Ενημέρωση εναντίον μυθολογίας

«Επί 27 χρόνια οι έρευνες για την τρομοκρατία ακολουθούσαν το ελάττωμα του ελληνικού πολιτικού τοπίου, επιτρέποντας στους τρομοκράτες να κρυφτούν πίσω του», τόνισε ο κ. Χρυσοχοΐδης στη συνέντευξή του στο Mega

Δύο σημαντικές στιγμές της ενημερωτικής τηλεόρασης αποτέλεσαν τόσο η
συνέντευξη του υπουργού Δημόσιας Τάξης κ. Χρυσοχοΐδη στους τρεις του Mega,
Χατζηνικολάου, Παπαχελά, Πρετεντέρη, όσο και η συνέντευξη του Γιώργου
Παπανδρέου στον Παύλο Τσίμα στη ΝΕΤ κατά τη διάρκεια της οποίας προβλήθηκε
συνέντευξη του Ερντογάν, αρχηγού του νεοεκλεγέντος τουρκικού κυβερνητικού
κόμματος.

Η πρώτη, σημαντικό τηλεοπτικό γεγονός, καθώς από την 29η Ιουνίου που
ξεκίνησαν οι ραγδαίες εξελίξεις στο μέτωπο της τρομοκρατίας δεν είχε μιλήσει ο
κ. Χρυσοχοΐδης σε κανένα μέσο, η δεύτερη γιατί ακούσαμε τη θέση Ερντογάν, για
την επίλυση του Κυπριακού – είναι σύμφωνος με την εφαρμογή του βελγικού
μοντέλου – αλλά και μια μακρά συνέντευξη του Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, που αποκάλυψε
ότι τίποτε δεν θα είναι και τόσο απλό. Εκείνη του Mega υπήρξε ένα είδος
απάντησης στη σεναριολογία των τηλεπαραθύρων και παρά την επιμονή των τριών
δημοσιογράφων και στο αστυνομικό μέρος της υπόθεσης, ενδιαφέρουσα ήταν η
έμφαση του υπουργού στη διαδικασία της σκέψης που ακολούθησαν οι αρχές για να
επιτύχουν τις συλλήψεις, που την περιέγραψε ως προσπάθεια να επιλυθεί «ένα
πολιτικό πρόβλημα και όχι ένα αστυνομικό».

«Πετάξαμε στα σκουπίδια τις λίστες και τις θεωρίες συνωμοσίας» είπε ο
κ. Χρυσοχοΐδης, εξηγώντας πως ξεκίνησαν τις έρευνες από το μηδέν, αφήνοντας
στην άκρη υποτιθέμενα στοιχεία, που αποκάλυπταν μάλλον πολιτικοϊδεολογικές
προκαταλήψεις των ερευνώντων παρά οδηγούσαν στους πραγματικούς ενόχους. Ο
περίφημος φάκελος Τσεβά, που κραδαίνουν ως αποκαλυπτικό για πρόσωπα και τις
διασυνδέσεις τους ορισμένοι τρομο-αναλυτές των τηλεπαραθύρων με σαφείς
πολιτικοϊδεολογικές προτιμήσεις – μέχρι μία γραμματεύς, ονόματι Πόπη, του κ.
Τσεβά είχε αναφερθεί ως πρόσωπο-κλειδί που γνωρίζει πολλά, σε δελτία ειδήσεων,
ακόμη και στην εκπομπή της Άννας Παναγιωταρέα – χαρακτηρίστηκε από τον κ.
Χρυσοχοΐδη ως «δραματική ιστορία που δεν είναι τιμητική για την Ελληνική
Πολιτεία».

Σύσσωμη η Πολιτεία ασχολούνταν με την τρομοκρατία με λανθασμένο τρόπο
και αμερικανικές εκθέσεις έδιναν λανθασμένες κατευθύνσεις στις ελληνικές
κυβερνήσεις, τόνισε ο κ. Χρυσοχοΐδης, διευκρινίζοντας ότι επί 27 χρόνια οι
έρευνες για την τρομοκρατία ακολουθούσαν το ελάττωμα του ελληνικού πολιτικού
τοπίου, επιτρέποντας στους τρομοκράτες να κρυφτούν πίσω του.

Αυτό ήταν το σημαντικότερο ίσως σημείο της συνέντευξης του υπουργού, αν και το
πλέον αντι-τηλεοπτικό, καθώς δεν έδινε ευκαιρίες για τις ντετεκτιβικές
αποκαλύψεις που έχουμε συνηθίσει από τα τηλεπαράθυρα και τα τοκ σόου, αλλά
απαιτούσε την ενεργοποίηση της συνείδησης. Ο κ. Χρυσοχοΐδης επέμεινε στο θέμα
της σύγχυσης, στην οποία οδήγησαν τη νεοελληνική σκέψη οι εμμονές της μιας
πλευράς, της κυβερνητικής εξουσίας ιδίως, μέχρι πριν από δύο χρόνια και οι
αντιδράσεις σε αυτές της άλλης πλευράς, της Αριστεράς, των προοδευτικών, του
αντι-αμερικανικού εγχώριου μετώπου. Στην πραγματικότητα ήταν σαν να
λειτουργούσαν δύο «μπλοκ» σκέψεων, ερμητικά κλειστά, που δεν επέτρεπαν τις
χωρίς προκαταλήψεις αναλύσεις των γεγονότων και συνδυασμούς των στοιχείων.

Αυτό εννοούσε προφανώς ο κ. Χρυσοχοΐδης, όταν απάντησε στην ερώτηση του
Γιάννη Πρετεντέρη γιατί σχεδόν όλη η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, πήγαν
μάρτυρες υπεράσπισης στη δίκη του Μαζοκόπου, «Αναφερόμαστε σε μια εποχή που οι
παραστάσεις της κοινωνίας για τις διωκτικές αρχές και τους θεσμούς ήταν
διαφορετικές. Υπήρχε η καχυποψία της Αριστεράς για τις διωκτικές αρχές. Μην
ξεχνάμε ότι τότε έγιναν έρευνες ώς και στο σπίτι της κ. Φιλίνη».

Το πολιτικό σκέλος του προβλήματος της τρομοκρατίας ήταν οι νοοτροπίες,
που έπρεπε να ανατραπούν. Όσο για το αστυνομικό, έχει επιλυθεί; Έχουν
συλληφθεί όλοι; Είναι ο Γιωτόπουλος ο μοναδικός αρχηγός; Και όλα αυτά που
λέγονταν για καθηγητές που ήταν ιδρυτικά μέλη;

Για τον υπουργό αυτές οι σκέψεις είναι απόρροια μιας μυθολογίας που
αναπτύχθηκε στην ελληνική κοινωνία, αλλά και από τους Αμερικανούς. Με τις
δεκαπέντε ομολογίες, 15.000 πειστήρια και το 20% του υλικού αναξιοποίητο, με
βάση το οποίο θα συνεχιστούν οι έρευνες, μια και υπάρχουν και άλλες οργανώσεις
που πρέπει να εξαρθρωθούν, η υπόθεση της τρομοκρατίας εμφανίστηκε να πλησιάζει
στο οριστικό τέλος της. Εντωμεταξύ όμως, οι ομολογίες ανασυντάσσονται από τους
ομολογούντες, τα στοιχεία συζητιούνται στα τηλεπαράθυρα και αυτόκλητοι
συνήγοροι ή κατήγοροι τα αξιοποιούν αναλόγως, διαμορφώνοντας μια νέα μυθολογία
με όρους θεάματος, με την οποία φαίνεται πως θα οδηγηθούμε στη δίκη.