Μικρό δράμα για δέκα πρόσωπα

Στις δεκατρείς Αυγούστου το μεσημεράκι, η Βενετία Ροδίου επιβιβάστηκε στο
«Πήγασος Εξπρές» και αναχώρησε με βαριά καρδιά από τη Σίφνο για τον Πειραιά.
Θα ήταν η πρώτη φορά τα τελευταία τριάντα δύο χρόνια που θα περνούσε τη γιορτή
της Παναγιάς μακριά από το αγαπημένο της νησί, μόνιμο τόπο διακοπών για
εκείνην και για τον μακαρίτη σύζυγό της. Αιτία ο γάμος της βαφτισιμιάς της –
«στο παραπέντε» κατά τη γνώμη της – αφού η κοπέλα κόντευε πια να σαρανταρίσει.

Το δώρο της Βενετίας ζύγιζε πάνω από τριάντα κιλά και για να το ανεβάσει στο
πλοίο αναγκάστηκε να φιλοδωρήσει γενναία έναν ναύτη. Επρόκειτο για μιαν
αλλόκοτη κατασκευή από βότσαλα, όστρακα και κοτρώνες που είχε μονάχη της
συλλέξει από τις παραλίες της Σίφνου, βάψει, γυαλίσει και κολλήσει μεταξύ
τους. Ονομαζόταν ποιητικά «υμέναιος». Η γενική αίσθηση ήταν ότι η Βενετία
Ροδίου το είχε ρίξει στις εικαστικές κατασκευές στα πενήντα της προκειμένου να
παρηγορηθεί για τον θάνατο του άντρα της. «Βρήκε κι αυτή η καημένη ένα
χόμπι…» έλεγαν με κατανόηση οι φιλενάδες της. Κανείς δεν προέβλεπε πως η
επόμενη γενιά θα ανακάλυπτε στο πρόσωπό της μια πρωτοπόρο γλύπτρια, που
ουσιαστικά εγκαινίαζε με το έργο της την ελληνική τέχνη του εικοστού πρώτου
αιώνα. Και μεταξύ μας, ούτε καν η ίδια το υποψιαζόταν.

Με το που φάνηκε το Σούνιο, ύστερα από τεσσερισήμισι ώρες ταξίδι, ξεκίνησαν οι
αναποδιές: λαθρακούοντας μια συζήτηση μεταξύ δυο παπάδων, η Βενετία
πληροφορήθηκε ότι οι ταξιτζήδες απεργούσαν. Την κυρίεψε πανικός. Αν ήταν μόνη
της, δεν θα ‘χε πρόβλημα να πάρει τον Ηλεκτρικό, όμως τώρα με τον «υμέναιο»;
Μέχρι που σκέφτηκε να προσποιηθεί λιποθυμία για να καλέσουν το 166 που θα την
διεκόμιζε μαζί με τις αποσκευές της σε κάποιο νοσοκομείο και από εκεί στο
σπίτι, για κατ’ οίκον δήθεν νοσηλεία.

Ως από μηχανής θεός μπήκε ο Νίκος Βούρβαχης στο σαλόνι της πρώτης θέσης.
Συνταξιούχος διευθυντής των Ταχυδρομείων, γνωστός τού μακαρίτη και τακτικός
συμπαίκτης του στην πρέφα, φλέρταρε ανενδοίαστα τη Βενετία όποτε την
συναντούσε. Λίγο μετά τη χηρεία της, τον είχε πιάσει τέτοια λύσσα να την
κατακτήσει, ώστε είχε φτάσει σε σημείο να της στέλνει ειδοποιητήρια για
ανύπαρκτα συστημένα, για να την αναγκάζει να τον επισκέπτεται στο ταχυδρομείο
καθημερινά σχεδόν. Η φόρα τού κόπηκε όταν την στρίμωξε ένα μεσημέρι στην
αίθουσα με τα υπερπόντια δέματα κι έφαγε ένα ξεγυρισμένο χαστούκι. Έχασε κάθε
ίχνος της επί μια δεκαετία. Και τώρα την έβλεπε ξαφνικά μέσα στο «Πήγασος
Εξπρές», να του χαμογελάει πλατιά. Ο πόθος του ακαριαία αναζωπυρώθηκε.

Δεν το συνήθιζε η Βενετία να εκμεταλλεύεται τους άντρες. Μα στην κατάσταση που
βρισκόταν, αποφάσισε εν ψυχρώ να παραστήσει στον Βούρβαχη την καλή προκειμένου
να εξασφαλίσει τη μεταφορά της. Πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι η Βενετία Ροδίου
παρέμενε στα εξήντα της μια καλλονή, κάτι ανάμεσα σε Μπουμπουλίνα και σε σταρ
του παλιού ιταλικού σινεμά. Ο Νίκος Βούρβαχης, από την άλλη, ήταν ένας
κοντόχοντρος ροδομάγουλος κύριος με πελώρια φαλάκρα. Η ξαφνική προσέγγισή τους
έμοιαζε προορισμένη να διαρκέσει όσο ακριβώς και η διαδρομή Πειραιάς – Πλατεία
Αμερικής.

Με φρίκη διαπίστωνε η Βενετία ότι γερνώντας ο Βούρβαχης είχε καταντήσει ακόμα
πιο φιγουρατζής. Κάπνιζε πούρο, ντυνόταν στην τρίχα – μα μ’ έναν τρόπο
επιτηδευμένο μέχρι γελοιότητας – και της μιλούσε πότε για τη συλλογή του από
σπάνια κρασιά, πότε για τις ιδιοφυείς επενδύσεις του στα διεθνή χρηματιστήρια.
Στα μέσα της λεωφόρο Συγγρού, η Βενετία είχε μπουχτίσει τόσο πια από την
φλυαρία του, ώστε άνοιξε την τσάντα της και άρχισε να ψάχνει νευρικά για τα
κλειδιά της, αδημονώντας για τη στιγμή που θα ‘κλεινε την πόρτα του σπιτιού
της και θα τον άφηνε επιτέλους απέξω. Ένα στεντόρειο «γαμώτο» τής ξέφυγε, ενώ
την είχε μισοαδειάσει πια πάνω στη φούστα της. «Τα ξέχασα στη Σίφνο, στο
τραπέζι της κουζίνας!». «Έλα να κοιμηθείς σ’ εμένα και από αύριο βλέπουμε!»
άρπαξε την ευκαιρία ο Βούρβαχης. «Στο δωμάτιο των ξένων, φυσικά…» συμπλήρωσε
όταν η Βενετία τον κεραυνοβόλησε με ένα βλέμμα. «Τρελάθηκες, Νικολάκη…
Ευτυχώς έχω αφήσει αντικλείδι στο ψιλικατζίδικο. Θα ‘ναι όμως τέτοιαν ώρα
ανοιχτό;».

Το ψιλικατζίδικο στη γωνία Πατησίων και Τενέδου έκλεινε στις δέκα κάθε βράδυ
και τώρα κόντευε εντεκάμισι. Η Βενετία στάθηκε σκανδαλωδώς τυχερή: Η Ρίτα,
μοναχοθυγατέρα του ιδιοκτήτη, παρέτεινε τη βάρδια της προκειμένου να
απολαμβάνει εντός έδρας το ψηστήρι ενός νεαρούλη με σκουλαρίκι στο ρουθούνι
και μαλλιά – καρφιά. Δεκατεσσάρων ετών η Ρίτα, φορούσε τζιν σκισμένο στα
γόνατα και στα καπούλια, πουκάμισο ανοιχτό μέχρι το τρίτο κουμπί ώστε να
διακρίνεται η δαντέλα του σουτιέν και το ήδη πλούσιο στήθος της και γενικά
ψόφαγε να δείχνει πολύ πιο ξεβγαλμένη από όσο στ’ αλήθεια ήταν. Γι’ αυτό και
είχε πρόθυμα κατεβάσει δυο μισογεμάτα ποτήρια απ’ το ουίσκι που είχε αγοράσει
επί τόπου ο θαυμαστής της, κι ας ήξερε ότι τα ποτά που πουλούσε ο πατέρας της
ήταν καραμπινάτες μπόμπες. Τρέκλιζε πια κανονικά, όπως και ο Τάσος ο οποίος
πρέπει να είχε πιει τουλάχιστον τέσσερα κι όμως δεν έβρισκε ακόμα το κουράγιο
να την φιλήσει. Η ξαφνική είσοδος της Βενετίας, ακολουθούμενης από τον
Βούρβαχη – ο οποίος, με τα σινιέ κάτασπρα ρούχα του, έμοιαζε με ψυγειάκι –
προξένησε στα πιτσιρίκια νευρικό γέλιο.

«Μεθυσμένα είστε;» τα πήρε αμέσως χαμπάρι η Βενετία – «πού βρίσκεται ο μπαμπάς
σου;» στράφηκε στη Ρίτα, αγνοώντας παγερά τον Τασούλη. «Στον αδελφό του, στην
Αμερική» απάντησε εκείνη χωρίς να σταματήσει να χαχανίζει. «Η μαμά σου;».
«Μαζί του!». «Κι εσένα σε αφήσαν μόνη σου;» την περιεργάστηκε λες και η
απώλεια της παρθενίας μπορούσε να διαπιστωθεί διά γυμνού οφθαλμού. «Με τη θεία
μου τη Μάγδα!». «Και πού είναι τώρα αυτή;». «Στην Αίγινα με τον γκόμενο!»
απάντησε η Ρίτα και την έπιασε λόξυγκας. Η Βενετία λαχταρούσε να της αστράψει
δυο φούσκους, μα καταλάβαινε ότι μονάχα αν διατηρούσε την ψυχραιμία της υπήρχε
περίπτωση να βρεθεί κάποια άκρη. «Έχω δώσει στον μπαμπά σου το αντικλείδι του
διαμερίσματός μου. Ξέρεις πού το έχει βάλει;». Η Ρίτα την κοίταξε τελείως
αποχαυνωμένη. «Ξέρεις πού το έχει βάλει, κοριτσάκι μου; Με θυμάσαι εμένα;
Είμαι η κυρία Ροδίου, που μένω στον πέμπτο!». «Την θυμάσαι;» υπερθεμάτισε ο
Βούρβαχης, με το βλέμμα ασυναίσθητα καρφωμένο στο ντεκολτέ της μικρής. «Την
θυμάμαι…» ομολόγησε με τα πολλά η Ρίτα. «Πού είναι λοιπόν το κλειδί;». «Δεν
έχω ιδέα…». «Κι εγώ τώρα τι θα κάνω;» σήκωσε η Βενετία τα μάτια στον ουρανό.
«Κατάλαβες; Τους εμπιστεύεσαι, ψωνίζεις από αυτούς τα γάλατα και τα γιαούρτια
σου, παρόλο που το σούπερ μάρκετ τα ‘χει τουλάχιστον είκοσι τοις εκατό
φθηνότερα, κι όταν έρθει η ώρα ανάγκης σε κρεμάνε!». «Οι κλειδαράδες
διανυκτερεύουν», νόμισε ο Βούρβαχης ότι είχε βρει την λύση. «Σιγά μην φωνάξω
κλειδαρά! Η πόρτα είναι ασφαλείας, για να την ανοίξεις πρέπει να τη σπάσεις!
Θα βρούμε το κλειδί ο κόσμος να χαλάσει! Έχεις τουλάχιστον, κορίτσι μου, το
νούμερο του θείου σου στην Αμερική;».

Ο Παναγιώτης Παπαχαραλάμπους είχε συντομεύσει το επίθετο του όχι σε «Πάπας»
αλλά σε «Μπους» πολλά χρόνια πριν πληροφορηθεί την ύπαρξη της ομώνυμης
πολιτικής οικογένειας. Αυτή ήταν και η μοναδική πρωτότυπη ιδέα του από το 1971
που μετανάστευσε, κατ’ αρχήν στη Νέα Υόρκη και αργότερα στο Άιοβα Σίτι των
Ηνωμένων Πολιτειών. Αφού άλλαξε καμιά ντουζίνα άχαρα και φτηνοπληρωμένα
επαγγέλματα, στράφηκε στην ελληνική παράδοση: Αγόρασε ένα καρότσι, το έβαψε
γαλανόλευκο κι άρχισε να φτιάχνει και να πουλάει υπαιθρίως ένα λιπώδες
ιδιοσκεύασμα που κατ’ ευφημισμόν αποκαλούσε «γκρικ γύρο». Το γεγονός ότι
επρόκειτο για ενέσεις χοληστερίνης τυλιγμένες σε πίτα δεν σταματούσε τους
Αμερικάνους – τα Σαββατόβραδα, ειδικά, ουρές σχηματίζονταν γύρω του κι
εκείνος, με σβελτάδα ταχυδακτυλουργού, αντάλλασσε θερμίδες με δολάρια. Σύντομα
απέκτησε και δεύτερο καρότσι κι αργότερα μια καντίνα-τροχόσπιτο για να
αλωνίζει τα ροντέο των μεσοδυτικών πολιτειών. Είχε προκόψει εν ολίγοις ο
Έλληνας Μπους κι αντιμετώπιζε μάλλον αφ’ υψηλού τον αδελφό του, που είχε
μείνει στην Αθήνα και βούλιαζε τόσα χρόνια στη ρουτίνα «ψιλικατζίδικο-τριάρι
με θέα στον ακάλυπτο». Το μόνο που του ζήλευε ήταν η γυναίκα του – μελαχρινή
και κρεββατογεμίστρα – καμιά σχέση με τη δική του, την ξεπλυμένη, φακιδιάρα
Τσέλσι, στην οποίαν δυστυχώς είχαν μοιάσει και οι δύο γιοι του. «Σίγουρα όμως
θα του τα φοράει!» σκεφτόταν μπανίζοντας τα μπούτια της. Καθόντουσαν, αδέλφια
και νύφες, στο γκαζόν της βίλας του, λιάζονταν και προσπαθούσαν να χωνέψουν το
ιμάμ μπαϊλντί που είχε μαγειρέψει η Κική και το’χε φλομώσει στο σκόρδο. Το
τηλέφωνο χτύπησε, ο Μπους το σήκωσε και το’δωσε στον αδελφό του: «Από το
μαγαζί μου τηλεφωνείς; … Τι ώρα είναι στην Ελλάδα; … Μεσάνυχτα; … Και
γιατί το κρατάς ακόμα ανοιχτό; … Κοίταξε, κακομοίρα μου, να σε ληστέψει κανά
πρεζόνι!».

Από τα νιαουρίσματα της Ρίτας, η Βενετία και ο Βούρβαχης συμπέραιναν τη
διάθεση του πατέρα της. Όσο για τον Τασούλη, εκείνος ούτε άκουγε ούτε
νοιαζόταν πια για τίποτα. Είχε σωριαστεί στο πάτωμα και έβλεπε το σύμπαν να
γυρίζει, τυλιγμένο σε αναθυμιάσεις νοθευμένου ουίσκι. Χάνοντας την υπομονή
της, η Βενετία άρπαξε το ακουστικό. «Εδώ Βενετία Ροδίου. Μπορείτε να μου
πείτε, σας παρακαλώ, πού έχετε βάλει το αντικλείδι του σπιτιού μου;».
Χρειάστηκε δέκα λεπτά ο Γιάννης Παπαχαραλάμπους για να επιβεβαιώσει ότι η
τρελή του πέμπτου τού είχε όντως δώσει κάποτε το κλειδί της και άλλα είκοσι
μέχρι να θυμηθεί πως, όταν άδειαζε το μαγαζί για να το βάψει, είχε γεμίσει μια
σακούλα με άχρηστα μικροπράγματα και τα’ χε πάει στην αποθήκη της μάνας του
στην Καισαριανή.

Στο μεταξύ, έπεφτε θύμα διπλής προδοσίας: Ο Μπους παρέσερνε μ’ ένα γελοίο
πρόσχημα την Κική στην κουζίνα κι εκεί τη χούφτωνε πάνω απ’το νεροχύτη. Η Κική
αντιστεκόταν ελάχιστα, για τα προσχήματα, κι ύστερα παραδινόταν στα χάδια του.
Ξεκίνησε σαν ενδοοικογενειακή σκανδαλιά, έμελλε όμως να εξελιχθεί ταχύτατα σε
ανεξέλεγκτο πάθος. Η Κική δεν θ’ ακολουθούσε τον άντρα της πίσω στην Ελλάδα,
θα ‘μενε με τον αδελφό του και θα περνούσαν τριάντα χρόνια μες στο μέλι. Η
Τσέλσι θα αυτοκτονούσε. Ο Γιάννης θα το ‘ριχνε στο ποτό. Προς το παρόν δεν
είχε την παραμικρή προαίσθηση για το θλιβερό του πεπρωμένο – τον απασχολούσε
μονάχα η ύποπτη εργατικότητα της κόρης του. «Μην ανησυχείτε, μαζί θα κλείσουμε
το κατάστημα, θα τη βάλω στο κρεβάτι της και θα την νανουρίσω αν χρειαστεί!»
τον διαβεβαίωσε η Βενετία και τού ‘κλεισε επιτέλους το τηλέφωνο. «Θα ‘ρθεις
μαζί μας στη γιαγιά σου!» διέταξε τη Ρίτα.

Κατέβασαν ρολά, άφησαν τον μεθυσμένο Τασούλη στο πεζοδρόμιο (η Ρίτα τον
λυπόταν, μα διατελούσε υπό το κράτος της βενέτειας τρομοκρατίας) και έσπευσαν
με τη Άλφα Ρομέο του Βούρβαχη στην Καισαριανή.

Η Μαργαρίτα Παπαχαραλάμπους η πρεσβύτερη ζούσε σε ένα ετοιμόρροπο προσφυγικό
σπιτάκι. Είχε περάσει τα ενενήντα, ήταν μισόκουφη και μισότυφλη και την
έπαιρνε κάθε βράδυ ο ύπνος σε απόσταση ενός μέτρου από την τηλεόραση, η οποία
έπαιζε στη διαπασών. Η ξαφνική εισβολή της εγγονής της και των δύο ξένων την
τάραξε πολύ λιγότερο απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς. «Άμα δεν είσαι ο χάρος,
καλώς όρισες!» διέκοψε τη Βενετία που προσπαθούσε να της εξηγήσει ποιοι ήταν
και τι ήθελαν. Σηκώθηκε κι ετοιμάστηκε να τους ψήσει καφέ. Μονάχα όταν ο
Βούρβαχης έκλεισε την τηλεόραση, αντέδρασε έξαλλα. «Άνοιξε την, το
παρακολουθώ!» φώναξε και εννοούσε βέβαια τη σαπουνόπερα που είχε τελειώσει προ
τετραώρου και είχε δώσει πλέον τη θέση της σε ένα τρισάθλιο θρίλερ με κινέζους
βρικόλακες. «Άκου γιαγιά» την έπιασε η Βενετία από τους ώμους για να την
αναγκάσει να την προσέξει. «Μέσα στην αποθήκη σου, βρίσκονται τα κλειδιά του
σπιτιού μου. Πρέπει να ψάξουμε, καταλαβαίνεις;» «Κάντε ό,τι θέλετε. Μονάχα μην
μου κόβετε το έργο μου» απάντησε η γριά στωικά. Σωριάστηκε στον καναπέ, πήρε
το τηλεκοντρόλ στα ζαρωμένα χέρια της και μόλις η συσκευή ξανάρχισε να παίζει
– έστω και σε λάθος κανάλι – στο πρόσωπό της σχηματίστηκε ένα χαμόγελο
μακαριότητας. Σε πέντε λεπτά, το ροχαλητό της συνόδευε τα βίντεοκλιπ.

Από την αποθήκη που βρισκόταν δίπλα στο κοτέτσι, στην αυλή, η κομπανία ανέσυρε
δυο τσίγκινα κατουροκάνατα, δεκάδες εργαλεία κήπου (ο παππούς της Ρίτας ήταν
περιβολάρης), καθώς και το σκωροφαγωμένο νυφικό της γιαγιάς. Σακκούλα με
κλειδιά πουθενά. «Θα του ξανατηλεφωνήσω του κερατά του πατέρα σου! Να σπάσει
το κεφάλι του να θυμηθεί καλύτερα!» εξερράγη πλέον η Βενετία. «Δεν έχουμε τον
αριθμό μαζί μας…» τραύλισε η Ρίτα, φοβούμενη πως θα την πλήρωνε στο τέλος
εκείνη. «Ή μάλλον όχι. Θα πάρω τον Στέφανο! Μονάχα ο Στέφανος μπορεί να
βοηθήσει!».

Ο Στέφανος Π. – κωμικός γνωστός στο πανελλήνιο – γουργούριζε στην αγκαλιά του
εραστή του και δεν υπήρχε περίπτωση να απαντήσει στο τηλέφωνο άμα δεν τον
καλούσε η Βενετία, η μόνη γυναίκα πλην της μάνας του που είχε ποτέ αγαπήσει κι
απ’ τους ελάχιστους ανθρώπους οι οποίοι ήξεραν ότι διέθετε ισχυρότατο χάρισμα
μέντιουμ. «Αυτοσυγκεντρώσου, Στέφανε και βρες μου τα κλειδιά μου επειγόντως!
Σε ικετεύω!». «Πού μπορεί να τα ξέχασες, βρε αφηρημένη;». «Κάπου σε μια
παράγκα στην Καισαριανή». «Ξαναπάρε με σε ένα τέταρτο».

Ο Στέφανος σηκώθηκε απ’ το αυτοκρατορικού μεγέθους κρεβάτι του, φόρεσε ένα
κιμονό και βγήκε στη βεράντα. Η Αθήνα απλωνόταν πιάτο στα πόδια του, η νύχτα
ήταν πολύ γλυκιά, από το κοντινό θέατρο του Λυκαβηττού έφταναν οι τελευταίες
νότες κάποιας συναυλίας. «Μια χαρά τα κατάφερα τελικά…» μονολόγησε,
αναπνέοντας τις ευωδιές των νυχτολούλουδων. Ανασκόπησε ταχύτατα τη ζωή του.
«Με τόσο γέλιο που μας έχετε χαρίσει, έχετε γίνει πια αθάνατος!» του ‘χε πει
το πρωί μια κυράτσα στην τράπεζα. Πολύ παλιά τον ένοιαζε η τέχνη του,
λαχταρούσε να ερμηνεύσει σπουδαίους ρόλους.

Μετά του αρκούσε να τον χειροκροτεί ο κοσμάκης. Ύστερα άρχισαν να τον
απασχολούν πολύ τα φράγκα, όλο και περισσότερο καθώς μεγάλωνε. Σήμερα, στα
εβδομήντα του, με περιουσία ενός δισ., μπορούσε να ποντάρει σε καλά και
ηδονικά στερνά. «Αν όμως αρρωστήσω και πεθάνω μέσα σε φρικτούς πόνους; Άμα με
καταπιεί ξαφνικά το σκοτάδι;». Χτύπησε ξύλο και σταυροκοπήθηκε. Προσήλωσε
έπειτα το βλέμμα στους πρόποδες του Υμηττού. Διέκρινε αμέσως με το τρίτο μάτι
του το σπιτάκι της Μαργαρίτας Παπαχαραλάμπους – μια κατάμαυρη σκιά έπεφτε
επάνω του. Κατάλαβε ότι οι θανατερές σκέψεις δεν αφορούσαν τον ίδιον.

«Είσαι μαζί μ’ έναν φαλακρό άσχημο άντρα…» τηλεφώνησε ο ίδιος στη Βενετία.
«Ναι». «Να τον προσέχεις, κακομοίρα μου! Κινδυνεύεις από τα χέρια του!». «Τα
κλειδιά μου τα ανακάλυψες;». «Λοιπόν… Υπάρχουν δύο ζευγάρια… Το ένα
βρίσκεται στον πάτο ενός βόθρου…». «Αμάν!». «Το άλλο όμως είναι ακόμα εκεί
που το ‘χωσες το πρωί: στην εξωτερική τσέπη της τσάντας σου. Για ψάξε!».

«Το ‘χεις χάσει τελείως Νικολάκη; Την όρεξή σου έχουμε μες στα μαύρα
μεσάνυχτα; Πήγαινέ μας, σε παρακαλώ, στο σπίτι μας. Και μην τρέχεις – μην
παριστάνεις τον ραλίστα στην ηλικία σου!». Ανέβαιναν τη Ρηγίλλης και η Βενετία
είχε βγάλει πια τον Βούρβαχη από τα ρούχα του. Όχι μονάχα δεν είχε ζητήσει
συγγνώμη ούτε για τα μάτια για την ταλαιπωρία στην οποίαν τον υπέβαλε επί
τόσες ώρες αλλά τον χλεύαζε κι από πάνω! Και τι είχε προτείνει ο δόλιος; Να
σταματήσουν κάπου για ένα ποτό! Τον είχε πάρει πολύ ψηλά τον αμανέ η Βενετία –
πάντοτε, βέβαια, του ‘κανε τη δύσκολη μα θα’ πρεπε επιτέλους να ‘χει κι ένα
στοιχειώδες «γνώθι σαυτόν»! Γιατί, μην κοιτάς που εκείνου του ‘χε μείνει
απωθημένο από παλιά – τι ήταν τώρα πια; Μια γριά κότα ήταν! Μπορεί να την
περνούσε εκείνος δέκα χρόνια, μα με τους άντρες είναι διαφορετικά! Να, για
παράδειγμα, το πιπίνι που καθόταν πίσω: Με μια πεντακοσάρα ευρώ, το ‘χε, αν
ήθελε, δικό του όλη τη νύχτα! Λέμε τώρα… Και να του κάνει από πάνω κι
υποδείξεις για την ταχύτητα! Όσο γούσταρε θα έτρεχε, δική του ήταν η Άλφα
Ρομέο, δεκαπέντε εκατομμύρια την είχε αγοράσει και εννοούσε να τη χαίρεται!
Και όποιος είχε αντίρρηση, ας έπαιρνε ταξί!

Με τέτοια λύσσα μπήκε με τα χίλια στη Βασιλίσσης Σοφίας και άρχισε να κάνει
κόντρες με μία Μερσέντες καμπριολέ που οδηγούσε ένα κωλόπαιδο με μια ξανθιά.
«Σταμάτα, Νίκο!» τσίριξε η Βενετία. «Σκάσε πια!» της απάντησε. Το καμπριολέ
είχε καλύτερη επιτάχυνση, μα αποτελούσε ζήτημα τιμής για εκείνον να μην το
αφήσει να του ξεφύγει. Φτάσανε στο Σύνταγμα, πήραν την Φιλελλήνων, βγήκανε
Συγγρού. «Μα πού πας, βρε γελοίε;». «Σκάσε είπα!». «Ζαλίζομαι…» ακούστηκε η
φωνή της Ρίτας, που είχε ξυπνήσει απ’ τις στροφές και τα τραντάγματα. Χωρίς να
βγάλει φλας ούτε να χαμηλώσει ταχύτητα, το καμπριολέ χώθηκε σε μια κάθετο. Ο
Βούρβαχης έκοψε το τιμόνι όλο δεξιά. «Θα ξεράσω!» τραύλισε η Ρίτα και πέντε
δευτερόλεπτα αργότερα πραγματοποίησε την απειλή της επάνω στη φαλάκρα του
Βούρβαχη. Αυτό ήταν που τον έκανε να χάσει τον έλεγχο του αυτοκινήτου – δεν
έφταιγε ο ίδιος στο ελάχιστο. Ακυβέρνητη η Άλφα Ρομέο και με το κοντέρ στα
εκατό χιλιόμετρα (όπως κατέγραψε η έκθεση της Τροχαίας) κατεδάφισε την
τζαμαρία και εισέβαλε στο ημιυπόγειο ζαχαροπλαστείο. Η σύγκρουση με τους
φούρνους και τις λαμαρίνες με τα κουλουράκια στάθηκε σφοδρότατη κι άφησε πίσω
της νεκρούς τον Νίκο Βούρβαχη και τη Βενετία Ροδίου. Η Ρίτα Παπαχαραλάμπους τη
γλίτωσε με λίγα ράμματα. Πάλι καλά.

«Δικό σου είναι αυτό, κοριτσάκι μου;» τη ρώτησε ο αξιωματικός της Τροχαίας και
της έδειξε τον «υμέναιο», που είχε μείνει επίσης σχεδόν άθικτος. Χωρίς να έχει
ιδέα από τέχνη, παλιά ή σύγχρονη, η Ρίτα αισθάνθηκε την ενστικτώδη επιθυμία να
στολίσει με το τελευταίο γλυπτό της Βενετίας το εφηβικό δωμάτιό της. Πού να το
φανταζόταν ότι δεκαπέντε χρόνια αργότερα θα το πουλούσε σε κάποιον
μεγαλοσυλλέκτη έναντι τριάντα χιλιάδων ευρώ και θα αγόραζε σπίτι και αυτοκίνητο;

Επιμέλεια: Μικέλα Χαρτουλάρη