ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ασημένιο τραμ

Το τραμ της Αθήνας θα είναι υπερμοντέρνο και χρώματος ασημί. Αν είχατε
ονειρευτεί κάτι σαν της Λισαβώνας τα τραμ και είχατε οραματιστεί και ταινία
του Βέντερς με πορτοκαλιά βαγόνια που ταρακουνιούνται πάνω σε ράγες, ξεχάστε
το. Το πορτοκαλί δεν φαίνεται να έρχεται ως χρώμα στην πόλη, σε τίποτα
μεγαλεπήβολο δεν ταιριάζει. Και το κίτρινο είναι ίσως το τελευταίο που μας
έχει απομείνει. Το κίτρινο των τρόλεϊ βεβαίως, διότι τα ταξί δεν πιάνονται.
Αυτά του εργοστασίου της Κόκκινης Σημαίας του αδελφού σοβιετικού λαού, τα
οποία ίσως είναι τα τελευταία οχήματα επί της Γης που θυμούνται εκείνα τα
χρόνια. Αυτά με το γκράκα γκρούκα στην εκκίνηση και στην πορεία και τις πολλές
θέσεις ορθίων, που μάλλον είναι χρησιμότερες στις ώρες αιχμής από τις θέσεις
καθημένων. Αυτά θα απομείνουν ως κουλέρ λοκάλ, μέχρι να αποσυρθούν ένα ένα, αν
δεν πεθάνουν όρθια, στο καθήκον. Τα ασημένια τραμ, αντίθετα, θα αντανακλούν τη
θερμότητα, όπως τα καθρεφτένια κτίρια, και θα πολλαπλασιάζουν τα γκρίζα είδωλα
των γκρίζων πέριξ. Αλλά ας μη ζητάμε πολλά και μας το κόψουν κι αυτό που
τάζουν. Χρώμα χρειάζεται η Αθήνα, αλλά μπορεί και να το αποφεύγει για να μην
αποκτήσει ένα μονάχα ξαφνικά και της φανούν ότι λείπουν τα υπόλοιπα. Οπότε,
ασημένιο το τραμ. Σαν στολίδι, δηλαδή, κορόνα στο κεφάλι της, βραχιόλι στο
χέρι ή αλυσιδίτσα στο πόδι. Να καμαρώνει και να γυαλίζεται, να ρωτάει και να
βεβαιώνεται ότι δεν είναι άλλη στον κόσμο ομορφότερή της. Μόνο που δεν θα
βγαίνει στην κάμερα, θα τυφλώνει τον φακό. Μήπως ξανασκεφτούν το φιλμικό μας
μέλλον οι αρμόδιοι και παραγγείλουν άλλο χρώμα;