Ο «καλπασμός» των Ουίλις…

Είδα και τη «Ζιζέλ» του Μπολσόι – του Μπαλσόι, με το λάμδα και το σίγμα
αρκούντως παχιά, θα έλεγε ο Αλέξης Κωστάλας… – στο Ηρώδειο. Τι να πω; Η
ορχήστρα του Θεάτρου μού φάνηκε πολύ πεσμένη. Οι δυο βασικοί σολίστες
οπωσδήποτε σε ένα πολύ καλό επίπεδο – τι είναι αυτά τα «άλματα Μπολσόι» των
ανδρών χορευτών του! – αλλά όχι κάτι το εξαιρετικό. Τα σκηνικά – όσα σκηνικά
έβαλαν (και ευτυχώς έβαλαν λίγα) – πολύ παλαιάς αντίληψης. Αλλά τι να πω για
το επίπεδο του Μπαλέτου; Πάνω στη μοναδική χορογραφία του Πετιπά και των άλλων
παλιών Δασκάλων με τις πολύ έξυπνες «πινελιές» που έχει προσθέσει ο Βλαντίμιρ
Βασίλιεφ, «κέντησε», μα «κέντησε» το ανσάμπλ. Έβλεπα δεν ξέρω για ποσοστή φορά
τη «Ζιζέλ», «στριμωγμένη» στη σκηνή του Ηρωδείου, σ’ αυτή τη στενή «πασαρέλα»,
όπως την έλεγε ο Γιώργος Λεωτσάκος, και στην πρώτη πράξη με τα πα ντε κατρ των
τεσσάρων ζευγαριών μου ‘ρθε να σηκωθώ όρθιος από τον ενθουσιασμό. Και στη
δεύτερη πράξη, μ’ εκείνους τους υπέροχους χορογραφικούς μαιάνδρους και τα
«σμιξίματα» των είκοσι μιας Ουίλις ανατρίχιασα! Συγκινήθηκα! Αφού δεν το
πίστευα. Όταν, πια, την «πλοκή» σ’ αυτά τα αστεία παραμυθάκια του κλασικού
μπαλέτου μόνο με χιούμορ μπορώ να την αντιμετωπίσω…

…και η πεμπτουσία του ρομαντισμού

Ναι, συγκινήθηκα. Συγκίνηση υπέρτατη. Από την τελειότητα αυτού που έβλεπα. Μ’
έκανε να μην ακούω τις πουέντ των Ουίλις που βροντούν σαν να πρόκειται για
καλπασμό αλόγων και όχι είσοδο πνευμάτων αέρινων, μ’ ανάγκασε να εγκαταλείψω
την «ειρωνική» ματιά μου επί των επί σκηνής «σαχλών» τεκταινομένων και να
απορροφήσω σαν χρόνια διψασμένος αυτή την πεμπτουσία του ρομαντισμού που
εξέπεμπε το σύνολο. Τα χρόνια έχουν περάσει, εμείς έχουμε μεγαλώσει, οι
συνθήκες έχουν αλλάξει, οι πολύ μεγάλοι σολίστες του παρελθόντος έχουν
αποσυρθεί πια, ο ενθουσιασμός του 2002 για το Μπολσόι δεν γίνεται παρά να
ωχριά μπροστά στον ενθουσιασμό του 1977, αλλά η τέχνη που προσφέρει αυτό το
συγκρότημα, το προσωπικό του στυλ, το πιο «ρωμαλέο» και πιο «λαϊκό» και πιο
νευρώδες, που προσωπικά μού «πάει» περισσότερο από το πιο «κλασικό» και πιο
«αριστοκρατικό» και πιο «μαλακό» και «λυρικό» του Κίροφ, δεν έχουν ξεπεραστεί
με τίποτα. Και πιστεύω και εύχομαι να μην ξεπεραστούν ποτέ. Μουσείο; Ναι!
Μουσείο! Αλλά τι Μουσείο!