Περί μονολόγων, «πλην»…

Το φιλόδοξο σχέδιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας «Ο Ηθοποιός και ο Σκηνικός του
Λόγος», αυτό το πρόγραμμα των δώδεκα μονολόγων που παίχτηκαν σε τρία από τα
θέατρα του Μεταξουργείου, ολοκληρώθηκε. Ομολογώ, με μεγάλη επιτυχία.
Παρακολούθησα τις έντεκα από τις παραστάσεις και, μολονότι ξεκινούσα με μικρό
καλάθι – η «εν κρυπτώ» οργάνωση και το κάπως ανισομερές «μοίρασμα» σε γνωστούς
και φίλους δεν μου είχε γεμίσει το μάτι -, το καλάθι μου γέμισε και ξεχείλισε.
Όχι ότι δεν είχα απογοητεύσεις… Και δεν εννοώ τα αποτελέσματα – και η
αποτυχία μέσα στο παιχνίδι είναι. Αλλά απογοητεύσεις από ανθρώπους που
βαθύτατα εκτιμώ και που βαθύτατα με αποκαρδίωσαν και με εξόργισαν,
εμφανίζοντας την παντελή έλλειψη προετοιμασίας τους με το «φερετζέ» της
σκηνοθετικής «άποψης».

…περί μονολόγων, «συν»

Σταμάτης Φασουλής

Αλλά όταν έχω να «καταμετρήσω» στα, κατά τη γνώμη μου πάντα, «συν» της
υπόθεσης τα ενδιαφέροντα κείμενα του Άκη Δήμου και του Αντώνη Νικολή, την για
άλλη μια φορά πιστοποίηση των δυνατοτήτων του Χρήστου Βαλαβανίδη που τον
περιμένουν τα μεγάλα κείμενα αλλά καθυστερεί, την αφοπλιστική «ανιδιοτέλεια»
της Ρένης Πιττακή να εξαφανιστεί στο «Όχι εγώ» του Μπέκετ, καταδεικνύοντας,
μέσα από το «τεχνολογικό κοίταγμα», το τόσο σημερινό, της Ελπίδας Σκούφαλου,
το νυν και αεί και εις τους αιώνας του μπεκετικού λόγου, την ισορροπημένη
«ανάγνωση» από τον Θέμη Μουμουλίδη και τη «γεμάτη» ερμηνεία από τον Μηνά
Χατζησάββα του «Αγαμέμνονα» του Ρίτσου, το κατακτημένο από τον Θανάση
Παπαγεωργίου μποστικό χιούμορ, τις δυνατές στιγμές της Δέσποινας Μπεμπεδέλη
στο «Μανώλη!», τις συγκλονιστικές μαρτυρίες της Σβετλάνα Αλεξέγιεβιτς
«Τσερνόμπιλ: Ένα χρονικό του μέλλοντος» είναι ήδη πολύ. Κι αυτό το «πολύ»
γίνεται ακόμη περισσότερο όταν νιώθω να έχω ακόμα χαραγμένο στη μνήμη μου τον
Σταμάτη Φασουλή: να ξεχνάει το «υπερπαίξιμο», να θυμάται την αμεσότητα της
επιθεώρησης που τον ωρίμασε και να δίνει το μονόλογο – παιχνίδι του Νικολή
πάνω στον Ροΐδη μα με τόσο χιούμορ, μα με τόση συγκίνηση… – μια παράσταση
που μύριζε θέατρο, που έσταζε θέατρο. Και ακόμα περισσότερο όταν επιστρέφω στο
κατόρθωμα της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη. Αλλά περί αυτού, στο… επόμενον.