Όσκαρ; Ε, και τι έγινε, λοιπόν;

Άδικο δεν είχε ο Ντένζελ Ουάσιγκτον. Τα είπε και το ευχαριστήθηκε. Διότι δεν
άντεχε όλους να τονίζουν πόσο σημαντική ήταν η βράβευση η δική του και της
επίσης έγχρωμης Χάλι Μπέρι για τους Αφροαμερικανούς ηθοποιούς. «Και τι έγινε
που βραβεύτηκα με Όσκαρ καλύτερου ηθοποιού; Δεν είναι παρά ένα αγαλματάκι
βάρους έξι κιλών. Δεν του δίνω και μεγάλη σημασία», τονίζει ο 47χρονος
ηθοποιός, που τώρα κάνει το ντεμπούτο του και ως σκηνοθέτης. «Δεν έχω σκεφτεί
τι συνέπειες μπορεί να έχει το βραβείο για τους έγχρωμους ηθοποιούς του
Χόλιγουντ. Ίσως γιατί πιστεύω πως δεν έχει τόση σημασία το τι κάνουν οι άλλοι
για σένα, αλλά το τι κάνεις εσύ για τον εαυτό σου. Το σημαντικότερο είναι να
μην τριγυρνάς περιμένοντας κάποιον να σου δώσει την ευκαιρία», κατέληξε ο
Ντένζελ Ουάσιγκτον. Σωστές και δίκαιες οι δηλώσεις, αλλά γιατί δεν τις έκανε
μετά τη βράβευσή του το 1990 για τον δεύτερο ανδρικό ρόλο; Περίμενε να πάρει
και την ανώτερη διάκριση για να μιλήσει; Εκ του ασφαλούς;