ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Καζαντζίδης

Ο λόγος στους αναγνώστες. Αναγνώστης από την Αθήνα (τα πλήρη στοιχεία
του στη διάθεση της εφημερίδας) γράφει:

«Στις 21-08-02 είδα στη ΝΕΤ μία δημοσιογραφική ΕΚΠΟΜΠΗ όπου ήσουν καλεσμένος
και αναφερθήκατε με τους δημοσιογράφους, στη συζήτησή σας, στον Καζαντζίδη.
Εκτίμησα δύο κουβέντες που είπες για τον Στέλιο επιγραμματικά και λεβέντικα,
ότι δηλαδή η φωνή του Καζαντζίδη λειτουργούσε ισοπεδωτικά σε σχέση με τους
δημιουργούς του τραγουδιού, προσπαθώντας έτσι να αποτυπώσεις τι σημαίνει
Καζαντζίδης.

Αλήθεια, αυτόν τον 45άρη δίσκο “Δεν θα ξαναγαπήσω” και από την άλλη μεριά και
άλλα σου τραγούδια “Με λένε Στέλιο”, ποιος θα μπορούσε ή θα μπορέσει να τα πει
καλύτερα; Δεν ξανατραγουδιέται ο Καζαντζίδης, τα τραγούδια σε άλλο στόμα
χάνουν τα μέγιστα.

Απερίφραστα είπες ότι ο Στέλιος απαξίωνε με μια στάση ζωής το χρήμα, παρά το
ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΟΥ. Πράγματι, αυτό είναι εντυπωσιακό και αποτελούσε και αποτελεί μια
μοναδική ΔΥΝΑΜΗ για έναν άνθρωπο που, παρά το γεγονός ότι του προσφέρονταν
μυθικά ποσά, έδειχνε περιφρόνια και αποστροφή. Άλλοι σκοτώνουν τη μάνα τους.
Έτσι λειτουργούσε ο λιτός και σεμνός Καζαντζίδης. Το περιεχόμενο των
τραγουδιών του συνάδει με τον τρόπο ζωής του. Για τη φωνή του πρώτα και το
ήθος του λατρεύτηκε ο Καζαντζίδης, σύμβολο γενεών. Γι’ αυτό, όπως είπες, στην
κηδεία του έγινε η Ελλάδα άνω-κάτω.

Αναφέρθηκες και στη θαρραλέα και αποστομωτική απάντηση του Μπιθικώτση για τον
Στέλιο, ότι προσπαθούσε να τον πλησιάσει.

Πέντε κουβέντες σταράτες και καθαρές για τον πιο μεγάλο τραγουδιστή όλων των
εποχών και πέρα από τα σύνορα. Ένας άνθρωπος που γαλούχησε γενιές με τη
μεγαλειώδη φωνή του αλλά και τη στάση ζωής του, σεμνός και
αυτοπεριθωριοποιημένος. Ένας Καζαντζίδης που, παρά το γεγονός ότι ήταν έξω από
το star-system, ήταν πάντα ο αδιαφιλονίκητος, ο πρώτος».

Ο Δ. Κυριαζής, Βοσπόρου 111, Καλογρέζα, γράφει:

«Επισκέφτηκα το Δ.Κ. του ΙΚΑ, Πειραιώς και Μυλλέρου. Εντυπωσιάστηκα ευχάριστα:
η αίθουσα αναμονής ευρύχωρη, με αναπαυτικά καθίσματα, όλοι οι αναμένοντες
ασθενείς κάθονταν, κατακάθαρη, και προπαντός με ΚΛΙΜΑΤΙΣΜΟ! Κανένα παράπονο
δεν άκουσα για “ουρές”, πολύωρες αναμονές κ.λπ. Εγώ, π.χ., πήρα “δελτίο
προτεραιότητας” για τον γιατρό που επέλεξα, ώρα 11 π.μ., και μπήκα στο
εξεταστήριο σε 5′ λεπτά. Οι πιότεροι πνευμονοπαθείς είναι χρόνιοι, έχουν
επιλέξει τον γιατρό τους και για την ιατρική τους περίθαλψη δεν ακούγονται
παράπονα.

Υπάρχει ένα μείον: δεν έχει ΑΣΑΝΣΕΡ. Οι χρόνιες πνευμονοπάθειες πάντα
συνοδεύονται με καρδιοπάθειες και οι πάσχοντες δυσκολεύονται ν’ ανεβούν τα
σαράντα, περίπου, σκαλοπάτια. Και αν ακόμα το ακίνητο δεν είναι ιδιοκτησία του
ΙΚΑ, μπορεί, πιστεύω, να βρεθεί λύση και να γίνουν τέλεια αυτά τα ιατρεία».