ΓΝΩΜΗ Ζητιάνοι και ανοιχτομάτηδες…

Στην κλασική ελληνική ταινία του ’57 «Για μια κάλπικη λίρα», ο Μίμης
Φωτόπουλος ζητούσε από τους περαστικούς να ελεήσουν τον αόμματο, κρύβοντας τα
σπινθηροβόλα μάτια του με ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά. Όταν όμως περνούσε κάποια
καλλίγραμμη κυρία, ο τυφλός, που μόνο τυφλός δεν ήταν, τραβούσε τα γυαλιά, για
να απολαύσει το θέαμα. Στην Ελλάδα του 2002, οι πρόεδροι των ΠΑΕ έχουν βγει
στη ζητιανιά, προκειμένου να εξασφαλίσουν έσοδα. Και σαν τον ήρωα της ταινίας,
βγάζουν τα γυαλιά του αόμματου όταν από μπροστά του περάσει κανένα ευρώ, αλλά
κάνουν τον τυφλό μπροστά στις άδειες εξέδρες, το κακό θέαμα, τα οικονομικά
τους ανοίγματα που δεν καλύπτονται, τα φαλτσοσφυρίγματα της διαιτησίας, τη
βία, την αναξιοπιστία. Σήμερα, οι πρόεδροι των ΠΑΕ θα επικυρώσουν την απόφαση
για αποχή από το πρωτάθλημα ώστε να τους δοθεί ποσοστό από το «Στοίχημα». Και
στο μυαλό μας έρχονται οι απεργίες στη 10ετία του ’80 για το ΠΡΟ-ΠΟ, τα όσα
συνέβησαν με τα τηλεοπτικά. Και οι δύο αυτές πηγές εσόδων για τις ΠΑΕ
απαξιώθηκαν. Και, ασφαλώς, δεν φταίνε πάντα οι άλλοι, φταίνε και οι ίδιοι.

Η ζητιανιά όμως ξεπερνάει τα όρια. Ιδιαίτερα όταν συνοδεύεται από εκβιασμούς.
Και γι’ αυτό φταίει η ανοχή της πολιτείας και το πολιτικό κόστος. Αυτά που
έχουν κάνει τους προέδρους να αποθρασυνθούν. Όταν ψηφίζεις νόμους και χαρίζεις
χρέη δισ. (περιπτώσεις Άρη, Πανιωνίου, ΠΑΟΚ), όταν κάνεις χαριστικές ρυθμίσεις
(πάμπολλες την τελευταία 15ετία), όταν χτίζεις γήπεδα, όταν είσαι συνεχώς στο
δώσε, φυσικό και επόμενο είναι η άρνηση να μη γίνεται δεκτή.