Σεξουαλική Αγωγή

Δώδεκα χρόνων στα δεκατρία, προ τριακονταετίας, στη συνήθη σαχλή ερώτηση –
«Πετράκη, τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;» – δεν έδινα πλέον τη συνήθη σαχλή
απάντηση – «αξιωματικός», «αρχιεπίσκοπος», «αστροναύτης» – αλλά και δεν
αποτολμούσα ακόμη να ομολογήσω την πραγματική μου επιθυμία. Φλεγόμουν να
σταδιοδρομήσω ως λογοκριτής βυζιών. Σήμερα κατακλυζόμαστε από βυζιά – ας
περιοριστούμε προσωρινά στα βυζιά – και είναι δύσκολο ν’ αντιληφθούμε, ιδίως
οι νεότεροι, τη δραματική έλλειψη βυζιών που μάστιζε τότε την πατρίδα μας.
Κάποιαν ευθύνη για την έλλειψη, ασφαλώς κι έφερε η δικτατορία – βάδιζε ήδη
προς τον έκτο της χρόνο – μολονότι και χωρίς αυτήν το πρόβλημα θα
εξακολουθούσε μάλλον να υφίσταται. Ως κυρίως βυζί ορίζαμε τη ρώγα και την
περίμετρό της, αν και δεν μέναμε ασυγκίνητοι μπροστά σ’ ένα βαθύ ντεκολτέ,
γαρνιρισμένο με μια φέτα από το σουτιέν. Οι πιθανότητες όμως να σκοντάψουμε
πάνω στο κυρίως βυζί ήταν εξαιρετικά περιορισμένες. Μπορούσαμε να το πάρουμε
μάτι μονάχα τυχαία, από την τρύπα καμιάς καμπίνας στην πλαζ – έβριθαν οι
τρυποκάρυδοι – ή από την κατρακύλα καμιάς χαλαρής τιράντας, κατά κανόνα από
αφηρημάδα και σπανιότατα επίτηδες.

Γνωρίζαμε φυσικά ότι υπάρχουν επίγειοι παράδεισοι όπου άνδρες και γυναίκες (θα
μας σκανδάλιζε η παρουσία παιδιών, εάν δεν την αγνοούσαμε παντελώς) κάνουν
μπάνιο ολοτσίτσιδοι, αλλά τους τοποθετούσαμε γεωγραφικά στη μακρινή
Σκανδιναβία και εικάζαμε ότι οι θαρραλέοι ξεβράκωτοι τουρτουρίζουν,
εκτεθειμένοι πρωί βράδυ στο ξεροβόρι και στην παγωνιά. Από τις εφημερίδες
επίσης μαθαίναμε ότι κάθε απόπειρα να μεταφερθεί ο παράδεισος και στην Ελλάδα
– είτε στη Μύκονο είτε στα Μάταλα – είχε άσχημη κατάληξη. Είχε παταχθεί εν
σπέρματι, για να δανειστούμε μια έκφραση εκείνων των ημερών, καίτοι ξέραμε την
τύφλα μας για το ίδιο το σπέρμα. Νηοπομπές με χωροφύλακες, νομάρχες, παπάδες,
παπαδιές, κατηχητές κι εξορκιστές είχαν αγκυροβολήσει στις απόμερες παραλίες,
είχαν αιφνιδιάσει τους γυμνιστές και είχαν επαναφέρει πάραυτα την τάξη. Η
νεφελώδης διατύπωση δεν μας επέτρεπε να κατανοήσουμε αν είχαν κλείσει στη
φυλακή τους ταραξίες, αν τους είχαν απελάσει αυθημερόν ή αν τους είχαν
μοιράσει βρακάκια. Αργότερα, πολύ αργότερα θα διαπιστώναμε ότι καμία από τις
ανωτέρω μεθόδους δεν θεωρούσαν περιφρονητέα. Εναπέκειτο στη διακριτική τους
ευχέρεια.

Τα βυζιά δεν κυκλοφορούσαν ελεύθερα. Κυκλοφορούσαν όμως τυπωμένα. Κρεμασμένα
στα κεντρικά περίπτερα. Εξώφυλλα στα ξενόγλωσσα περιοδικά, που εμείς
εκλαμβάναμε συλλήβδην ως «εγγλέζικα», παρότι τα περισσότερο ήταν γερμανικά ή
ολλανδικά. Εκεί, κάθε βδομάδα, είχαμε την ευκαιρία ν’ απολαύσουμε τέσσερα με
πέντε καινούργια ζευγάρια βυζιά. Συνήθως παχουλά βυζιά, δυσανάλογα έως και
παραμορφωτικά πιο μεγάλα από το υπόλοιπο σώμα. Βεβαίως ήταν μια απόλαυση
κουτσουρεμένη, εφόσον το κρίσιμο σημείο, την καρδιά της μικρής περιοχής, τη
ρώγα, την σκέπαζε άλλοτε ένα αστεράκι και άλλοτε μια μουντζούρα με μαρκαδόρο.
Το αστεράκι σπανίως ήταν αυτοκόλλητο, διότι διέτρεχε τον κίνδυνο να το
ξεκολλήσουμε, έστω και με πιθανή απώλεια τη ρώγα καθαυτή. Από την άλλη μεριά,
τα αστεράκια προϋπέθεταν κάποια πρόσθετη τεχνική επεξεργασία – όχι πάντοτε
εφικτή, με δεδομένα τα στενά χρονικά περιθώρια από τον εκτελωνισμό των τευχών
έως τη διανομή τους στα πρακτορεία – και κάποια πρόσθετη οικονομική
επιβάρυνση, ιδιαίτερα πιθανόν δυσβάστακτη, αν λογαριάσουμε τις εκατοντάδες,
ίσως και τις χιλιάδες ρώγες που έπρεπε να καλυφθούν μηνιαία. Μπορεί η
μουντζούρα να έδινε την αίσθηση της τσαπατσουλιάς, μα ήταν σαφώς προτιμότερη
από το αστεράκι.

Δυο τρεις σβέλτοι υπάλληλοι, εξοπλισμένοι μ’ ένα κουτί μαρκαδόρους, περιόριζαν
σημαντικά την οικονομική αιμορραγία. Ποιος δεν θα ήθελε να βρίσκεται στο δικό
τους πόστο; Εγώ ευχαρίστως θα τους ξαλάφρωνα από αναρίθμητες μουντζούρες,
ακόμη και αν δεν έπαιρνα δεκάρα τσακιστή, ακόμη και αν δούλευα διπλή βάρδια.
Με τα μάτια της φαντασίας μου έβλεπα τον εαυτό μου να εξετάζει εξονυχιστικά τα
βυζιά, σαν πεπειραμένος γυναικολόγος και να διαλέγει έπειτα προσεκτικά τον
κατάλληλο μαρκαδόρο. Κάπου κάπου θα έκανα και καμιά ζαβολιά. Θα έκρυβα κανένα
περιοδικό κάτω από το μπουφάν και θα το μοσχοπουλούσα στα φιλαράκια μου ή θα
άφηνα καμιά ρώγα μισοακάλυπτη, ώστε να πάρουν και οι αναγνώστες μια γεύση από
την προσωπική μου ευτυχία. Ήμουν αλτρουιστής παιδιόθεν.

Με το μυστικό που εδρεύει πιο χαμηλά από τον αφαλό ασχολήθηκα συστηματικά
μόνον αφότου έκλεισα τα δεκατέσσερα. Η πτώση της κιλότας συνέπεσε με την πτώση
της δικτατορίας. Νωρίτερα είχα διασταυρώσει τις βασικές λεπτομέρειες. Ήμουν
σχεδόν βέβαιος πως η σχισμή είναι κάθετη, αν και – όπως κάθε γνήσιος
σκεπτικιστής – πόνταρα κι ένα δέκα τοις εκατό στο ενδεχόμενο να είναι
οριζόντια ή διαγώνια. Όσον αφορά στη διείσδυση, δεν ήμουν εξίσου καλά
πληροφορημένος. Εδώ που τα λέμε, δεν ήμουν καθόλου μα καθόλου σίγουρος πως
είναι απαραίτητη. Στον κινηματογράφο – απ’ όπου αντλούσα τη στοιχειώδη μου
επιμόρφωση – οι εραστές φιλούσαν και χάιδευαν ο ένας τον άλλον, ξάπλωναν ο
ένας πάνω στον άλλον, κουνιόνταν ρυθμικά, σαν χορευτές μπαλέτου, αλλά δεν
έδειχναν να τους απασχολεί σοβαρά η διείσδυση – περισσότερο τους απασχολούσε
μην τυχόν και γλιστρήσει το σεντόνι από το κορμί τους. Κατέληξα σε μια σειρά
από αναπόφευκτα συμπεράσματα. Η διείσδυση είναι προαιρετική, το χοροπήδημα
υποχρεωτικό, οι εραστές κυκλοφορούν διαρκώς φασκιωμένοι με σεντόνια κι εγώ,
παρά την πτώση της δικτατορίας, δεν θ’ αξιωθώ ποτέ να δω το κυρίως βυζί.

Με ανάλογες αντιλήψεις κατέβηκα στο πεδίο της μάχης, λίγους μήνες κατόπιν.
Σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής, έπρεπε να λάβω το βάπτισμα του πυρός σ’ ένα
μπορντέλο. Η οικειότητα της πατρόνας – μου τσίμπησε ως και το μάγουλο – με
ξάφνιασε μάλλον δυσάρεστα. Απεναντίας, η ίδια η πουτάνα ήταν μια ευχάριστη
έκπληξη. Υπενθυμίζω πως δεν είχαν ανοίξει ακόμη τα σύνορά μας με τον ανατολικό
συνασπισμό και τα μπορντέλα μας έμοιαζαν πιο πολύ με αποθήκες ανταλλακτικών. Η
κοπέλα που ανέλαβε να με ξεπαρθενέψει ερχόταν κατευθείαν από το μέλλον.
Ξανθιά, αδύνατη, χαριτωμένη. Άσε που δεν είχε ψύχωση με τα σεντόνια. Μου
μόστραρε τα κάλλη της φάτσα φόρα. Το κυρίως βυζί της ήταν στητό και η σχισμή
της εντελώς κάθετη. Χωρίς να διστάσω στιγμή, πέταξα τα ρούχα μου κι έπεσα από
πάνω της. Το πιο γλυκό τραμπολίνο.

«Στάσου, γλυκέ μου», με συγκράτησε, σκασμένη στα γέλια. «Είναι πιο πολύπλοκο».

Εντάξει. Εκείνο το απόγευμα έμαθα τα πάντα γύρω από την στύση. Στύση δική μου,
πάντως, δεν είδα στα μάτια μου. Ήθελα ν’ ανοίξει η γη και να με καταπιεί.
Ορκίστηκα να μην ξαναδώ ποτέ ερωτική ταινία, να μην ξαναστρώσω ποτέ σεντόνι
και να μην ξαναπατήσω ποτέ σε μπορντέλο. Κράτησα τον πρώτο μου όρκο για μια
βδομάδα, ενώ τον δεύτερο τον κρατώ έως και σήμερα. Όσο για τον τρίτο όρκο,
έπρεπε να περάσουν τέσσερα χρόνια ώσπου να τον παραβώ. Ήμουν πλέον δεκαοκτώ
χρονών παλικάρι. Γνώριζα όχι μόνο πώς να προκαλώ τη στύση μου αλλά και πώς να
τη διατηρώ, ένεκα αβροφροσύνης, για περισσότερα από εξήντα δευτερόλεπτα. Δεν
μου γεννήθηκε ξαφνικά η επιθυμία να επιστρέψω εκεί που είχα εξευτελιστεί.
Έβγαινα ωστόσο από μια τρομερή ερωτική απογοήτευση (τίποτε κατώτερο του
«τρομερού» δεν αισθανόμουν στα δεκαοκτώ μου) και ήμουν αποφασισμένος να
διαρρήξω άπαξ και διά παντός τις αισθηματικές μου σχέσεις με το αντίθετο φύλο.
Είχα πλαγιάσει ήδη με πέντε κορίτσια κι έκρινα το δείγμα επαρκές για
γενικεύσεις. Πίστευα πια ακράδαντα ότι όλες οι γυναίκες ανεξαιρέτως
εκμεταλλεύονται τα συναισθήματά σου. Η μόνη τίμια συναλλαγή – οδηγούσα
αναπότρεπτα τον συλλογισμό μου έως το τέρμα – ήταν η συναλλαγή με τις
πουτάνες. Ο κύβος ερρίφθη, κυρίες μου. Θα ξέδινα από καιρού εις καιρόν με τις
πουτάνες και θ’ ακολουθούσα έπειτα απερίσπαστος το πεπρωμένο μου.

Πιστός στις νέες μου πεποιθήσεις, ήμουν προετοιμασμένος να υποστώ και κάποιες
αβαρίες. Θα δεχόμουν μια πουτάνα πιο άσχημη από την παρθενική μου, ακόμη και
πιο παχουλή, όχι όμως και πιο κοντή κατά τριάντα ολόκληρους πόντους. Μπροστά
μου εμφανίστηκε μια πυγμαία. Μια πουτάνα πυγμαία. Σύμφωνοι, ούτε εγώ ήμουν
πρώτο μπόι, αλλά δεν μπορούσα και στα καλά καθούμενα να πηδήξω μια πυγμαία.
Πόσο μάλλον που έδειχνε αφόρητα βαριεστημένη. Μασούσε τσίχλα και κοιτούσε πάνω
από το κεφάλι μου ένα αόρατο ταξίμετρο, με τις μονάδες του να πέφτουν ήδη
αδυσώπητα. Ήταν γυμνή μόνον από τη μέση και κάτω – λες και το βυζί, το κυρίως
βυζί, δεν ενείχε το παραμικρό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα. Μολαταύτα, το
έβαλα πείσμα. Εφόσον τα αισθήματα ήταν για τον σκουπιδοτενεκέ και ήμουν εις
θέσιν να χειρίζομαι τη στύση μου απεριόριστα, θα ήμουν ικανός και ν’
ανταπεξέλθω απέναντι σε μια πυγμαία. Χρειαζόμουν απλώς ένα στήριγμα για τις
φαντασιώσεις μου. Κάπου πρόχειρα να κρατηθώ. Κρατήθηκα από τον κώλο της.

Η πυγμαία μου έριξε μια ενοχλημένη ματιά. Δεν ενέκρινε προφανώς την
πρωτοβουλία μου.

«Ρε, φίλε, τόσος χώρος υπάρχει», παρατήρησε. «Εκεί βρήκες να βάλεις το χέρι
σου;».

Αναχώρησα από το μπορντέλο κλονισμένος συθέμελα. Για στύση, φυσικά, ούτε λόγος
– ήταν όμως και το λιγότερο που θα έπρεπε να με απασχολεί. Κολοσσιαία
ερωτήματα τριβέλιζαν τη συνείδησή μου. Ο χώρος και ο χρόνος. Ο κώλος και το
βυζί. Ήμουν φανερά προπέτης. Να που αρκούσε μια πυγμαία. Να με γυρίσει πίσω
στα θρανία. Να μάθω τα πάντα από την αρχή.

Επιμέλεια: Μικέλα Χαρτουλάρη