Το Τέταρτο κουδούνι

Τι ήταν κι αυτά τα τρία ολόκληρα αντιτορπιλικά του Γιάννη Μετζικώφ στην
Επίδαυρο, για την «Εθνικο-Θεατρική» την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Κώστα
Τσιάνου…

Και τα είκοσι κορίτσια του Χορού – καλά, ε, καταπληκτικός Χορός – να
άδουν και να χορεύουν μπροστά τους, τινάζοντας τα λευκά τους τα μαντίλια…

Αφού μου ‘ρχόταν να φωνάξω «Κορίτσια, ο στόλος!».

Έντουαρντ Άλμπι, το βραβευμένο με Πούλιτζερ, το 1975, έργο του
«Θαλασσινό τοπίο», θα ανεβάσει το χειμώνα ο νέος σκηνοθέτης Γιώργος Γκικαπέπας
– την προπερασμένη χειμερινή «σεζόν» 2000 – 2001 έκανε, στο θέατρο «Πολιτεία»,
«Το παιχνίδι της μέρας» του Μάρεϊ Σίσγκαλ -, στις «Ροές» της Σοφίας Σπυράτου,
σε μετάφραση Χριστίνας Μπάμπου-Παγκουρέλλη και με σκηνικά και κοστούμια
Χριστίνας Κωστέα.

Τους ρόλους θα ερμηνεύσουν οι καλοί Γιάννης Ροζάκης (στη φωτογραφία) και
Σμαράγδα Σμυρναίου, η οποία στη συνέχεια – η παράσταση θα πάει για δυο μήνες –
θα είναι στο Εθνικό, στη διανομή του έργου του Ο’ Νιλ «Ταξίδι μεγάλης μέρας
μέσα στη νύχτα» που θα ανεβάσει ο Γιάννης Ιορδανίδης, και από τη νεώτερη γενιά
ο Ηλίας Παναγιωτακόπουλος και η Σοφία Καραγιάννη.

Η πρεμιέρα στα τέλη Οκτωβρίου.

Το έργο έχει πρωτοπαρουσιαστεί στην Ελλάδα, με τον τίτλο «Με θέα τη
θάλασσα», απ’ τον Γιώργο Μεσσάλα και το «Μοντέρνο Θέατρό» του, το 1995 – 96,
στο «Αλκυονίς», με τον ίδιο, την Βούλα Ζουμπουλάκη, τον Σπύρο Μαβίδη και την
Βίβιαν Βαλσάμη.

«Ακραία». «Οριακή». «Προκλητική». «Αποκαλυπτική». «Πυρετό». «Παραζάλη».
«Ακραία αιμομιξία». «Εφιαλτικό εικαστικό χωροχρόνο». «Συσπειρώνεται
κλειστοφοβικά σε κατάσταση συνεχούς πανικού». «Μια έκρηξη ηφαιστείου, γεμάτη
καπνούς και λάβα». Ένα λεπτό, να πάρω μια ανάσα εδώ. Και συνεχίζω.

«Σπαράγματα αναμνήσεων από έναν αιμάτινο εφιάλτη που οδήγησε στο μαύρο
χάος της ανθρώπινης ύπαρξης». «Εκεί όπου τα πιο ακραία πάθη τέμνονται
αποκτώντας το πιο αποτρόπαιο νόημά τους». «Οι ήρωες ως τετελεσμένα ανδρείκελα,
φορείς ενός ανεξέλεγκτου πάθους, ποτισμένοι με τυφλό μίσος». Πάλι ανάσα.
Βαθιά. Διότι αρχίζει να ξυπνάει μέσα μου το τετελεσμένο ανδρείκελο… Και
συνεχίζω.

«Το βίαιο χορευτικό λαϊκό θυμό και τη θλιμμένη θυμοσοφία». «Η ανελέητη
περιστροφή στην κλίμακα της φθοράς, του πάθους και ύβρεως οδηγεί στο θάνατο».
«Ο θρήνος να φθάνει στα πιο ακραία (σ.σ.: κι άλλη “ακρότητα”, η τρίτη) όριά
του». «Το σκληρό επιθετικό μοιρολόι»…

Μπρρρ… Μπρρρ…

Όλα αυτά τα διαβάζω μέσα σε είκοσι επτά από τις αράδες του δελτίου
Τύπου το οποίο μου έστειλε το Ελληνικό Φεστιβάλ για τις «Φοίνισσες» του
Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, που έχει ανεβάσει ο Νίκος Χαραλάμπους.

Μα τι θα δω, καλοί μου Κύπριοι αδελφοί, αύριο στην Επίδαυρο; Σπλάτερ;
Έλεος! Γιατί τόση αχαλίνωτη μεγαλοστομία; Γιατί αυτός ο Νιαγάρας της
παπαρδέλας;

Το δεύτερο έργο του Γιώργου Σκούρτη «Οι μουσικοί», που κλείνει φέτος
τριάντα χρόνια απ’ το πρώτο του και μόνο, νομίζω, ανέβασμα – το ’72, στο
Υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης», απ’ τον Κάρολο Κουν, με Γιώργο Λαζάνη, Βαγγέλη
Καζάν, Χρυσούλα Διαβάτη – διάλεξαν ο Ντίνος Καρύδης και η Τζούλια Αργυροπούλου
για να επαναδραστηριοποιήσουν, έπειτα από δεκάξι χρόνια στήριξης του σύγχρονου
ελληνικού έργου και έπειτα από τρία χρόνια σιωπής, την «Ελεύθερη Αυλαία» τους.

Θα σκηνοθετήσει ο συγγραφέας και θα παίξουν ο Ντίνος Καρύδης τον
Μπάντζο, ο Κώστας Μεσσάρης τον Φλογέρα και η Τζούλια Αργυροπούλου την Κουτάλια
– τα τρία ιδρυτικά μέλη της «Αυλαίας».

Στο «Εναλλάξ», απ’ τις 14 Νοεμβρίου.

Είδατε τις αφίσες που κυκλοφόρησε το ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας για το σαιξπηρικό
«Έμπορο της Βενετίας»; Με τους δυο Κιμούληδες;

Έναν Κιμούλη – Σάιλοκ, αγνώριστο (φωτογραφία) με την πρόσθετη μυτόγκα α λα
Σιρανό; Κι απέναντι έναν Κιμούλη «φυσιολογικό», με μύτη κανονική, να κοιτάει
τον άλλο στον καθρέφτη;

Για να σιγουρευτούν απολύτως, φαίνεται, ότι το νοήμον κοινό θα
καταλάβει πως ο Γιώργος Κιμούλης είναι που πρωταγωνιστεί στην παράσταση.