Μακάβρια, μελαγχολική ιστορία…

Καμιά φορά η ζωή σε υπερβαίνει, συνοψίζοντας όλους τους φόβους σου. Υπάρχουν
άνθρωποι που δεν φοβούνται τον θάνατο, αλλά το άγνωστο του θανάτου. Η
περίπτωση του Γκι Ματίς είναι μια μελαγχολική ιστορία, όπου η ανθρώπινη μοίρα
παίζει τα δικά της μακάβρια παιχνίδια. Ο Γκι Ματίς, ένας άνθρωπος του θεάτρου,
μοναδικός στις ειδικές κατασκευές, συνεργάτης σχεδόν όλων των σκηνογράφων,
εγκατεστημένος από τη δεκαετία του ’70 στην Ελλάδα, πέθανε πριν από έξι ή επτά
μέρες. Μέχρι την τελευταία στιγμή είχε έντονη επαγγελματική δραστηριότητα.
Χιλιάδες καπέλα, χιλιάδες πολυκεντημένα υφάσματα, εκατομμύρια χειροποίητα
περίεργα σκηνικά αντικείμενα έχουν περάσει από τα επιδέξια χέρια του. Ζούσε
μόνος του κι αστειευόταν για τη μοναξιά του με τους συνεργάτες του: «έχει
γούστο να πεθάνω και να μην το μάθει κανείς». Δεν είχε καθόλου γούστο…
Πέθανε την περασμένη Παρασκευή ή το Σάββατο και δεν τον αναζήτησε κανείς.
Έπειτα από δύο τρεις μέρες κι επειδή δεν είχε εμφανιστεί στη δουλειά του, τον
αναζήτησαν οι συνεργάτες του. Με την επέμβαση της αστυνομίας «άνοιξαν» το
διαμέρισμά του, στην περιοχή της πλατείας Βικτωρίας, και τον… βρήκαν.

…χωρίς έλεος και τέλος

Ένα βαθύτατα μελαγχολικό τέλος, που υποδηλώνει μια τεράστια μοναξιά. Αλλά η
ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Δυστυχώς. Ο Γκι Ματίς είχε διατηρήσει τη γαλλική
υπηκοότητα. Στην Ελλάδα δεν είχε κανέναν συγγενή του – όσο κι αν ακούγεται
ειρωνικό, οι συγγενείς χρειάζονται για να υπογράψουν το τυπικό της ταφής. Οι
συνεργάτες του, οι φίλοι του πιέζουν τους αρμόδιους του αστυνομικού τμήματος
να βρουν ονόματα, τηλέφωνα, διευθύνσεις από την προσωπική ατζέντα του Γκι, για
να προχωρήσει η μακάβρια διαδικασία. Έστω, να ειδοποιηθεί υπηρεσιακά η γαλλική
πρεσβεία για τα περαιτέρω. Έως χθες τίποτα δεν είχε γίνει. Ο Γκι Ματίς
παραμένει ακόμα στα αζήτητα ενός ψυχρού θαλάμου, με αμφίβολη την ταφή του, που
κάθε ανθρώπινο πλάσμα δικαιούται. Σαν αυτός ο γλυκός άνθρωπος κι ο άξιος
τεχνίτης να μην υπήρξε ποτέ και πουθενά. Κι όμως είχε ταυτότητα, επάγγελμα,
συνεργάτες που τον εκτιμούσαν και τον σέβονταν. Υπήρξε, λοιπόν…