«Η εικόνα μου είναι παγίδα»

Μιρέιγ Μοσέ: «Το θέμα είναι να μη μειώσω τον ρόλο στο μέγεθος της εξωτερικής μου εικόνας. Να μεγεθύνω τον πλούτο, την ανθρωπιά, τη δύναμη της μικροσκοπικής Γουίνι»

Είναι η πρώτη της εμφάνιση στην Ελλάδα. Η Μιρέιγ Μοσέ κουβαλάει στους
μικροσκοπικούς ώμους της 44 χρόνια ζωής και τριάντα χρόνια σπουδών (μαθήματα
ψυχοκινητικής, μιμικής τέχνης, φωνητικής, κλασικού πιάνου, Αγγλικής, Ισπανικής
και Γερμανικής Φιλολογίας, εργαστήρια υποκριτικής – για δύο χρόνια και με τον
Ανδρέα Βουτσινά) και σειρά από ρόλους στο θέατρο, την όπερα, τον
κινηματογράφο, την τηλεόραση, το ραδιόφωνο.

Η Μιρέιγ Μοσέ είναι η Γουίνι στις «Ευτυχισμένες μέρες» του Theatre de
Sartrouville που φιλοξενεί το Κρατικό Θέατρο Βόρειας Ελλάδας στη Θεσσαλονίκη.
Ο Γουίλι είναι απών στην παράσταση. Βρίσκεται ίσως κρυμμένος στην τρύπα του
υποβολέα υπενθυμίζοντας έτσι ακόμη περισσότερο τη θεατρικότητα του κειμένου
του «σύγχρονου τραγικού» Σάμιουελ Μπέκετ.

Τι είναι τελικά μέγεθος; Πώς ορίζονται τα μεγέθη;

«Μεγαλείο τού ανθρώπου είναι το να είναι, ειλικρινά, ο εαυτός του. Η αποδοχή
των αδυναμιών και η παρατήρηση των δυνατοτήτων του. Μικρότητα, είναι το να
φέρουμε τον κόσμο στο μέγεθος του δικού μας μικρού “εγώ”. Να αναγνωρίζουμε
μόνο το “λίγο του κόσμου” ταυτίζοντάς το με το δικό μας “λίγο”».

Αντιμετωπίζει τον ατέλειωτο μονόλογο της Γουίνι με σχεδόν μαθηματική ευφυΐα.
Ομολογεί ότι δόμησε το κείμενο, μέτρησε τις επαναλαμβανόμενες φράσεις του, τις
αντιμετώπισε κάθε φορά σαν «άλλες», σαν τίτλους κεφαλαίων…

Η εύθραυστη αυτή μικροσκοπική μορφή σας ήταν «πρόβλημα», περιόρισε το εύρος
των ρόλων ή άνοιξε δρόμους για ρόλους;

«Γνωρίζω καλά την αίσθηση που προκαλεί η εικόνα μου. Αμηχανία στους άλλους
αλλά κίνδυνο μανιέρας για μένα. Είναι παγίδα. Χρειάζεται συνεχής επαγρύπνηση
για να αποφύγω τη μείωση, την εξάντληση του ρόλου στο μέγεθος της εξωτερικής
μου εικόνας».

Η αγαπημένη, η πλέον ερεθιστική υποκριτικά φράση του κειμένου του Μπέκετ για
τη μικροσκοπική Μιρέιγ Μοσέ είναι το «Et maintenant?» (Και τώρα;). Η φράση που
επαναλαμβάνεται στο κείμενο λειτούργησε – όπως λέει – σαν τον «μίτο» για να
την οδηγήσει στην αίσθηση ότι «δεν βιώνουμε κάθε φορά με τον ίδιο τρόπο. Η
βαρύτητα των πραγμάτων δεν είναι πάντα αυτό που ήταν».

Και τώρα, λοιπόν;

«Τώρα, παίζω στην Ελλάδα, στο λίκνο του θεάτρου, τώρα έχω τη χαρά να ξαναβρεθώ
με το κείμενο του Μπέκετ, να βιώσω την ωρίμανση της δεύτερης ανάγνωσής του
και… ύστερα, τον χειμώνα, θα παίξω την Άριελ στην “Τρικυμία” του Σαίξπηρ με
σκηνοθέτη τον Ντομινίκ Πιτουαζέ που συνεργαζόμαστε για πρώτη φορά. Δεν είναι
πολύ χαρούμενα όλα αυτά τα καινούργια πράγματα;».

INFO

«Ω, οι ευτυχισμένες μέρες» απόψε, αύριο και την Κυριακή στις 9 μ.μ. στο μικρό
θέατρο της Μονής Λαζαριστών (τηλ. 0310 652.020). Εισιτήρια 18 ευρώ και 12 (φοιτητικό).