ΓΝΩΜΗ Αθλιότητα

Μπροστά στο μεγάλο μακελειό, τον αφάνταστο σωματικό και ψυχικό πόνο και την
τρομακτική απώλεια ζωών, είναι δύσκολο να θυμόμαστε ότι η τρομοκρατία δεν
είναι πανίσχυρη αλλά πανάθλια. Ό,τι και αν ήταν οι βομβιστές του Μπαλί, οι
λόγοι για τους οποίους επέλεξαν τα συγκεκριμένα θύματα είναι τόσο ανεπαρκείς,
που η λέξη «πανάθλιοι» είναι μάλλον κολακευτική γι’ αυτούς. Όσο περισσότερους
«λόγους» διαβάζουμε για τους οποίους εκατοντάδες νεαροί παραθεριστές
θεωρήθηκαν ιδεολογικοί στόχοι αντί για ανθρώπινα πλάσματα, τόσο πιο προφανής
γίνεται η δειλία και το τυφλό μίσος των ανθρώπων που σχεδίασαν και διέπραξαν
αυτήν τη φρίκη (το ίδιο μπορεί να λεχθεί φυσικά και για τις επιθέσεις της 11ης
Σεπτεμβρίου). Τα θύματα χόρευαν και έπιναν και χαίρονταν σε ένα μπαρ. Ήταν
νέοι, όπως όλοι οι νέοι, έκαναν ό,τι κάνουν όλοι οι άνθρωποι της ηλικίας τους.
Δεν ήταν ένοχοι κανενός εγκλήματος, δεν ήταν οι αρχιτέκτονες καμιάς
καταπιεστικής πολιτικής, δεν ήταν πολέμαρχοι, δεν ήταν φιλόσοφοι καμιάς νέας
τάξης. Δεν είχαν καμιά συγκεκριμένη ιδεολογία, πέρα από τις γενικές αξίες που
είχαν κληρονομήσει στον κόσμο στον οποίο γεννήθηκαν. Απλώς βρίσκονταν εκεί,
εκεί που ακρωτηριάστηκαν και σκοτώθηκαν από τη βόμβα. Η βόμβα στο Μπαλί
αποτελεί μια τρομερή υπενθύμιση ότι ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας δεν μπορεί
να κερδηθεί επιλέγοντας συγκεκριμένα κράτη και στρέφοντας τα όπλα μας εναντίον
τους. Η βόμβα είναι μια αποτρόπαιη υπενθύμιση ότι ο μουσουλμανικός
φονταμενταλισμός δεν είναι εύκολος στόχος. Ο καλύτερος τρόπος για την
καταπολέμηση της τρομοκρατίας είναι να ενισχύσουμε τις αδύναμες χώρες που
σπαράσσονται από την ισλαμική δράση αντί να περιμένουμε να πέσουν και άλλοι
αθώοι. Όμως, αυτό δεν πρέπει να το κάνουμε εξαιτίας των τρομοκρατών, αλλά
επειδή πιστεύουμε πως είναι το σωστό.