Το Τέταρτο κουδούνι

Δεν είδα την παράσταση, αλλά άνθρωποι που εμπιστεύομαι μου είπαν ότι επρόκειτο
περί τέρατος.

Για τις γαλλικές «Βάκχες», που παίχτηκαν στη φετινή συνάντηση Αρχαίου
Ελληνικού Δράματος των Δελφών, ομιλώ. Πώς βρέθηκαν εκεί; Μα ο Σιληνός (Σιληνός
στις «Βάκχες»;), ο βασικός ρόλος της γαλλικής παράστασης – προφανώς διασκευής
-, Ρομέν Πομπιντού είναι, λέει, εγγονός της κ. Κλοντ Πομπιντού, χήρας Ζορζ,
του ποτέ Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας. Η οποία, λέει, επέβαλε τις
«Βάκχες» του εγγονού μέσω των ελληνικών «επαφών» της στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό
Κέντρο Δελφών – αμ’, τι «Ευρωπαϊκό» είναι…

Άρα, θα μου πείτε, αυτά συμβαίνουν και εις Παρισίους. Ελάτε, όμως, που
η κ. Πομπιντού δεν επέβαλε τον εγγονό στο γαλλικό Φεστιβάλ της Αβινιόν αλλά
στην ελληνικότατη Συνάντηση των Δελφών… Ε, μα γι’ αυτό – μεταξύ άλλων – δε
θα αποκτήσουμε ποτέ μια Αβινιόν! Διότι οι οσφυοκάμπτες στους «κουτόφραγκους» –
και όχι μόνο στους «κουτόφραγκους»… – μας περισσεύουν.

«Πήξαμε» στην… Βάκχη, φέτος. Τέσσερις «εκδοχές» της τραγωδίας του
Ευριπίδη, εν Ελλάδι! Μέσα σ’ ενάμιση – και ούτε – μήνα.

Και ολλανδικές «Βάκχες» είδαμε – στο Ηρώδειο -, και αγγλικές είδαμε –
του Πίτερ Χολ, στην Επίδαυρο -, και γαλλικές είδαμε – στους Δελφούς -, και
γερμανικές θα δούμε – μεθαύριο, διά χειρός Θεόδωρου Τερζόπουλου (φωτογραφία)
-, στην Επίδαυρο.

Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι…

Στα πρόθυρα της βακχείας βρίσκομαι, δηλαδή…

Το διάβασα για το διεθνή μας Μιχάλη Κακογιάννη και έμεινα έκθαμβος έως
άναυδος: «γιος», λέει, «του σερ Παναγιώτη και της λαίδης Κακογιάννη».

Το υπέθεσα, αμέσως – και καθόλου δεν αμφιβάλλω – ότι οι Άγγλοι τής το
πάλαι ποτέ κραταιάς Βρετανικής Αυτοκρατορίας θα ήταν που απένεμαν τίτλους και
στους διακεκριμένους της γενέθλιας του σκηνοθέτη μας, αγγλοκρατούμενης Κύπρου.
Αλλά – εκείνος ο άτιμος ο «καλικάντζαρος» θα ‘ναι, που με «κεντρίζει»… – και
τι συνειρμός, λέτε, μου ‘ρθε, αυτομάτως; Ο Παναγιωτάκης της «Μαντάμ Σουσούς».

«Παγκόσμια πρώτη» για το «Μια κωμωδία» του Ιάκωβου Καμπανέλλη,
«παγκόσμια πρώτη» για την «Υψιπύλη» των Ευριπίδη – Τάσου Ρούσσου…

Μεγαλόστομο έως στομφώδες, κάθε φορά, το ακούω αυτό το «παγκόσμια
πρώτη». Στομφώδες! Μα είναι σίγουροι ότι θα υπάρξει και «παγκόσμια δεύτερη»;

«Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…», κι «όλος ο κόσμος είναι μια
σκηνή… ». Τι το ‘θελα κι εγώ; Όλο και συναντώ κάποια παιδιά, κάποιους νέους
απ’ τα χοροθέατρα, που έχουν πολλαπλασιαστεί κι αυτά όσο οι θίασοι, «δεν
ήρθατε να μας δείτε», μου λένε, «πότε θα ‘ρθετε και σε μας;», «δεν
προλαβαίνω», λέω ‘γώ, «οι θεατρικές παραστάσεις, το χειμώνα μόνον, έφτασαν τις
τρακόσες»…

«Ναι, αλλά όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή», μ’ έβαλε στη θέση μου, ένας
τους. Τι να πω; Το βούλωσα.

«Είμαι γλάρος», «είμαι γλάρος», κράζει η απεγνωσμένη Νίνα, στον διαβόητο
μονόλογό της, στην τέταρτη πράξη του τσεχωφικού «Γλάρου».

«Είμαστε γλάροι», «είμαστε γλάροι», θα ανακράζει σύμπασα η ελληνική
επικράτεια, το χειμώνα. Καθότι, το έργο του Τσέχωφ δεν ανεβαίνει από δυο,
μόνο, θιάσους, όπως, ίσως, θυμάστε, εκ προηγουμένων. Ανεβαίνει από τέσσερις!!

Κοπάδι, οι «Γλάροι»…

Μετράτε. Στην Αθήνα, στο θέατρο «Οδού Κεφαλληνίας», απ’ την «Πράξι» της
Μπέττυς Αρβανίτη, σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη, με Αρκάντινα την ίδια, και
στο «Θέατρο Νέου Κόσμου», απ’ τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο, με Αρκάντινα την Ανθή
Ανδρεοπούλου. Στην Θεσσαλονίκη, απ’ την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης», με
σκηνοθέτη τον Νίκο Χατζηπαπά και με την Έφη Σταμούλη (φωτογραφία) στο βασικό
ρόλο. Και στη Λάρισα, απ’ το ΔΗΠΕΘΕ της πόλης, το «Θεσσαλικό», σε σκηνοθεσία
Νίκου Χαραλάμπους – ο μόνος απ’ τους τέσσερις σκηνοθέτες που έχει κάνει
Τσέχωφ, οι άλλοι τρεις πρωτοδοκιμάζονται – με την Νινή Βοσνιάκου (και Νίνα,
την Κωνσταντίνα Τακάλου).

Δηλαδή, καλύπτονται πλήρως από «Γλάρους», Βόρεια, Κεντρική και Νότια
Ελλάδα…

Η χαρά του θεατρόφιλου.