ΕΛΛΗ ΠΑΣΠΑΛΑ Όρεξη για (νέες) περιπέτειες

«Κοιτάζοντας τώρα τον εαυτό μου στο παρελθόν, αισθάνομαι ότι μου έβγαινε μια υπερβολή καμιά φορά», λέει η Έλλη Πασπαλά

Αν υπάρχουν λέξεις που να περιγράφουν την αίσθηση που σου προκαλεί μια
μουσική, τότε ο νέος δίσκος της Έλλης Πασπαλά θα μπορούσε – κάλλιστα – να
περιγραφεί ως «υδάτινος» δίσκος. Μια δουλειά που οι συντεταγμένες της
περιλαμβάνουν την κινηματογραφική αίσθηση, τον ηλεκτρονικό τριπ χοπ ήχο, την
ρευστή, διάφανη φωνή της ερμηνεύτριας. Θα μπορούσαμε να πούμε κι άλλα πολλά,
για να ορίσουμε (όσο περνάει απ’ το χέρι μας) τα βασικά χαρακτηριστικά του:
κομμάτια που, αν και το καθένα έχει ξεχωριστή προσωπικότητα, συνδέονται με μια
κοινή ραχοκοκαλιά σε ένα έργο όπου φαίνεται καθαρά ο προσανατολισμός και ο
προβληματισμός του συνθέτη Στάμου Σέμση.

Εν ολίγοις, το «Σε Ποιον Θεό Να Πιστέψω» (WEA) (σε στίχους Νίκου Μωραΐτη και
σε δύο κομμάτια του Γιώργου Χατζιδάκι), ξεφεύγει από τα κλισέ της
δισκογραφικής παραγωγής, προτείνοντάς μας δέκα νέα τραγούδια που, αν μη τι
άλλο, δοκιμάζουν νέους τρόπους έκφρασης και ένα πραγματικά πολύ ιδιαίτερο
πάντρεμα της ηλεκτρονικής κουλτούρας με το σημερινό μέιν στριμ τραγούδι.

Όχι ότι μας εξέπληξε (η κάπως διαφοροποιημένη από τα τετριμμένα) επιλογή της
τραγουδίστριας. Αν και πολλά χρόνια στον χώρο – ξεκίνησε το ’82 με την
«Πορνογραφία» του Μάνου Χατζιδάκι – έχει κατοχυρωθεί στη συνείδησή μας σαν μια
«ιδιαίτερη περίπτωση» που κατάφερε να φτιάξει τον δικό της δρόμο, να έχει την
δική της ταυτότητα, βαδίζοντας στις παρυφές της τραγουδιστικής πιάτσας. Εντός
και εκτός συστήματος ταυτόχρονα. Πάντα με την αίσθηση ότι ψάχνει το στίγμα
της. Πάντα με την προσμονή ότι το επόμενο βήμα της θα είναι πιο κοντά στις
εσώτερες αναζητήσεις της…

Από ‘κεί ξεκινάει και η συζήτησή μας, περίπου έναν μήνα πριν από τις ζωντανές
της εμφανίσεις στο «Μετρό» (19 Δεκεμβρίου), όπου θα παρουσιάσει ένα αρκετά
τολμηρό για τα δεδομένα του χώρου πρόγραμμα, φτιαγμένο αποκλειστικά από τον εν
λόγω δίσκο και όλο το υπόλοιπο από ξένα τραγούδια, «από Madona και Rolling
Stones μέχρι Faithless και Dido».

Να πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Από τον δίσκο που, όπως μου
εξομολογήθηκε, πίστεψε από την πρώτη στιγμή. Έχει φρέσκο ήχο, τα τραγούδια
είναι ισότιμα μεταξύ τους και όλα μαζί συνθέτουν μια ενότητα. Σαν να διαβάζεις
ένα βιβλίο με ξεχωριστά κεφάλαια. «Ήμουν και στην κατάλληλη εποχή που ήθελα να
τραγουδήσω απλά τραγούδια. Όχι απλοϊκά. Τραγούδια που μου έδιναν την ευκαιρία
να τραγουδήσω με άμεσο τρόπο».

Που σημαίνει ότι στο παρελθόν δεν τραγουδούσες με άμεσο τρόπο;

«Κοιτάζοντας τώρα τον εαυτό μου στο παρελθόν, αισθάνομαι ότι μου έβγαινε μια
υπερβολή καμιά φορά. Φαίνεται, το είχα ανάγκη…».

Ίσως, δοκίμαζες διάφορα στυλ;

«Μπορεί. Αλλά μπορεί και να έχει σχέση και με τη γέννηση του παιδιού μου. Με
το που ήρθε αυτό, ένιωσα ότι δεν είχα ανάγκη πλέον το υπέρβαρο που κουβαλούσα.
Ενώ στο παρελθόν – όπως βέβαια το βλέπω τώρα – είχα την ανάγκη να τονίσω τις
ακραίες πλευρές μου. Τώρα, μου βγαίνει κάτι πιο ζεστό και πιο βαθύ. Κάτι που
είναι πιο κοντά σ’ αυτό που είμαι».

Της λέω ότι τον τελευταίο καιρό την έχουμε συνηθίσει ως φωνή τού τρίο Έλλη
Πασπαλά, Ντέιβιντ Λιντς και Γιώτης Κιουρτσόγλου, μια τακτική που την
διαφοροποιεί από τη μέθοδο που ακολουθούν συνήθως οι Έλληνες τραγουδιστές.
Γενικά, η τακτική της είναι να «προωθεί» την αίσθηση της ομάδας. «Δεν το βλέπω
δημοκρατικά το θέμα», λέει. «Απλά, πιστεύω ότι ο ήχος μου, η ταυτότητά μου
οφείλεται, σε ένα τεράστιο ποσοστό, στις συνεργασίες μου με αυτούς τους
μουσικούς. Ντέιβιντ Λιντς, Σταύρος Λάντσιας, Γιώτης Κιουρτσόγλου, Μιχάλης
Καπηλίδης. Πέρα από τους συνθέτες με τους οποίους έχω συνεργαστεί, οι μουσικοί
αυτοί και πάρα πολλοί άλλοι (Τάκης Φαραζής, Γιώργος Ζαχαρίου, Αλέκος
Παρασκευόπουλος, Χάιγκ Γιαζιτζιάν) είναι οι άνθρωποι που μου χαρίζουν μέρος
του εαυτού τους κι έτσι μπορώ και εγώ να βγάλω έναν άλλο εαυτό. Αυτό είναι
απαραίτητο για μένα».

Τι ακριβώς θα δούμε στο «Μετρό»;

«Όταν μου είπαν την ιδέα τους ο Άρης Δαβαράκης και ο Νίκος Μουρατίδης (πάνω
στις δικές τους προτάσεις θα δομηθεί το πρόγραμμα), στην αρχή σοκαρίστηκα,
αλλά μετά το ένιωσα σαν μια ωραία πρόκληση, γιατί εκτός από τον καινούργιο
δίσκο όλο το πρόγραμμα θα είναι ξένα τραγούδια. Μαντόνα, Dido, Rolling
Stones… To φαντάζεσαι; Εγώ πάντως δεν βλέπω την ώρα».

«Κάτι έχω καταφέρει κι εγώ…»

Αισθάνεσαι ότι έχουν πραγματοποιηθεί κάποιες επιθυμίες σου;

«Έχω κάνει πράγματα, που αν μου τα έλεγες όταν ήμουν στο Γυμνάσιο, θα έλεγα
τρελός είσαι…».

Τι δεν φανταζόσουν, δηλαδή;

«Τη γνωριμία μου και τη μαθητεία μου δίπλα στον Χατζιδάκι. Ήταν μια εξαιρετικά
πολύτιμη εμπειρία, κάτι που δεν μπορεί να συγκριθεί με άλλες σχέσεις.
Ευγνωμονώ βέβαια και κάποιους δασκάλους μου στην Αμερική, γιατί χωρίς αυτούς
δεν θα ήμουν έτοιμη να δεχτώ τα μηνύματα του Χατζιδάκι».

Σε τι στάδιο αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι σήμερα;

«Τώρα μου αρέσει που έχω μια αυτονομία, που μπορώ να επέμβω περισσότερο στη
δουλειά μου, που έχω ανθρώπους που εκτιμώ και με εκτιμούν. Όλα αυτά με κάνουν
και αισθάνομαι ότι κάτι έχω καταφέρει κι εγώ… Είναι ωραίο να βλέπεις πως
έχεις μέλλον και ότι βρίσκεσαι ακόμα στον δρόμο. Αισθάνεσαι λίγο σαν πιτσιρίκι
που αναρωτιέται “και τώρα με τι θα παίξουμε;”».