Το Τέταρτο κουδούνι

Είδατε στην τηλεόραση τον Τούρκο πρωθυπουργό να σκοντάφτει στο
σκαλοπάτι της σκάλας της μεγάλης;

Είδατε και το ρεπορτάζ, το «αναδρομικό», με όλους τους άλλους Τούρκους
πρωθυπουργούς και υπουργούς και φίλους επισκέπτες που έχουν σκοντάψει στο ίδιο
σκαλοπάτι; Ή, έστω, στην ίδια σκάλα; Και που, την «κρίσιμη» τη στιγμή, τους
«βουτούν» οι σωματοφύλακες – ντουλάπες, οι ειδικευμένοι πια στο συγκεκριμένο
το σκαλοπάτι και στη σκάλα τη συγκεκριμένη, στο τσακ πριν προλάβουν και
σωριαστούν, κι αλλού ο παπάς κι αλλού τα ράσα του, και γίνουν εντελώς ρεζίλι;
(Λες κι οι πρωθυπουργοί κι οι υπουργοί έχουν το αλάνθαστο και δεν πέφτουν…).

Σκοντάμματα αλλεπάλληλα, ακριβώς, όπως στο εγγλέζικο μπουλβάρ, το
«Πρόσεξε το σκαλοπάτι». Του Χιουμ. Που επανειλημμένα έχει παιχτεί εδώ. Και που
παίζεται και φέτος, απ’ τον Βασίλη Τσιβιλίκα στο «Γκλόρια», ως «Καληνύχτα
και… φρόνιμα» πια.

Δε σας το ‘χω πει εγώ; (Δηλαδή, για να εξηγούμαστε, ο Σαίξπηρ το ‘χει
γράψει…). Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Τον «Ίωνα» του Ευριπίδη θα σκηνοθετήσει το καλοκαίρι, απ’ ό,τι φαίνεται, ο
Σπύρος Ευαγγελάτος στην Επίδαυρο με το Εθνικό και Κρέουσα την Φιλαρέτη
Κομνηνού (φωτογραφία), που μαζί του έκανε το πρώτο ουσιαστικό της βήμα στην
τραγωδία το 1980 – Ισμήνη στην «Αντιγόνη» του ΚΘΒΕ, πλάι στην Αντιγόνη Βαλάκου
και στον Δημήτρη Παπαμιχαήλ – Κρέοντα.

Προς το παρόν, πάντως, ο σκηνοθέτης πυρετωδώς ετοιμάζει στο «Αμφι –
Θέατρο» τη σάτιρα του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού» –
πρώτη φορά ανεβαίνει επαγγελματικά στην Αθήνα μετά την προ εικοσιπενταετίας
(1978) πρεμιέρα του έργου στο «Θέατρο Τέχνης», με εξαίρεση την παρουσίαση στην
Ηλιούπολη μιας παράστασης – περιοδείας που είχε σκηνοθετήσει για τους
«Δεσμούς» ο Διαγόρας Χρονόπουλος.

Δεκαοκτώ ηθοποιοί και οκτώ σκηνοθέτες – σύνολον είκοσι έξι – οι μαθητές
οι οποίοι μετεκπαιδεύονται στο Εργαστήριο Υποκριτικής και Σκηνοθεσίας που έχει
δημιουργήσει στο Εθνικό ο Στάθης Λιβαθινός, ως προσχέδιο μιας μελλοντικής
Ακαδημίας.

Εκτός απ’ τους Έλληνες και τους δυο επίλεκτους Ρώσους καθηγητές, φέτος
τούς διδάσκει και ο διακεκριμένος σκηνοθέτης Σλόμπονταν Ουνκόφσκι απ’ την
ΠΓΔΜ. Που επρόκειτο να κάνει στο Εθνικό τον «Ριχάρδο Γ’» του Σαίξπηρ με τον
Νίκο Κούρκουλο, παράσταση η οποία ματαιώθηκε λόγω του περσινού προβλήματος
υγείας του πρωταγωνιστή και διευθυντή του Εθνικού.

Δυο φορές – το 1980, με Αλέκο Αλεξανδράκη και Νόνικα Γαληνέα και το
1989 με Γιάννη Φέρτη και Ζωή Λάσκαρη – έχει ήδη ανεβεί στην Αθήνα, ως
«Καινούργια σελίδα», το «Όλα απ’ την αρχή» του Νιλ Σάιμον που παίζει η Κάτια
Δανδουλάκη στο θέατρό της, είχα γράψει τις προάλλες.

Υπήρξε όμως και τρίτη. Μου τη θύμισε το, όπως πάντα στο «Δανδουλάκη»,
προσεγμένο και εμπεριστατωμένο πρόγραμμα της παράστασης, του οποίου δεν
αναφέρεται επιμελητής αλλά η… χειρ Μάριου Πλωρίτη είναι αισθητή.

Το 1997, στο θέατρο «Μελίνα», είχε γίνει το τρίτο ανέβασμα, με Έλενα
Ακρίτα, Γιώργο Κυρίτση, Παύλο Χαϊκάλη, Τζόυς Ευείδη, σε σκηνοθεσία Γιάννη
Διαμαντόπουλου.

«Τον τρέχει» τα τελευταία χρόνια τον Δημήτρη Λιγνάδη. Τι ατυχήματα, τι
επιθέσεις! Ατύχημα με τη μηχανή του το ’98, επίθεση μετά μαχαιρώματος πέρσι…

Το καινούργιο – το τρίτο και τελευταίο, εύχομαι, καθότι… τρίτωσε –
συνέβη – ατύχημα με τη μηχανή του και πάλι – την προπερασμένη Παρασκευή ενώ
πήγαινε στο θέατρο. Άλλη μηχανή – καλά, μεταξύ μας βρε παιδιά; -, βγήκε με
κόκκινο, τον χτύπησε και πάρ’ τον κάτω. Ευτυχώς, όχι με κατάγματα, αλλά με
σοβαρή εσωτερική κάκωση στο πόδι.

Πήγε στο θέατρο, έπαιξε, έπαιξε και το Σάββατο και μετά ο γιατρός τού
είπε πως αν δεν μείνει στο κρεβάτι για δυο βδομάδες, δεν θα έχει καλά
ξεμπερδέματα.

Και το θέατρο «Ιλίσια – Βολανάκης», όπου έπαιζε με τον Κωνσταντίνο
Μαρκουλάκη και με επιτυχία πολύ μεγάλη – πληρότητα πάνω από 100% – το «Πέτρες
στην τσέπη του» σε δική του σκηνοθεσία, αναγκαστικά αργεί. Και ξανανοίγει
μεθαύριο Σάββατο. Περαστικά!