Διαστάσεις Εμπρηστής και προβοκάτορας

Αποτυχημένος πολιτικός, ο Αριέλ Σαρόν τρέφεται με αίμα. Ο μόνος τρόπος να
σταθεί είναι να σαμποτάρει κάθε προσπάθεια πολιτικής διευθέτησης της κρίσης,
να εξουδετερώνει τους μετριοπαθείς και να οδηγεί διαρκώς τα πράγματα στα άκρα.

Όλα στον αέρα. Και νικητής ο Σαρόν (σκίτσο από τους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς»)

Η περασμένη Παρασκευή ήταν μια κρίσιμη ημέρα για τους Παλαιστινίους. Η
Κεντρική Επιτροπή της Φατάχ θα συνεδρίαζε εκτάκτως στο αρχηγείο του Αραφάτ και
θα προσπαθούσε να τον πείσει να άρει τις αντιρρήσεις του και να δεχθεί τον
διορισμό του Μαχμούντ Αμπάς (Αμπού Μάζεν) στη θέση του πρωθυπουργού. Η
Κεντρική Επιτροπή θα έπαιρνε επίσης αποφάσεις για την πραγματοποίηση
μεταρρυθμίσεων στην Παλαιστινιακή Αρχή και θα αναζητούσε τρόπους να επιβάλει
την απόφασή της ώστε να σταματήσουν οι τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον αμάχων
Ισραηλινών.

Όπως γράφει η Χααρέτζ, οι λεπτομέρειες της προγραμματισμένης αυτής
συνεδρίασης ήταν γνωστές στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Ισραήλ, αφού
είχε ζητηθεί η άδειά της για να μεταβούν στη Ραμάλα μέλη της Κεντρικής
Επιτροπής που ζουν σε άλλες περιοχές. Το Ισραήλ είχε λάβει κατάλογο με
συγκεκριμένα ονόματα, στα οποία περιλαμβάνονταν ο Αμπού Μάζεν, ο πρόεδρος της
παλαιστινιακής Βουλής, ο πρόεδρος του Παλαιστινιακού Εθνικού Συμβουλίου και
άλλοι αξιωματούχοι. Στη συνεδρίαση του ισραηλινού Υπουργικού Συμβουλίου όμως,
που έγινε την Πέμπτη και αποφάσισε την έφοδο στη Ραμάλα, ο Σαρόν δεν ενημέρωσε
τους υπουργούς για την εξέλιξη αυτή. Ζήτησε απλώς την τυπική τους
εξουσιοδότηση για να εξευτελίσει ακόμη μια φορά τον Αραφάτ. Κι εκείνοι
έσπευσαν να του τη δώσουν. Ψηφοφορία δεν έγινε. Οι επιφυλάξεις δυο – τριών
υπουργών (ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Σιμόν Πέρες) πνίγηκαν μέσα στις έξαλλες
κραυγές για εκδίκηση. Ο (Εργατικός) υπουργός Αμύνης Μπεν-Ελιέζερ, μάλιστα,
κολάκευε με τόση δουλοπρέπεια τον Σαρόν, ώστε ένας υπουργός πρότεινε η
συζήτηση που έγινε να μείνει μυστική.

Στη συνεδρίαση αυτή, γράφει η Χααρέτζ, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έκανε
τρεις παραχωρήσεις! Να μην απαιτήσει από τον στρατό να συλλάβει διά της βίας
τους «καταζητούμενους τρομοκράτες» που κρύβονται στο αρχηγείο του Αραφάτ. Να
σεβαστεί τη ζωή του μεγάλου του αντιπάλου. Και να μην επιμείνει η απομόνωσή
του να είναι «ολοκληρωτική». Στην πραγματικότητα, ο Σαρόν κατάφερε να
μποϊκοτάρει ακόμη μια φορά την προσπάθεια να δρομολογηθεί κάποια λύση. Δεν
είναι τυχαίο ότι μαζί με την απομόνωση του Αραφάτ διέταξε και το κλείσιμο των
γραφείων ενός από τους μετριοπαθέστερους Παλαιστινίους, του Σάρι Νουσέιμπε,
στην Ιερουσαλήμ. Αυτό έκανε πάντα: όποτε διέκρινε ότι οι Παλαιστίνιοι ήταν
έτοιμοι να κάνουν ένα βήμα, άναβε μια φωτιά. Δολοφονούσε, ας πούμε, έναν
«τρομοκράτη» (κατά προτίμηση μαζί με την οικογένειά του). Εμπρηστής και
προβοκάτορας, αυτός είναι ο Σαρόν.

Σε προχθεσινή τηλεφωνική του επικοινωνία με τον Πέρες, ο Δανός υπουργός
Εξωτερικών εξέφρασε τη λύπη του επειδή η ισραηλινή επιχείρηση στη Ραμάλα
εμπόδισε τον διορισμό Παλαιστινίου πρωθυπουργού. Τα διαβήματα και τα λόγια
όμως πλέον δεν αρκούν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει και άλλους τρόπους να
αντιδράσει.