Το Τέταρτο κουδούνι

Τον λατρευτό μας Οκτώβριο, διόλου αιφνιδίως, θανόντα προχθές, πλήρη
ημερών, κηδεύομεν από 1ην έως 31 Οκτωβρίου, εις τηλεοπτικούς τε και
ραδιοφωνικούς σταθμούς.

Ο θετός του υιός: ΟκτώΜβριος.

Ο θετός του αδελφός: ΣεΜπτέΒριος.

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Και η άξια Κερασία Σαμαρά στο «Θέατρο του Νότου». Για πρώτη φορά.

Έγκυος η Ναταλία Δραγούμη – σε πολύ… καρπερό, και όχι μόνο
καλλιτεχνικά, τόπο έχει εξελιχθεί το «Αμόρε», η Μυρτώ Αλικάκη και ο Πέτρος
Λαγούτης πρόσφατα απέκτησαν αγοράκι – και χρειάστηκε να αντικατασταθεί.

Η Λένα Κιτσοπούλου, που ήταν ήδη στον θίασο, θα παίξει τον ρόλο που είχε
αναλάβει η Ναταλία Δραγούμη στο «Push – up» του Ρόλαντ Σιμελπφένιχ, σε
σκηνοθεσία Βίκυς Γεωργιάδου και η Κερασία Σαμαρά (στη φωτογραφία) στο «Γυναίκα
– διάβολος» του Καρλ Σένχερ, τον οποίο, στην Ελλάδα, έχει παίξει πρώτη η
Μαρίκα Κοτοπούλη, το 1919.

Να κάνεις «προσθήκες» στον Σαίξπηρ… Μα εντελώς κιτς το βρίσκω. Και
πολύ «πασέ», βρε παιδί μου.

Ε, κάργα, λοιπόν, στην προσθήκη. Το μέρος του Σάιλοκ στον θερινό
«Έμπορο της Βενετίας» του ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας και του Θανάση Θεολόγη.

Οργίασε ο Γιώργος Κιμούλης. Και να οι προσθήκες, και να το γέλιο από
κάτω, και να κι άλλες προσθήκες ο Κιμούλης…

Φανταστείτε και να μην είχαν αφιερώσει την παράσταση «στη μνήμη του
Μίνωα Βολανάκη», του οποίου τη μετάφραση έπαιζαν…

Νεκροί. Μα εντελώς νεκροί! Από πολλών ήδη δεκαετιών, εννοώ. Όλοι οι
συγγραφείς που ανεβάζει φέτος το χειμώνα το Εθνικό.

Δεν ξέρω αν το ‘χει κάνει «εκ προθέσεως» – για να μην ενοχλούν τους
σκηνοθέτες των έργων τους και να τους αφήσουν ήσυχους… – ή «εξ αμελείας»,
αλλά ουδείς βρίσκεται εν ζωή.

Η πιο… πρόσφατη απώλεια, φανταστείτε, είναι ο Μπρεχτ. Μόλις το 1956.
Προ σαράντα έξι ετών.

Τόση φρεσκάδα δηλαδή…

Προφανώς στο Εθνικό είναι της άποψης «καλός συγγραφέας είναι ο νεκρός
συγγραφέας».

Εκτός κι αν τους ξελασπώσει ο Στάθης Λιβαθινός με την παράσταση πάνω σε
ποίηση ποιητών του 20ού αιώνα που ετοιμάζει στην Πειραματική – ελπίζω να
υπάρχει και κάποιος ζωντανός μεταξύ αυτών… Ή αυτό το θέατρο που ψάχνουν –
τώρα; – για τέταρτη Σκηνή, στη θέση της κλειστής λόγω έργων Κεντρικής.

«Πόσο θα ήθελα να έχω και ένα και δύο και τρία και τέσσερα
παιδιά…», έλεγε το άσμα το δημοφιλές.

«Γλάρους», πάντως, του Τσέχωφ ήταν ήδη σίγουρο ότι θα έχουμε τέσσερις.
Φέτος.

Ελάτε, όμως, που προέκυψε και πέμπτος! Και τι πέμπτος! Απ’ το «Θέατρο
Τέχνης» της Μόσχας. Σε σκηνοθεσία Νικολάι Σκόρικ. Και σε «παραγωγή –
διεύθυνση», λέει, του μακαρίτη πια απ’ το 2000 διευθυντή του, Ολέγκ Γιεφρέμοφ.
Του γνωστού μας κι εδώ απ’ το «Πρόσωπο με πρόσωπο» του Γκέλμαν κι απ’ τον
τσεχωφικό «Βυσσινόκηπο» που ανέβασε για Τζένη Καρέζη – Κώστα Καζάκο αλλά κι
απ’ τον ρώσικο «Θείο Βάνια» στον οποίο έπαιζε κι ο ίδιος και που έφερε το
«Θέατρο Τέχνης» το ’95, στη Θεσσαλονίκη, στα Δημήτρια.

Με Αρκάντινα τη σπουδαία Ιρίνα Μιροσνιτσένκο (φωτογραφία), τη Γιελένα στον
κινηματογραφικό «Θείο Βάνια» του Αντρέι Κοντσαλόφσκι, που την έχουμε δει και
«ζωντανά» στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη το 1976, Μάσα στις «Τρεις αδελφές»
και Μάσα – τότε – στον τότε «Γλάρο», και στη Θεσσαλονίκη, Γιελένα στον «Θείο
Βάνια» του Γιεφρέμοφ. Και με Τρεπλιόφ τον Γιεβγκένι Μιρόνοφ, επίσης γνωστό μας
– απ’ τη ρώσικη «εκδοχή» της «Ορέστειας» του Πέτερ Στάιν που είδαμε στην
Επίδαυρο το ’94.

Ο – νυν – «Γλάρος», στη Θεσσαλονίκη και πάλι, στο πλαίσιο των
«Δημητρίων», στις 24 και 25 Οκτωβρίου.

Στην Θεσσαλονίκη, στην Θεσσαλονίκη!