Διαστάσεις Το κόστος της καταστολής

Μια κοινή, μαζική και ειρηνική πορεία Παλαιστινίων, Ισραηλινών και δυτικών
ειρηνιστών; Όνειρο, βέβαια. Αλλά όπως λέει και η Λίνα Αλεξίου, τα όνειρα
χρειάζεται να τα πιστεύεις.

Επιθέσεις αυτοκτονίας: όλο και περισσότεροι Παλαιστίνιοι υψώνουν τη φωνή τους για να τις καταδικάσουν

Όλα άρχισαν ξαφνικά. Δύο χιλιάδες Παλαιστίνιοι συγκεντρώθηκαν μέσα σε λίγα
λεπτά στην Τζενίν και, αψηφώντας την απαγόρευση της κυκλοφορίας, ξεκίνησαν μια
πορεία προς τη Ναμπλούς κρατώντας πανό που έγραφαν: «Όχι στη δολοφονία
Ισραηλινών και Παλαιστινίων αμάχων. Όχι στην κατοχή». Ισραηλινά τζιπ τούς
έφραξαν τον δρόμο, μεγάφωνα της αστυνομίας τους διέταξαν να σταματήσουν, αλλά
εκείνοι συνέχισαν απτόητοι, άφοβοι, αποφασισμένοι, κόβοντας δρόμο από τα
χωράφια. Οι στρατιώτες δίστασαν να πυροβολήσουν. Τους απέτρεψαν τα ξένα
τηλεοπτικά συνεργεία και οι εκατοντάδες εθελοντές, μεταξύ των οποίων και
πολλοί Εβραίοι, από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. Στη Ναμπλούς, οι
διαδηλωτές τριπλασιάστηκαν, καθώς ενώθηκαν μ’ αυτούς και χιλιάδες κάτοικοι της
πόλης.

Όλοι μαζί ξεκίνησαν για τη Ραμάλα. Κι όταν έφτασαν εκεί, ήταν πάνω από εκατό
χιλιάδες. Εκεί τους περίμεναν χιλιάδες Ισραηλινοί ειρηνιστές. Κι αυτό το
ανθρώπινο ποτάμι κατευθύνθηκε στην Ιερουσαλήμ, για να σταματήσει έξω από την
Κνεσέτ, όπου μια σειρά από ομιλητές έθεσαν τους όρους τους: άμεση και χωρίς
όρους αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων στα εδάφη που ήλεγχαν πριν από την
τελευταία ιντιφάντα και επανάληψη των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων που
διεκόπησαν στην Τάμπα τον Ιανουάριο του 2001. Αν η κυβέρνηση δεν ικανοποιήσει
αυτούς τους όρους, οι ισραηλινοί ειρηνιστές θα κάνουν το αντίθετο δρομολόγιο,
από την Ιερουσαλήμ προς την Τζενίν, διαδηλώνοντας έξω από κάθε ισραηλινή
στρατιωτική βάση στα κατεχόμενα εδάφη.

Όλα αυτά βέβαια είναι όνειρα, θερινά όνειρα, και ακριβέστερα όνειρα του
δημοσιογράφου της Γκάρντιαν Τζόναθαν Στηλ. Παλαιστίνιος Γκάντι δεν
υπάρχει ούτε Ισραηλινός Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Στην κουλτούρα αυτών των δύο λαών
δεν υπάρχει θέση για μια μαζική, μη βίαιη εξέγερση. Οι εξτρεμιστές και των δύο
πλευρών σπεύδουν να σαμποτάρουν οποιαδήποτε προσπάθεια να βρεθεί κάποια λύση.
Κι όμως, δεν έχουν κλείσει όλοι οι δρόμοι του διαλόγου. Δεν έχουν σβήσει όλες
οι ελπίδες. Στην πλευρά των Παλαιστινίων, για πρώτη φορά αμφισβητούνται τόσο
έντονα και τόσο ανοιχτά οι επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον αμάχων. Στην πλευρά
των Ισραηλινών, για πρώτη φορά εμφανίζεται κάποιος πολιτικός που μπορεί να
νικήσει τον Σαρόν και να δώσει τέλος στη λογική της βίας: πρόκειται για τον
δήμαρχο της Χάιφα Άμραμ Μίτζνα, έναν πρώην στρατηγό που υπόσχεται να
ξαναρχίσει χωρίς όρους διάλογο με όποιον ηγέτη επιλέξουν οι Παλαιστίνιοι.

Η πορεία εκατό χιλιάδων ανθρώπων υπέρ της ειρήνης μπορεί να είναι όνειρο,
γίνονται όμως καθημερινά πολλές μικρότερες πορείες, αναλαμβάνονται πολλές
πρωτοβουλίες τόσο από τους πρωταγωνιστές της κρίσης όσο και από ενεργούς
πολίτες της Δύσης. Η ισραηλινή αστυνομία μπορεί ακόμη να διαλύει τις
κινητοποιήσεις με άλογα, μάνικες νερού και δακρυγόνα. Το κόστος της
καταστολής, όμως, μεγαλώνει συνεχώς.