Το Τέταρτο κουδούνι

Ο βοσκός, έξω απ’ το Μελισσοχώρι, σκαρφαλωμένος στο δέντρο για να
γλιτώσει. Κι από κάτω κοπάδι οι λύκοι – δεκαεννιά, λέει, μέτρησε.

Ποιος τον γλίτωσε; Όχι βέβαια – πια… – με το ντουφέκι του ο καλός
κυνηγός που τυχαία περνούσε. Αλλά το κινητό του.

Γρήγορα, ένα κινητό και για την Κοκκινοσκουφίτσα!

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Ξέρετε τι ετοιμάζει ο – και ολίγον «δικός» μας – Σέρβος σκηνοθέτης Νικήτα
Μιλιβόγιεβιτς (φωτογραφία) στο Εθνικό Θέατρο της Σλοβενίας, στην Λιουμπλιάνα;

Τον «Γλάρο» του Τσέχωφ!

Η «επιδημία “Γλάρος”» εξαπλώνεται στα Βαλκάνια…

Εκείνο με το οποίο έχω απορήσει είναι ότι ο Μιλιβόγιεβιτς, πιστωμένος
με έναν πολύ ενδιαφέροντα «Ιβάνωφ» και με ένα συγκλονιστικό «Έγκλημα και
τιμωρία» στο «Αμόρε», παρά και την εξαίρετη «Φυγή» του Μπουλγκάκοφ που έκανε
πέρσι και με την οποία το ΚΘΒΕ «ξελάσπωσε» – και θριάμβευσε – στο περσινό
Φεστιβάλ της Ένωσης των Θεάτρων της Ευρώπης, δε σκηνοθετεί φέτος στην Ελλάδα.
Όπου οι καλοί σκηνοθέτες δεν περισσεύουν…

Ομολογώ. Το ομολογώ. Όχι εν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών. Αλλά
ότι δεν μπορώ να το καταπιώ. Το μεταμοντέρνο στο θέατρο.

Ήμαρτον, ο Θεός να με συχωρέσει κι ο Γιώργος Βέλτσος, πέστε με
μικροαστό, αλλά αφού στο λαιμό μού στέκεται… Κομπιάζω. Μπουκιά και νερό,
μπουκιά και νερό… Τίποτα! Αδύνατον να κατεβεί. Κάτι σαν το μουρουνόλαδο, που
μας έλεγαν οι γονείς μας.

Εκείνες οι μπότες οι βρωμερές στα ποδάρια, κι εκείνα τα πασούμια και τα
σάνδαλα, με τα δάχτυλα έξω και με τα νύχια των ποδιών τα βαμμένα στο μαύρο
τους, και τα πράσινα τα καλτσάκια, και τα μάλλινα τα σοσονάκια τα ροζ με τις
ρίγες τις οριζόντιες, και παραπάνω το παντελόνι το «χυτό» με τις ρίγες τις
κίτρινες, τις κάθετες, και παραπάνω το πουκαμισάκι το «σέβεντις», το εμπριμέ
το λαχούρι, το ανασυρμένο απ’ τα έγκατα του Μοναστηρακίου, κι εκείνες οι
κοντές, οι πλεχτές, οι βεραμάν οι ζακετούλες, κι εκείνα τα νύχια των χεριών,
τα φαγωμένα, τα βαμμένα πορτοκαλιά με το βερνίκι το περλέ, κι εκείνες οι
φούστες των αγοριών, οι βινίλ, οι διαφανείς, πάνω απ’ τα πόδια τα στραβά με
τις τριχάρες και πάνω απ’ το σώβρακο το μαύρο το εφαρμοστό, κι εκείνες οι
«γούνες», οι «γάτες»… – αδύνατον σας λέω.

Ακόμα και στον «Γλάρο», τον υπέροχο, του Νίκου Μαστοράκη, στο
ενδυματολογικό – το «συγκρατημένα» μεταμοντέρνο – «τσίνησα».

Αλλά και να δω, στον «Βόιτσεκ» της Άντζελας της Μπρούσκου, την Μαρία
της παράστασης να αρπάει με τις τσαντιές τον Βόιτσεκ – με την τσάντα τη βινίλ,
τη διαφανή, με το λούτρινο το αρκουδάκι εντός της -, ε, αυτό ούτε του εχθρού
μου.

Ο Σπύρος Ευαγγελάτος θα είναι, καθώς φαίνεται, ο σκηνοθέτης στον «Ίωνα»
του Ευριπίδη που θα ανεβάσει το Εθνικό στην Επίδαυρο το καλοκαίρι.

«Μήδεια» ο Στάθης Λιβαθινός με την Ταμίλα Κουλίεβα, «Ίωνα» ο Σπύρος
Ευαγγελάτος – του Ευριπίδη το καλοκαίρι στο Εθνικό. Η δεύτερη χρονιά που
«ξεχνάει» τον Αριστοφάνη. Και καλά κάνει – χρειάζεται η αγρανάπαυση… Αφήστε
που «γκώσαμε» από Αριστοφάνη…

Αξιοπερίεργο: ο Σπύρος Ευαγγελάτος (στη φωτογραφία) επανέρχεται στο
«ειρωνικό δράμα» του Ευριπίδη που είχε κάνει προ επταετίας – το ’96 – στην
Επίδαυρο με το «Αμφι-Θέατρό» του, με τον Σωτήρη Βάγια στον επώνυμο ρόλο και
Κρέουσα την Λήδα Τασοπούλου.

Προφανώς κάτι καινούργιο έχει να πει. Εξάλλου τα τελευταία χρόνια –
«Ίων», «Ιφιγένεια εν Ταύροις», «Ελένη», «Υψιπύλη» – έχει δείξει ότι το είδος
αυτό – «ειρωνικό δράμα» του Ευριπίδη – τον «ερεθίζει.

Όσο για τη Θερινή Ακαδημία του, που φροντίζει η Ελένη Βαροπούλου, το
Εθνικό φέτος θα τη «στήσει» στην Κέρκυρα. Διευρυμένη και πιο «κοσμοπολίτικη».