Το Τέταρτο κουδούνι

Ταξιδιάρης ο «Οδυσσεβάχ» της Ξένιας Καλογεροπούλου, «πιάνει» τώρα και Ιταλία.

Θα παιχτεί μέσα στο φθινόπωρο, για πρώτη φορά στα ιταλικά, στην
Φλωρεντία, απ’ το «Θέατρο ντέλα Λιμονάια», που φέτος έχει αφιερώσει στην
Αθήνα, σε συνεργασία με την Πολιτιστική Ολυμπιάδα, το ετήσιο Φεστιβάλ
Intercity που οργανώνει εκεί, αφιερωμένο κάθε χρόνο και σε μια πόλη.

Επίκειται, μάλιστα, και έκδοση της ιταλικής μετάφρασης σε βιβλίο.

«Η τρικυμία» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, που θα σκηνοθετήσει ο Σταύρος
Ντουφεξής στο ΚΘΒΕ – μετάφρασή της, ήδη παιγμένη απ’ την Αιμιλία Υψηλάντη, σε
σκηνοθεσία Νίκου Διαμαντή.

«Αρκαδία» του Τομ Στόπαρντ, που έχει αναλάβει ο Κωνσταντίνος
Αρβανιτάκης, για το ΚΘΒΕ επίσης – μετάφραση ειδικά παραγγελμένη απ’ το
Κρατικό.

«Ιδιωτικές ζωές» του Νόελ Κάουαρντ, που θα κάνει ο Γιάννης Χουβαρδάς
στο «Αμόρε», με Άννα Μάσχα, Ακύλλα Καραζήση, Ιερώνυμο Καλετσάνο, Ιωάννα Παππά.

«Θαλασσινό τοπίο» του Έντουαρντ Άλμπι, που ετοιμάζει ο νέος σκηνοθέτης
Γιώργος Γκικαπέπας στις «Ροές», με Σμαράγδα Σμυρναίου, Γιάννη Ροζάκη.

«Κοπενχάγη» του Μάικλ Φρέιν, που θα ανεβάσει ο Τάκης Βουτέρης στο
«Καρέζη», με Κώστα Καζάκο και Νέλλη Αγγελίδου, κρατώντας ο ίδιος και τον τρίτο
βασικό ρόλο.

«Massage» του Στίβεν Μπέρκοφ, που έχει προγραμματίσει ο Νίκος Καμτσής
στο δικό του «Τόπος Αλλού».

«Το σχήμα των πραγμάτων» του Νιλ Λαμπιούτ, που η Μαρία Σάββα επρόκειτο
να κάνει πέρσι στο «Από Μηχανής», αλλά, τελικά, θα ανεβάσει στις 25 Οκτωβρίου
στο θέατρο «Αλκμήνη», με τους «Παίκτες» της.

Έξι καινούργιες μεταφράσεις της Χριστίνας Μπάμπου – Παγκουρέλη
(φωτογραφία) και μια παλαιότερή της – συνολικά επτά – πρόκειται να δουν το φως
της σκηνής το χειμώνα.

Προς το παρόν. Διότι, απ’ ό,τι ακούω, άλλες δυο – τρεις είναι στις
συζητήσεις.

Οπότε, περί ρεκόρ θα πρέπει να ομιλούμε. Πανελληνίου τουλάχιστον.

Το πρωτοείπαν θέατρο «Νίκης Τριανταφυλλίδη», όταν το δημιούργησε η Νίκη
Τριανταφυλλίδη στην οδό Καπνοκοπτηρίου, πεζόδρομο κάθετο στην Στουρνάρη, στο
τέρμα της.

Το μετονόμασε σε «Πρόβα» ο Κώστας Αρζόγλου, όταν πέρασε στη δικαιοδοσία
του.

Πέρσι, που το ανέλαβαν ο Γιώργος και η Σωτηρία Κυπραίου, του έδωσαν το
εντελώς άοσμο, άχρωμο και ανούσιο όνομα «Καπνοκοπτηρίου 8» – η διεύθυνσή του,
δηλαδή.

Φέτος, που ανακαίνισαν το παρά την πλατεία Βάθη θέατρο για να στεγάσει
το θίασο Γιάννη Μπέζου – Ναταλίας Τσαλίκη και τη μιούζικαλ εκδοχή τού
σαιξπηρικού «Το ημέρωμα της στρίγγλας», το ξαναβάφτισαν – και καλώς έκαναν. Το
νέο, τέταρτο στη σειρά όνομά του, «Προσκήνιο». Άντε και να στεριώσει!

Μόνο ένα δεν ξέρω: αν δεν έχει αντιρρήσεις ο Αλέξης Σολομός, που είχε
δώσει το ίδιο όνομα, απ’ τα μέσα της δεκαετίας του ’60, στο προσωπικό του
θεατρικό σχήμα, ανενεργό, βέβαια, πια εδώ και χρόνια, χωρίς, πάντως, να έχει
ποτέ ονομάσει έτσι και κάποιο απ’ τα θέατρα που το φιλοξένησαν… Κι αν
διατηρεί ακόμα τον τίτλο.

Εκτός κι αν το ονόμασαν έτσι προς τιμήν του.

«Χάθηκε» από το θέατρο μετά την πολύ καλή Μαργαρίτα της στον «Φάουστ» του
Σπύρου Ευαγγελάτου – τρία χρόνια πριν, στο «Αμφι-Θέατρο». Η γλυκύτατη –
πλάσμα! – Σάννυ Χατζηαργύρη.

Η περήφανη γιαγιά Ελένη Χατζηαργύρη, που θα ξαναπαίξει φέτος τη Μέλανι
Κλάιν – «έσκισε» πέρσι – μαζί με την Αννίτα Δεκαβάλλα και την Χριστίνα
Αλεξανιάν, σε σκηνοθεσία Τάκη Βουτέρη, στο έργο του Νίκολας Ράιτ «Η κυρία
Κλάιν», το οποίο θα επαναληφθεί στο «Θέατρο Εξαρχείων» μετά τη μεγάλη επιτυχία
που είχε, μου έλεγε ότι η εγγονή βρίσκεται στο Λος Άντζελες.

Και ότι κάνει, με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση, μεταπτυχιακές σπουδές
θεάτρου πλάι στον πολύ καλό Ελληνοαμερικανό δάσκαλο και σκηνοθέτη – στο θέατρο
και τον κινηματογράφο – Μίλτον Κατσέλας.

Την περιμένουμε να γυρίσει.