Ήρθαν, είδαν, γλέντησαν… άλλος πληρώνει

Όλες οι φυλές του κόσμου των σινεφίλ -70.000 θεατές σε 10 ημέρες! – ήρθαν,
είδαν, έφαγαν, γλέντησαν μα άλλος πλήρωσε τον λογαριασμό του 43ου Φεστιβάλ
Θεσσαλονίκης. Σήμερα δε, βγαίνουν τα… μαχαίρια εν όψει των εγχώριων Κρατικών Βραβείων

205.430 ευρώ «ακούμπησαν» οι φίλοι του Φεστιβάλ στο ταμείο του. Αν και το ποσό απέχει απελπιστικά από τα 1.910.000 ευρώ που κόστισε η διοργάνωση, όλες οι φυλές των σινεφίλ συναντήθηκαν φέτος στη Θεσσαλονίκη

Άλλη μια κινηματογραφική γιορτή τέλειωσε με τους φαν του Φεστιβάλ να έχουν
«ακουμπήσει» στο ταμείο του 205.430 ευρώ – από τα 1.910.000 ευρώ που κόστισε
το 43ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Όλες, λοιπόν, οι φυλές των
σινεφίλ συναντήθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Και παρακάτω επιχειρούμε την
χαρτογράφησή τους…

Οι μανιακοί: Όλοι αυτοί που έβλεπαν 5 με 7 ταινίες από το πρωί μέχρι
αργά τα μεσάνυχτα – και μετά έπεφταν τέζα στο ξενοδοχείο.

Οι αχόρταγοι: Αυτοί που γύριζαν από αίθουσα σε αίθουσα, έπαιρναν
«τζούρα» δεκαλέπτου και από τα 20 φιλμ της ημέρας -! – και μετά τις δύο το
πρωί συνέχιζαν ακαταπόνητοι στα πάρτι.

Οι της κλίκας «Teo-Θεός»: Πάλι τα κατάφερε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος να
κλέψει την παράσταση καθώς όλοι έτρεξαν – κυρίως οι ξένοι δημοσιογράφοι – να
δουν το εντυπωσιακό σκηνικό της νέας ταινίας του. Αλλά τα νεύρα του από την
πίεση είναι τεντωμένα και το στρες του έφτασε στο… άπειρο από τη νέα
τριλογία του – κόστους 20 δισ. σε δρχ.!

Οι «καλτ» φιγούρες: Οι Γιώργος Φούντας, Κώστας Σφήκας με τις συζύγους
τους και οι Θεσσαλονικείς αδελφοί Ανέστης – Μιχάλης Κόντης που ήταν νιοι και
γέρασαν με το Φεστιβάλ.

Οι φαν: Οι ηρωικοί θεατές του 13ωρου «Μπερλίν Αλεξάντερπλατς» του
Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ που το ξημέρωμα βρήκε 200 θεατές στην αίθουσα –
ξύπνησε κι εκείνος που ροχάλιζε! Όλοι μαζί μετά πήραν καφέ και πρωινό με θέα
τον Θερμαϊκό.

Οι συνδικαλιστές: Είδος υπό… εξαφάνιση – την «τιμή των όπλων» έσωσε
το πάρτι που έκανε σε φωταγωγημένο καράβι η Εταιρεία Σκηνοθετών και οι
τεχνικοί (ΕΤΕΚΤ) που μονιάσανε έπειτα από 30 χρόνια έχθρας!

Οι φοιτητές: Η ψυχή του Φεστιβάλ που δεν υπάκουσε σε καμιά «γραμμή»
ειδημόνων και έβλεπε τα δικά της φιλμ – «Γύρω, γύρω όλοι», «Ο βασιλιάς», «Θα
το μετανιώσεις», «Ο χαμένος τα παίρνει όλα» από τα ελληνικά. «Κεν παρκ»,
«Ρότζερ Ντότσερ», «Ο γάμος της Ράνα», «Ο κούκος» από τα ξένα.

Οι χειροκροτητές: Τα πιο ενθουσιώδη χειροκροτήματα στα φιλμ «Θα το
μετανιώσεις» της Κατερίνας Ευαγγελάκου, «Ο βασιλιάς» του Νίκου Γραμματικού,
«Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: ο μπαμπάς μου» της Πένυς Παναγιωτοπούλου, «Ο χαμένος
τα παίρνει όλα» του Νίκου Νικολαΐδη και στα οκτώ πρωτοποριακά φιλμάκια της
Σιρίν Νεσάτ.

Οι ανοργασμικοί: Οι όλο και λιγότεροι «ματάκηδες» του μεταμεσονύχτιου
προγράμματος «Orgasmic cinema».

Οι ξενύχτηδες: Εκείνοι που δεν… έβαζαν μυαλό και το ξημέρωμα τους
έβρισκε να «κλείνουν» τα πάρτι. Ανάμεσά τους οι Μπομπ Ράφελσον, Λάρι Κλαρκ,
Μπέλα Ταρ, Δημήτρης Αθανίτης, Μάνος Ευστρατιάδης, όλοι οι… δημοσιογράφοι –
Έλληνες και προπάντων ξένοι – οι υπεύθυνοι μάρκετινγκ των ταινιών, παράγοντες
και συνδικαλιστές.

Οι κούκλες: Το μπουκέτο των έξι κοριτσιών – ηθοποιών από το Ιράν.

Οι προχωρημένοι: Οι θεατές του συγκροτήματος Pan Sonic με βιομηχανική
μουσική που έδωσε συναυλία το Σάββατο καλεσμένο από τους «Νέους Ορίζοντες».

Οι παράγοντες: Δεν άρεσε στο κοινό, αλλά ο πρόεδρος του Ελληνικού
Κέντρου Κινηματογράφου Διαγόρας Χρονόπουλος βγήκε ενθουσιασμένος από την
προβολή της ταινίας του Παντελή Παγουλάτου «Όνειρα γλυκά» που έμοιαζε με
επεισόδιο βραζιλιάνικης σαπουνόπερας. «Το μοντάζ, βλέπεις, το είχε κάνει η
κόρη του και πρωταγωνιστής είναι ο φίλος του Γιάννης Φέρτης», μου σφύριξαν…

Οι άσχετοι: Όλες οι οι «πόρτες» των οκτώ κινηματογραφικών αιθουσών του
Φεστιβάλ που δυσκόλεψαν με την ασχετοσύνη τους τη ζωή των σινεφίλ – και των
δημοσιογράφων – σε πολλές ταινίες, με στριμωξίδι.

Οι απ’ έξω: Οι 15χρονοι με τα πατίνια – έξω από το «Ολύμπιον» στη
Πλατεία Αριστοτέλους – που δεν μπήκαν ποτέ μέσα στην αίθουσα.

Οι «σαμποτέρ»: Η Τροχαία η οποία μοίραζε… μποναμά στα παπάκια των
σινεφίλ που τα είχαν αράξει έξω από το «Ολύμπιον».

Οι εκτός: Οι δύο συναυλίες της Δήμητρας Γαλάνη στο Μέγαρο Μουσικής
Θεσσαλονίκης με τραγούδια από το ελληνικό σινεμά – «Όλα καλά, αλλά, βρε παιδί
μου, τα τραγουδάκια των διακοπών και της παρέας δεν “πάνε” με συμφωνική
ορχήστρα», παρατηρούσε ο αναπληρωτής διευθυντής του Φεστιβάλ Αντώνης Κιούκας.

In- Out: «Δωμάτιο με θέα», το μπαρ του «Ολύμπιον» – «Μύλος» που δεν
περπατάει φέτος…

Σεξ: Φεστιβάλ χωρίς σεξ είναι σαν φαγητό δίχως αλάτι, αλλά φέτος η
παράδοση… ανανεώθηκε. Οι πλέον κουλτουριάρηδες ξένοι σκηνοθέτες τα έδωσαν
όλα.

Οι «ανίκανες»: Οι πιο πολλές ελληνικές ταινίες είναι αφηγηματικές, αλλά
«είναι ανίκανες να τελειώσουν και να το… ευχαριστηθούν», όπως έλεγε
παράγοντας του Φεστιβάλ.

Οι δικαιολογίες: Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε η, όντως, μεγάλη έλλειψη
κινηματογραφικής παιδείας, καθώς οι περισσότεροι σκηνοθέτες μας έχουν
σπουδάσει στο εξωτερικό. Επομένως; «Η κινηματογραφική παιδεία έχει γίνει
καραμέλα για να δικαιολογούμε την αδυναμία του ελληνικού σινεμά να μιλήσει
σύγχρονη κινηματογραφική γλώσσα», όπως είπε ο κριτικός Δημήτρης Χαρίτος.

Τα αταίριαστα ζευγάρια

Μισέλ Δημόπουλος (διευθυντής) – Δημήτρης Εϊπίδης (υπεύθυνος των “Νέων
Οριζόντων”): Η ενότητα των… αντιθέτων.

Αντώνης Κιούκας (αναπληρωτής διευθυντής) – Αλέξης Γρίβας (υπεύθυνος του ξένου
προγράμματος): Ο ένας στη… Δύση, ο άλλος στην Ανατολή.

Πέννυ Παναγιωτοπούλου («Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: ο μπαμπάς μου») – Κατερίνα
Ευαγγελάκου («Θα το μετανιώσεις»): Οι… μονομάχοι του ελληνικού πανοράματος.

Χάρης Παπαδόπουλος – Βασίλης Βαφέας: Οι δύο πρόεδροι των αντίπαλων σωματείων
των σκηνοθετών.

Διαγόρας Χρονόπουλος (πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου) – Βούλα
Γεωργακάκου (η «μάνα» του ΕΚΚ): Ισορροπίες τρόμου…

Παντελής Μητρόπουλος – Γιώργος Τζώτζιος (διευθυντές των κινηματογραφικών
εταιρειών διανομής «Προοπτική» και «Playtime»): Αντιπαλότητα δεκαετιών…

Βίτσια χορτασμένων

Οι μανιακοί, οι αχόρταγοι, οι φοιτητές, οι χειροκροτητές, οι άσχετοι… Όλες οι φυλές του φετινού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης πέρασαν τις πόρτες του «Ολύμπιον», την ίδια ώρα που η Τροχαία, η φυλή των… σαμποτέρ, μοίραζε κλήσεις στα σταθμευμένα οχήματα των σινεφίλ

Όλα τα «βίτσια των χορτασμένων» της Δύσης – νέο, ακμάζον κινηματογραφικό…
είδος – στις οκτώ οθόνες του Φεστιβάλ:

Ανθρωποφαγία: «Μια νέα ζωή» του Γάλλου Φιλίπ Γκρανριέ.

Κακοποίηση παιδιών: «Ο Άκλα στα βάθη της γης» του Γκριμάλντι, «Κεν
Παρκ» του Λάρι Κλαρκ.

Αιμομιξία: «Το απαγορευμένο μάθημα», «Έρχεσαι τη νύχτα» του Ερμοσίγιο.

Βιασμοί γυναικών – και… γενικώς: «Λίλια για πάντα» του Σουηδού
Μοντισόν, «Μυστικά στο μπάνιο» του Ερμοσίγιο, «Η ζωή με σφάζει» του Ζαν Πιερ
Σιναπί.

Σεξ με παιδιά: «Κεν παρκ» του Λάρι Κλαρκ.

Διαστροφικά: «Χαπόν» του Μεξικανού Ρεϊγκάντας, «Ο κόσμος του έρωτα»,
«Οι πουτάνες» του Γκριμάλντι.

Παρανοϊκή καθημερινότητα: «Παρασκευή βράδυ» της Κλερ Ντενίς, «Πάτα
γκάζι» της Αυστριακής Ζαμπίνε Ντερφλίνγκερ, «Ο εραστής» του Ρώσου Βαλέρι
Τοντορόφσκι, «Είμαι ο πατέρας» του Γερμανού Ντάνι Λέβι, «Άγριες μέλισσες» του
Τσέχου Μπόνταν Σλάμα, «Ευχάριστες μέρες» του Ούγγρου Κορνέλ Μουντρουσό,
«Κούκλες» του Ιάπωνα Τακέσι Κιτάνο.