Μπλε όπως λέμε ποίηση

Ιουλίτα Ηλιοπούλου

Το 1995, ο Οδυσσέας Ελύτης έγραφε: «Στον ουρανό ένα μπλε που τ’ όνομά του μέσα
στα πολλά τ’ ακούς / ευώνυμο / Στο βάθος όμως είναι μπλε Ιουλίτας…» («Δυτικά
της Λύπης»). Το 1997, ένα χρόνο μετά τον θάνατό του, η Ιουλίτα Ηλιοπούλου
«απαντούσε»: «Μπλε των παιδιών βαθύ της νύχτας μπλε / μπλε του Οδυσσέα» Τα
ποιήματα εκείνης της συλλογής της επέλεξε να παρουσιάσει το περιοδικό «Revista
Atlantica», ένα από τα σπουδαιότερα περιοδικά για την ποίηση, στον ισπανόφωνο
χώρο. Εκδίδεται εδώ και 11 χρόνια στο Κάδιθ με διευθυντή τον ποιητή Χοσέ Ραμόν
Ριπόλ, και ως τώρα, από την Ελλάδα είχε παρουσιάσει μόνο την Κική Δημουλά και
τον Δημήτρη Καλοκύρη. Πάντα στο πρωτότυπο και στα ισπανικά, πάντα στις ωραίες
μεταφράσεις της Νίνας Αγγελίδη, όπως και στο καινούργιο τεύχος του όπου
δημοσιεύει επτά ποιήματα της Ι. Ηλιοπούλου. Βέβαια η νεαρή ποιήτρια έχει και
πιο πρόσφατη ποιητική δουλειά («Από το ένα στο δύο» εκδ. Ύψιλον 2000) όπως και
παλαιότερη, από το 1987. Όμως τα ποιήματα αυτά είναι από τα πλέον
χαρακτηριστικά του ποιητικού της ύφους το οποίο ξεχωρίζει με την αιρετική –
και δημιουργική – χρήση της γλώσσας, μιας γλώσσας ώριμης και δροσερής
ταυτόχρονα, όλο λεπτές αποχρώσεις. Άνθρωπος ανήσυχος, σπουδαγμένη φιλόλογος
και ηθοποιός με ιδιαίτερη ευαισθησία στην έντεχνη μουσική (δεν είναι τυχαίο
ότι συνεργάζεται με την Ορχήστρα των Χρωμάτων και με τον Μίκη Θεοδωράκη), η
Ιουλίτα Ηλιοπούλου προσπαθεί να διαφυλάξει την παιδική ψυχή της και να
αντιτάξει στο λάιφ στάιλ μια ποιητική στάση ζωής. Θα άξιζε ίσως το Εθνικό
Κέντρο Βιβλίου να την καλέσει κι εκείνην με την ελληνική αποστολή των
καταξιωμένων πεζογράφων, που έλαμψαν στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της
Βαρκελώνης…