ΓΝΩΜΗ Η δημοκρατία αργεί πολύ

Ένα περίεργο πράγμα συνέβη χθες στο Ιράν. Το επίσημο ειδησεογραφικό πρακτορείο
IRNA δημοσίευσε μία δημοσκόπηση αναφορικά με τη στάση των Ιρανών απέναντι στην
Αμερική, η οποία διενεργήθηκε από το Εθνικό Ινστιτούτο Δημοσκοπήσεων της
χώρας. Χίλιοι πεντακόσιοι Ιρανοί ερωτήθηκαν εάν είναι υπέρ τού να ξεκινήσουν
συνομιλίες με τις ΗΠΑ, και το 75% απήντησε πως ναι. Ακόμα πιο ενδιαφέρον ίσως
είναι το ότι το 46% δήλωσε ότι η αμερικανική πολιτική προς το Ιράν – στην
οποία περιλαμβάνεται οικονομικό μποϊκοτάζ και κατάταξη του Ιράν στον «άξονα
του κακού» – ήταν «σε κάποιο βαθμό, σωστή».

Ωχ!

Μπορείτε να φανταστείτε τι έγινε μετά. Οι σκληροπυρηνικοί του Ιράν έκλεισαν το
ινστιτούτο δημοσκοπήσεων και απείλησαν τον αξιωματούχο του, ο οποίος
δημοσίευσε τα αποτελέσματα. Δεν πειράζει. Το γεγονός ότι οι σκληροπυρηνικοί
αναγκάσθηκαν να προβούν σε αυτές τις αυταρχικές ενέργειες φανερώνει πόσο έχουν
χάσει την επικοινωνία με τη θαρραλέα πλειονότητα των Ιρανών.

Η μετάβαση από τον αυταρχισμό στην αληθινή δημοκρατία στο Ιράν αργεί πολύ
περισσότερο απ’ ό,τι στην Ευρώπη, για πολλούς λόγους, αλλά ο πιο σημαντικός
είναι επειδή ακριβώς οι σκληροπυρηνικοί μουλάδες ελέγχουν όλο τον πετρελαϊκό
πλούτο του Ιράν.

Σκεφθείτε το και έτσι: Υπάρχουν δύο τρόποι για μία κυβέρνηση της Μέσης
Ανατολής να πλουτίσει. Ο ένας τρόπος είναι μέσω της άντλησης πετρελαίου από τη
γη. Ο άλλος είναι μέσω της άντλησης των ταλέντων, της ευφυΐας, της
δημιουργικότητας και της ενέργειας των ανδρών και γυναικών αυτής της χώρας.
Όσο οι αυταρχικοί ηγέτες του Ιράν, του Ιράκ, της Σαουδικής Αραβίας μπορούν να
πλουτίσουν μέσω της άντλησης πετρελαίου, μπορούν να παραμείνουν στην εξουσία
για πολύ μακρύ χρονικό διάστημα. Το μόνον που πρέπει να κάνουν είναι να
αποκτήσουν τον έλεγχο των πετρελαιοπηγών.

Μονάχα όταν μία κυβέρνηση πρέπει να αντλήσει τις ανθρώπινες δυνάμεις του λαού
της χώρας θα οργανωθεί κατά τρόπο, που να τη διευκολύνει να αντλήσει αυτά τα
ταλέντα – μέσω της σύγχρονης εκπαίδευσης, του ελεύθερου εμπορίου, της
ελευθερίας της σκέψης, της επιστημονικής έρευνας, και της ελευθερίας του Τύπου.