Η μαστίχα της ελληνικότητας…

Σε καιρούς σαν τους δικούς μας που όλο και πιο δύσκολα μπορεί να γυριστεί μία
ταινία μόνο με «εθνικά» κεφάλαια και οι συμπαραγωγές με άλλες χώρες είναι
κατάσταση πραγμάτων, η προστασία της εθνικής ταυτότητας των καλλιτεχνικών
προϊόντων είναι αναγκαία, αλλά και δύσκολα προσδιορίζεται, αν δεν θέλουμε να
είμαστε δογματικοί και εκτός πραγματικότητας… Στο ελληνικό σινεμά αυτό το
θέμα αφορά όλο και περισσότερες παραγωγές του και μέχρι τώρα αντιμετωπιζόταν
εκ του προχείρου και ανάλογα με το μέγεθος του ονόματος του σκηνοθέτη –
παράδειγμα οι ταινίες των Κακογιάννη και Κούνδουρου «Βυσσινόκηπος» και «Λόρδος
Μπάιρον» που αν και μιλάγανε εξ ολοκλήρου αγγλικά πήραν ελληνικότητα…

…Νέος νόμος, ίδια τακτική

Τώρα, έγινε νέος νόμος όπου το 50% των διαλόγων της ταινίας πρέπει να είναι
στα ελληνικά για να πάρει το φιλμ ελληνικότητα… Προτού καλά καλά δημοσιευτεί
στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, εφαρμόστηκε στο φιλμ «Kalabush» των νέων
Κύπριων σκηνοθετών Άδωνη Φλωρίδη και Θεόδωρου Νικολαΐδη που την είχαν γυρίσει
πριν από το νόμο με αποτέλεσμα να κοπούν και να μην μπορούν να διεκδικήσουν τα
φετινά Κινηματογραφικά Κρατικά Βραβεία, ενώ το φιλμ του Ροβήρου Μανθούλη
«Lilly’s story» πήρε την ελληνικότητα! Δυο μέτρα – δυο σταθμά; Δεν θα ήταν πιο
λογικό αν ο νόμος εφαρμοζόταν από του χρόνου όπου θα τον είχαν υπόψη τους οι
σκηνοθέτες-παραγωγοί και θα αποφάσιζαν αναλόγως; Ήμαρτον πια με αυτή την
προχειρότητα της ελληνικής πραγματικότητας όπου ο κάθε τομέας – δημόσιος ή
ιδιωτικός – παίρνει αποφάσεις χωρίς να ενημερώνει τους άμεσα
ενδιαφερομένους…