«Πριν μας γδύσουνε, ελάτε να γδυθούμε»!

Έξι άνδρες ετοιμάζονται για το απονενοημένο διάβημα. Να εκθέσουν δημόσια τα όχι και τέλεια κορμιά τους, σ’ ένα στριπτίζ σόου. Ένα κωμικό «άι σιχτίρ» που στήνεται με κόπους και γέλια από μια ουρανοκατέβατη, παλιά σόου γούμαν

Πόσο δύσκολο είναι να αντεπεξέρχεσαι με χιούμορ στις δυσκολίες; Και πόσο
ανακουφιστικό να το βλέπεις να συμβαίνει – έστω και σε μια φανταστική ιστορία.
Ταχυδακτυλουργικά, η δυσκολία αθροίζει όλες στις ήττες σε μια νίκη, κι όλες
τις αγωνίες σ’ ένα κεφάτο ξέσπασμα (και το αντίθετο βέβαια, αλλά το τελευταίο,
επί του προκειμένου, δεν μας αφορά). Η περιπέτεια έχει happy end. Τώρα παίζουν
το τραγούδι τους. Ως το τέρμα, το ολικό τσιτίδωμα. Full Monty.

Λίγες ημέρες πριν από την πρεμιέρα (Παρασκευή 25 Οκτωβρίου) ο 17μελής θίασος
της μουσικής παράστασης «Άνδρες με τα όλα τους», θεατρική διασκευή της
χαριτωμένης ταινίας «Full Monty», κάνει, στο θέατρο «Πόρτα», στην αρχή της
Μεσογείων, πρόβες σε ρυθμό παράστασης.

Το εύρημα είναι η ανατροπή σ’ όλο της το φάσμα: το αδιέξοδο ανατρέπεται σε
τόλμημα, το δράμα σε κωμωδία, το δάκρυ σε γέλιο, η μιζέρια σε τραγούδι, το
ξεβράκωμα σε μπάζα, εν τέλει η αποτυχία σε επιτυχία.

Έξι άνεργοι άνδρες, με σωρό τα προβλήματα, αποφασίζουν πως ο μόνος τρόπος για
να βγάλουν χρήματα είναι να… τα βγάλουν όλα. Αποφασίζουν να κάνουν στριπτίζ.
Μοιάζει σχεδόν με ανέκδοτο. «Εγώ θα το ‘λεγα παραβολή», σχολιάζει ο Σταμάτης
Φασουλής, ανάμεσα στις οδηγίες που δίνει προς πάσα κατεύθυνση. Έχει μεταφράσει
το έργο του Τέρενς ΜακΝάλι, και σκηνοθετεί την παράσταση, δουλεύοντας πάνω στο
κουκούτσι της ιδέας «Έξι άνδρες, απ’ όλο τον εργαζόμενο πληθυσμό (εργάτες,
μειονότητες, επιχειρηματίες, φοιτητές), αντιμετωπίζουν το προσωπικό και
επαγγελματικό τους αδιέξοδο, αποφασίζοντας να γίνουν θέαμα – γιατί είναι το
μόνο που πληρώνεται στην εποχή μας – και αντί να βάλουν τα κλάματα βγάζουν τα
ρούχα τους».

Το απονενοημένο εγχείρημα γίνεται κερδοφόρο. Η ανελέητη κωμωδία τελειώνει όταν
πετάνε στον αέρα και το τελευταίο φύλλο συκής – ένα αστυνομικό πηλίκιο. Φουλ –
γυμνοί αποθεώνονται, με τα χέρια ψηλά και τον κόσμο από κάτω να τσιρίζει από
ενθουσιασμό, ενώ τα φώτα σβήνουν. Η παράσταση, γεμάτη τραγούδια, δεν είναι
μιούζικαλ. Το τραγούδι δεν προχωράει τη δράση, όπως στο αμερικάνικο μιούζικαλ,
αλλά τη σχολιάζει.

Ο Σταμάτης Φασουλής με μαεστρία κίνησε την παράσταση του, έτσι ώστε να είναι
οικεία στον Έλληνα θεατή. Την έφερε πιο κοντά στο ελληνικό μουσικό θέατρο, που
ξεκίνησε στην Κατοχή με τις μουσικές κωμωδίες, την επιθεώρηση κι έφθασε στο
’70 με τις μεγάλες επιτυχίες του Δαλιανίδη. Οι ρόλοι δεν ξεπατικώνουν
Αμερικανούς, άνεργους επαρχιώτες (όπως στο έργο του ΜακΝάλι), αλλά δεν είναι
και οι χαρακτηριστικοί Έλληνες άνεργοι. Είναι θεατρικοί ήρωες. Έχουν πατρίδα
τους το σανίδι. «Η ανεργία δυστυχώς είναι υφήλιος γλώσσα», είναι το σχόλιο του
Σταμάτη Φασουλή.

Γιατί στήνουν αυτό το στριπ-σόου οι έξι άνδρες; Για να ξεφύγουν από τη μιζέρια
τους, κάνοντας συγχρόνως και την μπάζα τους. Η ιδέα είναι: πριν μας γδύσουνε,
ελάτε να γδυθούμε. Θα μας τα πάρουν όλα, θα μας ξεβρακώσουνε. Ε, δεν το κάνω
μόνος μου και να εισπράξω τα λεφτά του τσιτσιδώματος; Ένα εύρημα ευρέος
φάσματος. Κολλάει παντού, πολιτικά, κοινωνικά, συναισθηματικά. Πώς στήνουν
τώρα το σόου αυτοί οι ατσούμπαλοι, άσχετοι και σίγουρα όχι «παιδαράδες»;

Μια ουρανοκατέβατη γυναίκα, «το κλασικό σόου ντυμένο Φιλιππίδου», έρχεται να
τους βοηθήσει (εφεύρημα του ΜακΝάλι, γιατί αυτός ο χαρακτήρας δεν υπήρχε στην
ταινία). Η έμπειρη, παλιά καραβάνα μέσα σ’ όλον αυτό τον ερασιτεχνισμό, τους
ειρωνεύεται, αλλά και αυτοσαρκάζεται. Έτσι, που το παλιό σόου γίνεται γελαστό
τραγούδι «Θα φάμε ξύλο». Αυτή η αίσθηση, δεν θα μας γδύσετε, γιατί το κάνουμε
μόνοι μας, είναι τελικά ένα γελαστότατο «άι σιχτίρ».

Σε «βρώμικο» σκηνικό

Σ’ ένα σκηνικό «βρώμικο», με πατιναρισμένα τα λευκά πλακάκια (σκηνικά Γιώργου
Πάτσα) διαδραματίζεται η ιστορία. Οι χώροι διαφοροποιούνται με την
περιστρεφόμενη σκηνή, πάνω στην οποία κινείται ο πολυπρόσωπος θίασος ντυμένος
με κοστούμια της Ντένης Βαχλιώτη. Οι χορογραφίες είναι του Δημήτρη Παπάζογλου,
η μουσική του Αλέξη Πρίφτη, οι στίχοι του Άρη Δαβαράκη, οι φωτισμοί τού
Λευτέρη Παυλόπουλου. Πάντα δίπλα στον Σταμάτη Φασουλή, ως βοηθός σκηνοθέτη, η
πολύτιμη Μελίτα Κούρκουλου.

Παίζουν: Θοδωρής Αθερίδης, Αντώνης Λουδάρος, Χαρά Κεφαλά, Γιώργος Χρανιώτης,
Χάρης Ασημακόπουλος, Χρήστος Πλαίνης, Νεκτάριος Λόκο, Κωνσταντίνος
Γαννακόπουλος, Θανάσης Γιαννακόπουλος, Θοδωρής Ευστρατιάδης, Γεωργία Καλλέργη,
Αλίνα Κοτσοβούλου, Μάντυ Λάμπρου, Χρήστος Λιακόπουλος, Μάγδα Πένσου, οι μικροί
Διονύσης και Λεωνίδας, και η Σοφία Φιλιππίδου.

INFO

«Άνδρες με τα όλα τους – Full Monty» στο θέατρο «Πόρτα» (Μεσογείων 59, τηλ.
010-7711.333), από Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου. Τιμές εισιτηρίων: 23, 50, 20
(λαϊκή) και 17 ευρώ (σπουδαστικά).