ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Τα φουλάρια

Εκείνα τα φουλάρια να έλειπαν μόνο. Δεν τις υποχρεώνει κανείς να τα φορούν
Τουρκάλες. Μόνες το κάνουν, από υπερβάλλοντα ζήλο, οι οπαδοί του νικητή των
εκλογών. Βγαίνουν στα συλλαλητήρια μαντιλοδεμένες. Είναι ένδειξη ταυτότητας,
κάτι σαν σημαία. Μόνο που τη σημαία την κρατάς και ανεμίζει, το φουλάρι το
σφίγγεις στο κεφάλι να μην ανεμίζουν τα μαλλιά. Οικειοθελώς βάζουν στα πρόσωπά
τους μια ομοιόμορφη, σφιχτή κορνίζα που ταιριάζει σε ελάχιστες. Καμία σχέση
δεν έχει ο Ερντογάν, όλοι το βεβαιώνουν, με τον ισλαμικό νόμο στις θεοκρατίες.
Αυτόν που υποχρεώνει τις γυναίκες να φοράνε τσαντόρ ή μαντίλα ή δεν ξέρω τι
άλλο, σε κάθε χώρα διαφορετικό, αλλά σε όλες με το ίδιο πνεύμα, να κρύβεται το
σώμα τους, το πρόσωπό τους. Κι αυτόν τον νόμο, όπου ισχύει, αν τον παραβείς
κινδυνεύεις να τιμωρηθείς πολύ σκληρά. Ο ισλαμιστής νικητής των εκλογών στην
Τουρκία δεν έχει σχέση μ’ αυτά τα πράγματα, επιμένει. Αυτός επιδιώκει την
είσοδο της χώρας του στην Ευρώπη, κατέβασε γυναίκες υποψήφιες με το κόμμα του,
σε ποσοστό 10%. Και όλοι φαίνονται να αντιμετωπίζουν με αισιοδοξία τη νίκη
του, να ελπίζουν σε οικονομική ανάκαμψη και διαλλακτικότητα στα εξωτερικά και
συνεννόηση για την Κύπρο και τα ελληνοτουρκικά, επιτέλους. Όλα κατανοητά και
λογικά, εκτός απ’ το φουλάρι. Οι γυναίκες τραβάνε τον κόσμο μπροστά με την
ομορφιά τους, ανοίγουν τα παράθυρά του διεκδικώντας το δικαίωμα στη
φιλαρέσκεια. Στην Κίνα ήταν οι πρώτες που έσπασαν τη μαοϊκή ομοιομορφία και
ξανάφεραν τα χρώματα στην επιφάνεια. Από τα πρόσωπά τους θα καταλάβουμε κάποτε
ότι θα έχουν πέσει τα θεοκρατικά καθεστώτα. Τόσο μεγάλη κρίση περνά η Τουρκία;