γιατί… γαργαλιόμαστε;

Εάν κάποιος μας γαργαλούσε και καταφέρναμε να παραμείνουμε ήρεμοι, αυτό δεν θα
είχε καμία επιρροή πάνω μας. Φυσικά θα ήταν δύσκολο να παραμείνουμε χαλαροί,
επειδή το γαργαλητό προκαλεί ένταση στους περισσότερους από εμάς. Τούτη η
ένταση μπορεί να μεταφραστεί ως αίσθημα ενόχλησης λόγω της φυσικής σωματικής
επαφής ή ως έλλειψη ελέγχου για το τι μας συμβαίνει, είτε ως φόβος για το αν
το αποτέλεσμα θα είναι όντως γαργαλητό ή πόνος. Όταν προσπαθούμε να
γαργαλήσουμε τον εαυτό μας, ελέγχουμε πλήρως την κατάσταση. Δεν υπάρχει ανάγκη
για δημιουργία έντασης και συνεπώς δεν προκύπτει καμία αντίδραση.

Το ίδιο αποτέλεσμα, έλλειψη αντίδρασης δηλαδή, θα παρατηρηθεί αν κλείσουμε τα
μάτια, αναπνεύσουμε ήρεμα και καταφέρουμε να ηρεμήσουμε την επόμενη φορά που
κάποιος θα αποπειραθεί να μας γαργαλήσει.

Το γέλιο που συχνά συνοδεύει το γαργαλητό, είναι αποτέλεσμα μιας ήπιας
κατάστασης πανικού στην οποία βρισκόμαστε. Αυτού του είδους η αντίδραση είναι
ανακόλουθη με τη θεωρία της «επιβίωσης του καλύτερα προσαρμοσμένου», εφόσον ο
πανικός μάς κάνει να αισθανόμαστε περισσότερο ευάλωτοι. Αλλά, όπως και σε
τόσες άλλες περιπτώ-σεις, οι αντιδράσεις μας σε διάφορες καταστάσεις δεν είναι
πάντα οι πλέον αναμενόμενες.