσα στα σπίτια τους! Νικήσαμε και
αποκλείσαμε την Εθνική ομάδα της χώρας, όπου γεννήθηκε το μπάσκετ. Για εμάς,
μετά τα όσα έχουμε περάσει απ’ αυτούς, ήταν μια μορφή ρεβάνς. Φυσικά, με μια
νίκη και ένα χρυσό μετάλλιο δεν μπορείς να πάρεις ρεβάνς για τόσους
αδικοχαμένους! Να ξεχάσεις τόσο αίμα που χύθηκε στην πατρίδα σου. Όμως,
αποδείξαμε ότι μπορεί αυτοί να έχουν τη δύναμη, τα λεφτά, μπορεί να διοικούν
τον πλανήτη, αλλά εμείς είμαστε πιο πάνω από εκείνους. Είμαστε καλύτεροι”.

19-9-2002

Διαβάζω πως ο Αβραάμ Λεσπέρογλου αθωώθηκε και πάλι! Είχα φοβηθεί τις
προηγούμενες ημέρες της δίκης διαβάζοντας για τις πιέσεις, τις μηχανορραφίες
και τις εκδικητικές προσπάθειες των Αμερικανών, τη στάση του προέδρου του
δικαστηρίου, καθώς και τις δηλώσεις του εισαγγελέα της έδρας, ότι τελικά
μπορεί να καρποφορήσουν και να κλειστεί στη φυλακή ένας αθώος.

Έτσι, όταν διάβασα πως αθωώθηκε, όχι μόνο χάρηκα, αλλά και αισθάνθηκα
υπερήφανος που είμαι Έλληνας. Γιατί σ’ αυτόν τον μικρό τόπο υπάρχουν ακόμη
άνθρωποι με ανάστημα και αξιοπρέπεια, που αψηφούν τις εντολές των πραγματικών
τρομοκρατών.

Να μου ζήσεις Ελλάδα μου, χώρα της τιμής, του πολιτισμού, της αξιοπρέπειας και
του αγώνα».