Ασυμβίβαστο και Οτζαλάν

Η ιστορία με το ασυμβίβαστο των βουλευτών έχει πολλές παρενέργειες.
Παραδείγματος χάριν, αν ο Θάνος Ασκητής αφιερωθεί αποκλειστικά στα
κοινοβουλευτικά του καθήκοντα, θα υπάρξει υστέρηση στη μεταμεσονύκτια
σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των Ελλήνων. Ωστόσο, η περίπτωση του Αλέξανδρου
Λυκουρέζου είναι πολιτικά πιο σέξι. Ο επιτυχημένος δικηγόρος και καθ’ έξιν
θορυβοποιός της δημόσιας ζωής είχε αναλάβει την υπεράσπιση του Αντώνη Ναξάκη
στη δίκη Οτζαλάν, μια από τις μεγάλες υποθέσεις (μαζί με το «Σαμίνα» και τη
17Ν) εξαιτίας των οποίων το 2003 έχει χαρακτηριστεί «έτος δικών».

Ο Λυκουρέζος είχε δηλώσει την πρόθεσή του να κλητεύσει τον πρόξενο στην Κένυα
Γ. Κωστούλα, ενώ είχε προσθέσει με νόημα ότι αυτά που γνωρίζει ο Ναξάκης
σχετικά με την περίοδο πριν και μετά τη σύλληψη Οτζαλάν παρουσιάζουν μεγάλο
ενδιαφέρον. Ο υπαινιγμός θα πρέπει να αφορούσε την εμπλοκή της κυβέρνησης, και
ειδικά του ΥΠΕΞ, με τους Κούρδους, ακόμη και επί πρωθυπουργίας Σημίτη. Ο
Λυκουρέζος είχε κάνει επίσης δήλωση πολιτικής αγωγής για λογαριασμό της
γυναίκας του Αλέξανδρου Αθανασιάδη, στη δίκη της 17Ν. Ανησυχούσε η κυβέρνηση;
«Τον νόμο για το ασυμβίβαστο τον έχει λάβει υπόψη του;», ρωτούσε με σωκρατικό
ύφος κορυφαίος κυβερνητικός παράγων στο γραφείο του στη Βουλή. Προφανώς, κάτι
γνώριζε και όντως ο νόμος προχώρησε εξπρές. Εξ ου και τώρα ο Λυκουρέζος
καλείται να διαλέξει μεταξύ εδράνων της Βουλής και ακροατηρίου της Θέμιδος. Ως
γνωστόν, στην πολιτική δεν υπάρχουν διλήμματα – αλλά ούτε και συμπτώσεις.